ولایت پروان، افغانستان (10 نوامبر 2010) – در یک کلبه کوچکی بیرون از محوطه بازداشتگاه پروان، زندانیان با پشتکاری روی میزی خمیر تهیه می کنند که سپس در تنوری قرار داده خواهد شد و خمیر را در عرض چند دقیقه به نان تبدیل خواهد کرد. داخل اتاق انبار مانندی خارج از واحد مسکونی، یک زندانی که در حال تعمیر درز اونیفورم سفید رنگی است که دوخت آن باز شده است، برای تنظیم پارچه در چرخ خیاطی از دستان خود استفاده می کند و برای فعال سازی سوزن چرخ خیاطی، پای او روی پدالی فشار وارد می آورد. در کلاسی داخل واحد مسکونی، زندانیان پشت میز نشسته و جملاتی به انگلیسی و پشتو، تحت نظر آموزگار افغان، که به آنها در سواد آموزی زبان اول یا دوم شان کمک می کند، می نویسند.

این جزئی از روند ادغام مجدد برای توانا سازی زندانیان جهت بازگشت به جامعه افغان است.

سرهنگ ارتش آمریکا، کوین برک، رئیس تیم ادغام مجدد در بازداشتگاه گفت: ادغام مجدد از زمانی شروع می شود که زندانیان وارد بازداشتگاه می شوند. مشاورین افغان، که اکثراً پشتو هستند با زندانیان نشسته و در خصوص نیازهای آنها و اینکه چگونه می توانند به شهروندان تولید کننده ای در افغانستان تبدیل شوند، گفتگویی با تک تک آنان انجام می دهند.

برک گفت: "مشاورین بر نیازهای زندانی در ارتباط با آموزش و مهارتهای شغلی که ممکن است ما بتوانیم به آنها ارائه دهیم، تاکید دارند. هدف از این امر شروع روند ادغام مجدد است، که از زمان ورود زندانی به بازداشتگاه آغاز شده و طی تمام مدت زمان اقامت در آنجا و تا سرانجام زمان آزادی او ادامه دارد. آنچه که در آن مقطع زمانی می خواهیم به انجام برسانیم، رسیدگی به نیازهای زندانیان است، به نحوی که به غیر از شرکت در شورش بتوانند از گزینه های دیگری برخوردار باشند."

یکی از مشاورین گفت که طی مصاحبه شغلی در مورد کلاسهای ادغام مجدد و هدف از این کلاسها توضیحاتی داده می شوند.

مشاور گفت: "ما به زندانیان اطلاع می دهیم که کلاسهای مختلفی داریم، مانند کلاسهای شغلی و کلاسهای آموزشی. طی این مصاحبه، ما از زندانیان سوال می کنیم که کدام یک از کلاسها می تواند برای آنها فایده بیشتری داشته باشد. فواید امر برای آنها زمانی آغاز می شود که آزاد شده باشند و بتوانند برای بازگشت به خانه و کمک به فرزندانشان کاری انجام دهند، و شاید برخی از آنها کسب و کار کوچکی مانند مغازه خیاطی و چنین چیزهایی را دایر نمایند."

برنامه های سواد آموزی جزء برنامه های محبوب زندانیان هستند. حدود 30 زندانی در کلاسهای زبان انگلیسی شرکت می کنند و ده ها نفر دیگر دری و پشتو یاد می گیرند. قبل از ثبت نام در کلاسها، که توسط وزارت آموزش و پرورش افغانستان تایید و تضمین شده است، زندانیان برای سطح سواد در زبان مادری خود امتحان می دهند.

جیم کانلی، آموزگار وزارت کشاورزی آمریکا گفت: یکی دیگر از گزینه های زندانیان برنامه کشاورزی است که در حال حاضر حدود 80 زندانی در آن ثبت نام شده اند. سه کلاس برای زندانیان موجود است که به مدت یک ساعت و نیم یک بار در هفته در محوطه بیرون به زراعت می پردازند و دو مرتبه در هفته برای یک ساعت و نیم  تعلیماتی درکلاس دریافت می کنند.

برنامه کشاورزی بازداشتگاه پروان، زندانیان را با روشهای کشاورزی مختلف برای کشت محصول با کیفیتی بیشتر آشنا می سازد. یکی از این روشها، آبیاری چکه ای است که نحوه عملکرد آن با استفاده از بشکه هایی به روی سکوهای دو متری است، که به نوار آبیاری چکه ای وصل شده و در کنار ردیف های محصول رد می شود.

کانلی گفت: آبیاری چکه ای به نسبت آبیاری سنتی غرقابی کیفیت بهتری دارد. او افزود که تجهیزات آبیاری چکه ای در افغانستان با قیمتی نسبتاً نازل موجود است و با استفاده از همان میزان آب، به کاربران امکان زراعت در سطح بیشتری از زمین را ارائه می دهد.

کانلی گفت: "ما سعی می کنیم که به آنها برخی از فن آوری های نوین را نشان دهیم، اما فن آوری که مناسب افغانستان باشد."

