برای دیگران بفرستید
اخبار مرتبط
فرودگاه بگرام، افغانستان (29 نوامبر، 2012) – دیر وقت بعد از ظهر است و به نظر نمی آید اتفاق چندانی در مقر اسکادران نجات اعزامی 83 در شرف وقوع باشد.
هلیکوپترهای پیو هاوک اچ اچ-60 جی (HH-60G) بدون حرکت و بدون سرنشین در موازات خط پرواز پارک شده اند. در داخل اسکادران نیز همه چیز نسبتاً ساکت است. برخی از خدمه هوایی بر سر میزهای کامپیوتری نشسته اند و به چک کردن ایمیل یا پیگیری وقایع روز می پردازند، در حالی که سایرین در اتاق استراحت به استراحت می پردازند.
ناگهان زنگ تلفن به صدا در می آید و تمامی ساختمان به جنب و جوش می افتد. یک تقاضای تخلیه پزشکی از «گروه آلفا» جهت برداشتن یک فرد مجروح به عمل آمده و همه افراد اسکادران – از تعمیرکاران پیو هاوک گرفته تا خلبانان و طراحان ماموریت و گروه پزشکی (PJs) به فعالیت باز می گردند.
سروان کریس اوبرنچو، خلبان نجات رزمی از اسکادران نجات اعزامی (ERQS) 83، گفت در چنین موقعیتی سرعت از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است.
او گفت: «با آغاز فعالیت برای رسیدگی به بیمار گروه ای (A)، قرارداد ما این است که آن بازمانده را در طی یک ساعت پس از دریافت اخطار به بخش مراقبت پزشکی پیشرفته برسانیم». او ادامه داد: «به همین خاطر وقتی چنین تماس هایی گرفته می شود، هر دقیقه از اهمیت حیاتی برخوردار است».
گزارش اولیه، یا نه-خطی، تمامی اطلاعات اولیه شامل مکان، وضعیت بازمانده، مکان آنها، و هر گونه فعالیت دشمن در آن منطقه را شامل می گردد که اسکادران برای پاسخ دادن به تماس به آن احتیاج دارد. با داشتن این اطلاعات، این تیم کار خود را آغاز می کند.
در حالی که آنها هاوک های پیو را آماده می کنند، دو فرمانده هواپیما با افسر نجات و رهبر گروه پزشکی (PJ) در مورد این ماموریت به مشورت می پردازند، و برنامه ای را طراحی می کند تا بازماندگان را به سلامت خارج سازند.
سروان برایان کاری، افسر نجات رزمی اسکادران نجات اعزامی (ERQS) 83، گفت تیم او در طی تماس گروه ای (A) از 15 دقیقه برخوردار است تا مقر خود خارج شود و داخل مکان مورد نظر گردد تا پرسنل مصدوم را برداشته و آنان را به بیمارستان پشتیبانی رزمی منتقل نماید.
کاری گفت: «هنگامی که فردی مجروح می شود، ما از قانون ساعت طلایی استفاده می کنیم». او ادامه داد: «اگر ما بتوانیم کسی را در طی شصت دقیقه پس از صدمه به بیمارستان پشتیبانی رزمی بازگردانیم، آنها از شانس فوق العاده ای برای زنده ماندن برخوردارند».
علاوه بر ماموریت های تخلیه مصدومین (CASEVAC) در نقطه حیاتی صدمه، این اسکادران همچنین مسئول عملیات های بهبود پرسنل (PR) افغانستان می باشد.
پنجره های زمانی اخطار و زمان پاسخ ممکن است به نوع ماموریت و مکان مشروط باشد، ولی خدمه هوایی اسکادران نجات اعزامی (ERQS) 83 در طی 24 ساعت روز، هفت روز هفته، آماده پاسخگویی به تماس بعدی هستند.
اوبرانویچ گفت: «ماموریت های ما طیفی را از خدمه هوایی سقوط کرده، در طی ماموریتی از نوع تجسس و نجات رزمی بازیافت پرسنل، تا نجات شهروندان در منطقه یا پرنسل ارتش در خارج از میدان جنگ در بر گیرد».
کاری گفت: «ما از یک نیروی بازیافت مسلح برخورداریم که می تواند در سناریوهایی با ریسک بالا، در [تماس با سربازان] (TIC)، انجام بازیافت و بازگرداندن پرسنل در امنیت بدون اسکورت مسلح یا سایر تجهیزات زمینی، شرکت کند».
او گفت این اسکاردان از بگرام مسئول پوشش دادن بخش بزرگی از ناحیه فرماندهی منطقه ای شرقی می باشد.
این سروان گفت: «ما می توانیم به هر جا در فاصله یک ساعت یا دو ساعتی اینجا برای نجات پرسنل برویم، و از توانمندی های لازم برای انجام سوخت گیری هوایی در صورت لزوم بهرمند هستیم». او ادامه داد: «فاصله زمینی که ما برای عملیات تحت پوشش قرار می دهیم این منطقه را در فرماندهی ناحیه ای-شرقی (RC-East) به منطقه ای چالش آمیز برای عملیات تبدیل می کند».
آمادگی و آموزش – چه در مقر اصلی و چه در حال اعزام – تا حد بسیاری تضمین می کند که خدمه هوایی اسکادران قادر است بر هر چالشی غلبه کنند.
اوبرانویچ گفت خلبانان نجات رزمی به صورت مستمر با گروه پزشکی (PJ) به آموزش می پردازند، و غالباً همراه با یکدیگر اعزام می گردند.
او گفت: «این که قادر باشیم افراد پایگاه اصلی را با گروه پزشکی آموزش دهیم کارآیی بسیاری دارد». آموزش همراه با یکدیگر درک ما را از احتیاجات آنها و نحوه برقراری ارتباط و کار کردن به عنوان یک تیم موثر بالا می برد.
کاری گفت که ماموریت های آموزشی در افغانستان به همان نسبت کارآیی دارند و تجربه ای را مانند دنیای واقعی در همان ناحیه و شرایط در اختیار ما قرار می دهند.
او گفت: «توانایی هایی که ما در اینجا از آن برخورداریم فرصتی در اختیار ما قرار می دهند تا از پایگاه خارج شویم و مهارت های خود را حفظ کنیم و کارآمدی خود را بالا ببریم». او ادامه داد: «ما مداماً با تجهیزات دیگر کار می کنیم و با تیم خود به آموزش می پردازیم تا مهارت های خود را قوی نگه داریم و اطمینان حاصل کنیم که آماده ایم که در هر زمان ماموریتی را به انجام رسانیم».
این آمادگی – همراه با حاضر بودن به انجام هر آنچه که «برای زنده نگه داشتن دیگران» لازم باشد – معنایی بسیار فراتر از موفقیت یک عملیات رزمی دارد. از زمان ورود در ماه اوت، گروه تازه وارد خلبانان نجات رزمی اسکاردان نجات اعزامی (ERQS) 83 و گروه پزشکی (PJ) 149 پرواز رزمی را به اتمام رسانده اند که طی آن حداقل جان 18 نفر را نجات داده اند.
کاری گفت: «پاداش بخش ترین جنبه کار دانستن این است که هر روز از پایگاه خارج می شوید و به سراغ افرادی که در موقعیت بدی قرار گرفته اند می روید و وضعیت آنها را بهبود می بخoشید و شانس بازگشت آنها را به خانواده شان بیشتر می کنید».