برای دیگران بفرستید
اخبار مرتبط
پایگاه هوایی قندهار، افغانستان (21 فوریه، 2013) – از نحوه حرکت گروهبان دوم برندان ویلت در اسکله تعمیرات استواران دلتا، اسکادران 3، هنگ سواره نظام 17، نیروی کار لایت هورس، واضح است که او در فکر ماموریت خود است.
او در سمت ریاست خدمه هلیکوپتر اواچ-58 (OH-58) «کیووا»، مسئولیت تعمیرات ناوگان استواران را بر عهده دارد، او و سربازانش «موشه» را – کلمه ای پشتو به معنی پشه، که وجه تسمیه آن نیش و فریبندگی آن است، و همچنین اسم مستعار کیووا است – در حال پرواز نگه می دارند تا هجوم جنگ را به سمت دشمن حفظ کنند.
ویلت، از اهالی کامرون پارک، کالیفرنیا، گفت: «من فقط می خواهم اطمینان حاصل کنم که سربازان من محصول خوب و با کیفیتی را ارائه می دهند».
او نه تنها مسئول سربازان در زمین تعمیرات در اسکله است، بلکه او همچنین یک گروهبان جوخه است. او یا مشغول نظارت بر کوواست، و یا در دفتر خود مشغول رسیدگی به امور اداری سربازانش است.
ویلت برای رفتن به دفترش از پله ها بالا می رود. انگیزه او در هر گام به سوی بالا جرقه ای از امید را در میان همکارانش ایجاد می کند، ولی او متواضع تر از آنست که در صورت احساس ناراحتی آن را ابراز کند.
او در حالی که بر صندلی دفتر خود می افتاد گفت: «پله از همه چیز بدتر است». پای مصنوعی او بر روی دیوار پشتی آویزان است. ویلت شلوار چپ خود را بالا می برد تا نشان دهد که چگونه اندام مصنوعی به او در انجام ماموریت خود در پایگاه قندهار، افغانستان، کمک می کند.
ویلت، که پای خود را در طی اعزام اول خود در عراق در سال 2007، از دست داد گفت تصمیم گرفته است که برای بار دوم در نیروی کار لایتهورس و نیروی کار فالکن، تیپ هوایی رزمی 3، اعزام گردد چرا که واقعاً از کاری که می کند لذت می برد.
او مشغول نگهبانی از یک نقطه کنترل ورود بود که ناگهان کامیونی با سرعت بالا به آن سمت آمد و باعث شد موانع سیمانی در هر دو سمت جاده فرو بریزد. یکی از آنها بر روی او افتاد.
او گفت: «تنها چیزی که در آن لحظه می توانستم به آن فکر کنم این بود که این قطعه را از روی خود بردارم». او ادامه داد: «شنیدن اینکه پای او برای همیشه از دست رفته بود رویا گونه به نظر می آمد».
او در بیمارستان دریایی باب ویلسون در سن دیاگو، کالیفرنیا، تحت عمل جراحی و ورزش درمانی قرار گرفت. در حینی که در آنجا به سر برد، او در فکر خروج از ارتش بود، ولی تجارب او به عنوان یک رهبر جوخه در گردان انتقال رزمجو او را به یاد علاقه اش به سربازی – و هلیکوپترها – انداخت.
او گفت: «من همیشه از روحیه خوبی برخوردار بودم». او ادامه داد: «من پیش خود فکر کردم که باید به پرواز باز گردم».
او این کار را انجام داد و به یک آموزگار دوره پیشرفته در مرکز تفوق هوانوردی ارتش ایالات متحده در پایگاه مشترک لانگلی-یوستیس، ورجینیا، تبدیل شد. او در سپتامبر 2011 به پایگاه هوایی ارتش هانتر، جرجیا، وارد گشت.
گروهبان اول، پاول جولین، گروهبان استواران دلتا، گفت که مقاومت و نگاه مثبت ویلت او را به سرمشقی برای سربازان و همتایانش در سرتاسر نیروی کار تبدیل می کند.
جولین گفت: «در کنار او بودن واقعاً لذت بخش است». او ادامه داد: «او یک رهبر برجسته سربازان است که به رشد آنها متعهد است – آنها به آنچه او پشت سر گذاشته و توانایی او در غلبه بر تمامی آنها و حفظ انگیزه خود احترام می گذارند».
جولین یک برنامه دشوار دویدن سربازن را به خاطر آورد که در آن ویلت به سربازنش انگیزه بخشید.
او گفت: «همه در زحمت و تقلا بودند». او ادامه داد: «ولی ناگهان گروهبان دوم ویلت به سمت صف دوید. مقدار انگیزه سربازان وصف ناشدنی است».
با وجودی که سرباز وظیفه اندرو وگنر، یک تعمیرکار کیووا و یکی از سربازان ویلت، در زمانی که آن دویدن در آن واحد حضور نداشت، داستان های ویلت را در هنگام کار در ساختمان آموزشگاه مرکز تفوق هوانوردی ارتش ایالات متحده (USAACE) شنیده بود.
همان طور که معمولاً اتفاق می افتد، بین مرد و افسانه او تفاوتی وجود دارد، ولی وگنر گفت ملاقات با ویلت هم شخصیت متواضع ویلت را نشان داد و هم تعهد او را.
وگنر، از اهالی فورت براگ، کالیفرنیا، گفت: «او از ذهنیت متفاوتی برخوردار است». او ادامه داد: «او یک فرد آرام است، ولی هر چه در توان دارد انجام خواهد داد. او می رود و مثل بقیه ما به کار تعمیرات می پردازد. او نمی گذارد که پای او وقفه ای در کارش ایجاد کند».
ویلت با استفاده از یک روش سه قدمی روحیه خود را مثبت نگه می دارد: گشاده رویی، ارتباطات، و خوش مشربی.
در حالی که در گذشته وگنر و سایرین نگران پرداختن به مسئله پای او بودند، اکنون این امر یکی از موضوعات شوخی بین سربازان است. از طرف دیگر، ویلت می گوید هیچ وقت از اینکه از پای مصنوعی خود برای سربه سر گذارشتن دیگران خسته نمی شود.
او گفت: «البته دلم برای پایم تنگ می شود، ولی چاره ای نیست غیر از اینکه با این تفریح کنم».
با وجود خودمانی بودن محیط، انجام این ماموریت در صدر اولویت های سربازان استواران دلتا قرار دارد. وگنر جدی بودن صدمه ویلت و همچنین ایمن سازی آینده افغانستان را تصدیق کرد.
او گفت: «بسیار انگیزه بخش است که بدانی کسی می تواند چنین تجربه جدی ای را پشت سر گذارد و هنوز هم از انگیزه لازم برای باقی ماندن در ارتش و اعزام برخوردار باشد». او ادامه داد: «من مفتخرم که از حضور او به عنوان گروهبان جوخه برخوردار باشم».
از نظر ویلت کار کردن و عشق همیشه از اهمیت یکسان برخوردار بوده و خواهند بود.
او گفت: «من هنوز هم از آنچه انجام می دهم لذت می برم». او ادامه داد: «من عاشق کارم هستم. من عاشق کار کردن با سربازان هستم. من فقط سعی می کنم کار خود را انجام دهم. من هنوز هم از توانایی برخوردارم، و احساس می کنم از چیز با ارزشی برای افزودن به این ماموریت برخوردار هستم».