برای دیگران بفرستید
اخبار مرتبط
پایگاه هوایی قندهار، افغانستان (16 نوامبر، 2012) – برای اعضای نظامی اعزامی دریافت جعبه های خوراکی و نامه از سازمان ها و کلاس های درس در ایالات متحده چیز غیر متداولی نیست. آنچه دور از انتظار است این است که تشکر کردن از آن گروه ها به امری بزرگتر تبدیل گردد.
استوار ارشد جفری تایلور، سرپرست اسکادران بازدید اکتشافی اعزامی 361، یک بسته مراقبتی را در ماه اکتبر از یک کلاس تاریخ آمریکا واقع در دبیرستان مایسون، اوهایو، دریافت نمود. این بسته بخشی از اقدام پشتیبانی از سربازان بود که توسط کیتی هیکس، بخش مطالعات اجتماعی دبیرستان مایسون، به اجرا گذاشته شده است. این بسته حاوی خوراکی، کالاهای مورد نیاز و نامه های شخصی به خدمه هوایی در حال خدمت در پایگاه هوایی قندهار (KAF) بود.
تایلور گفت: «من به عنوان سرپرست، این جعبه ها را مورد بازدید قرار دادم تا ببینم چه چیزی را می توانم بین خدمه هوایی توزیع کنم». او ادامه داد: «به قدری خوراکی ها و چیزهای دیگر زیاد بود که من مات و مبهوت شده بودم. ولی چیزی که واقعاً روی من تاثیر گذاشت نامه های شخصی ای بود که طی آن دانش آموزان پشتیبانی خود را سربازان اظهار داشته بودند. یکی از نامه ها از کیتی، معلم کلاس، بود و من مقداری تحقیق کردم و با او ارتباط برقرار کردم تا او را از دریافت بسته ها مطلع سازم و از او برای این که به فکر ما بوده است تشکر کنم».
از آنجا به بعد، آن دو به فکر طرح برنامه ای برای معرفی بعضی از دانش آموزان دبیرستان میسون به تعدادی از خدمه هوایی افتادند که در افغانستان به خدمت می پرداختند. کاری که به صورت یک اقدام فداکارانه برای تشکر از خدمه هوایی آمریکا آغاز شد به فرصتی برای خدمه تبدیل گشت که دانش آموزان را از نزدیک با واقعیات زندگی در محیط اعزامی آشنا سازند.
از آنجایی که روز گرامی داشت سربازان به یکشنبه افتاده بود، تایلور و هیکس در روز 12 سپتامبر که مدرسه مجدداً باز می شد پنج جلسه اسکایپ با دانشجویان ترتیب دادند. هر جلسه بین 20 تا 45 دقیقه به طول می انجامید که البته بیشتر به رقم آخر نزدیک بود و بیش از 650 دانش آموز و تعداد کمی از خدمه هوایی به صحبت در مورد همه چیز از غذایی که سربازان اعزامی می خورند گرفته تا تیم های ورزشی که از آنها طرفداری می کنند صحبت کردند.
این خدمه هوایی که طیفی را از کسانی که به خدمت فعالانه مشغولند تا گارد هوایی ملی، از افسر گرفته تا سرباز صفر، و از خلبان و تعمیرکار گرفته تا پرسنل اداری، در بر می گرفت، تماماً یک وجه مشترک داشتند... برخورداری از فرصتی برای صحبت با آمریکاییان نسل بعد. این امر بر روی دانش آموزان و همچنین اولیای مدرسه از تاثیر به سزایی برخوردار بود.
هیکس گفت: «همه ما به کلاس های خود بازگشتیم و در مورد جنبه های مختلف آن روز به بحث پرداختیم». او ادامه داد: «این واقعاً یک روز آموزشی خاطره انگیزی بود چرا که شاهد بودیم که کودکان برای یادگیری از شما اشتیاق و هیجان زیادی نشان می دادند».
بعضی از دانش آموزان در طی صحبت با خدمه هوایی در حین این جلسات به ارسال اس ام اس و تصویر می پرداختند و هیکس ایمیل هایی از والدین دانش آموز دریافت کرده است که طی آن تاثیر مثبت صحبت کردن بچه ها را با سربازان واقعی که در افغانستان به خدمت مشغولند ابراز داشتند.
هیکس گفت: «فکر می کنم امشب بخاطر تمامی شما گفتگو های خیلی خوبی در زمان شام در مایسون صورت گیرد». او ادامه داد: «به عنوان زنان و شوهران و والدین این امر باعث می شود که هر چه بیشتر نسبت به وقتی که می توانیم با خانواده خود صرف کنیم قدردان باشیم. ما به عنوان افراد آمریکایی به این امر می بالیم و از این که می دانیم توسط یک ارتش درجه یک با چنین افراد مستعد و باهوشی مورد حفاظت قرار می گیریم احساس امنیت می کنیم».
یکی از بحث های متداول در طی این جلسات این بود که زمان چقدر در زمان اعزام زود می گذرد. به گفته ستوان اول، اسکات بال، اسکادران بازدید اکتشافی اعزامی 361 خلبان ام سی 12 (MC-12) هنگامی که یک خدمه هوایی برنامه خود را به روال عادی می اندازد هر روز مانند روز گذشته است.
بال به دانش آموزان گفت: «یک جورهایی مثل فیلم گراند هاگ دی است». او ادامه داد: «بیدار می شوید، حمام می کنید یا به باشگاه می روید، قبل از مواجهه با چالش های روز یک فنجان قهوه می نوشید و سپس قبل از این که فرصت کنید سرتان را بخارانید زمان شام فرا رسیده. سپس به اتاقتان باز می گردید، کتاب می خوانید، هر فیلمی که در میز و یا لپ تاپتان دارید تماشا می کنید تا زمان خواب فرا رسد، و روز بعد دوباره از اول شروع می کنید».
معذلک تایلور اعتراف کرد که زمانی که صرف صحبت با دانش آموزان شد به عنوان روزی متفاوت از سایر روزهای اعزام در حافظه آنها باقی خواهد ماند.
تایلور گفت: «در حالی که برای بسیاری از ما این امر چیز بزرگی به نظر نمی آید... تاثیر اقدامات کوچک بسیار بزرگتر از آن است که ما در آن لحظات قادر به درک آن هستیم». او ادامه داد: «فکر می کنم همان قدر که آنها از این روز استفاده کردند ما هم از آن بهره بردیم. روز خیلی خوبی بود. این روز را اصلاً نمی شود یک روز دیگر از فیلم گراند هاگ دی محسوب کرد. این روزی بود که من مدت های طولانی به خاطر خواهم داشت».