زندانیان فنون دیگر کشاورزی را برای بهبود بازده محصول یاد می گیرند. یکی از اینها استفاده از شبکه بندی برای رشد انگور است که کانلی می گوید ممکن است به زندانیان کمک کند تا به ارزش رشد محصولات در سطح بالای زمین پی ببرند، که می تواند بازده آنها را دو برابر کند. کانلی گفت: به علاوه، زندانیان یاد می گیرند که چگونه از طریق زباله آشپزخانه شان برای بهبود حاصلخیزی زمین، توده ای از کود ایجاد کنند.

برنامه دیگر ادغام مجدد که به زندانیان عرضه می شود نانوایی است. در حال حاضر به زندانیان روش سنتی نان پزی با استفاده از تنور، که لوله استوانه ای شکل فلزی است که در زمین قرار دارد و با چوب یا زغال پر شده است، آموخته می شود. زندانیان روی میزی خمیر نان را درست می کنند و سپس خمیرصاف شده را به کناره تنور می چسبانند. سرانجام زندانیان یاد خواهند گرفت که چگونه در یک تنور سنتی در آشپزخانه بازداشتگاه نان بپزند. برک گفت که به مجردی که تنور نصب شود، چنین برنامه ریزی شده است که زندانیان نان خود را بپزند و این مهارتی است که آنها می توانند هنگام آزادی از بازداشتگاه به روستای خود ببرند.

زندانیان همچنین از  گزینه فراگیری خیاطی بهره مند هستند. بازداشتگاه پروان دو کلاس پایه ای خیاطی و یک کلاس پیشرفته خیاطی ارائه می دهد. زندانیان در این کلاسها با دوختن پوشاک سنتی افغان برای خودشان مهارتهای خیاطی را یاد می گیرند. دو آموزگار حرفه ای افغان در این کلاسها خیاطی را با استفاده از چرخ های خیاطی فعال شده از طریق پدال که در افغانستان موجود است، تدریس می کنند.

این برنامه های ادغام مجدد، به زندانیان گزینه ای برای پرورش مهارتهایی که می توانند پس از آزادی در روستای خود به کار ببرند ارائه می دهند.

برک گفت: "آنها واقعاً از شرکت در این کلاسها قدردانی می کنند. در واقع ما اکنون لیست انتظاری از زندانیان که مایل هستند ثبت نام کنند تهیه کرده ایم. من فکر می کنم که از اینکه ما سعی داریم برای ادغام مجدد بهتر آنها در جامعه کاری کرده باشیم، قدردانی می کنند. این امر، با درک اینکه محیط کماکان بازداشتی است، از برنامه کلی فرماندهی برای ایجاد یک محیط بازداشتی با شفقت حمایت می کند. ما به مذهب آنها احترام می گذاریم و فرصت بهتری ایجاد می کنیم تا آنها مهارتهای خود را بهتر کنند و هنگام بازگشت به خانه خود بتوانند از گزینه های به غیر از شورش، برخوردار باشند."

برک گفت: "ما به این نتیجه رسیدیم که زندانیان به ما خواهند گفت که قبل از آمدن به اینجا قادر به خواندن نبودند. ما حتی زندانیانی داشتیم که برای ما، آموزگاران ما، یا مترجمین لفظی چیزی را خوانده اند. این برای آنها رویدادی مهیج است زیرا قبلاً نمی توانستند بخوانند. اما الان قادر به خواندن هستند و به خانه خود باز خواهند گشت و برای فرزندان شان خواهند خواند و بدین گونه می توانند ثابت کنند که از طریق این تجربه توانسته اند مهارتهای خود را بهتر کنند. این امری مهم است."

برک گفت: این برنامه ها، که از ماه ژوئن برقرار شده اند، طی چندین ماه گذشته تغییراتی را متحمل شدند. طرحهایی برای ایجاد تغییرات در آموزش انگلیسی وجود دارد، تا با الگوی دانشگاه کابل مطابقت داشته باشد و همچنین کلاسهای حرفه ای مختلفی در مشاغل ساختمانی مانند بنایی، لوله کشی و نجاری ارائه داده خواهند شد.

تیم کاری ادغام مجدد بازداشتگاه پروان در همکاری نزدیک با ریاست مرکزی امور زندان در وزارت دادگستری، وزارت آموزش و پرورش و سایر وزارتخانه های کلیدی، نمایندگی ها و سازمانهای غیر دولتی افغان، کار می کند.

برک گفت: "ما می خواهیم اطمینان کسب کنیم که آنچه که در اینجا انجام می دهیم برای افغانها پایدار است، به عبارت دیگر هنگامی که ما اینجا را ترک کنیم آنها به اینکار ادامه خواهند داد. تهیه هر برنامه با مشارکت شرکای افغان به انجام می رسد... آنها در تهیه این برنامه ها، به من کمک می کنند و اطمینان کسب می کنند که وقتی افغانها زمام امور را بدست بگیرند، این کار را ادامه خواهند داد."

شرکت زندانیان در این دوره ها برای آنها انگیزه دیگری نیز در بر دارد: اطلاعات مربوطه به هئیت بررسی امور زندانیان ارائه می شود، که بر اساس دلائل قانع کننده تصمیم می گیرد که آیا زندانی معیارهای بازداشت را برآورده می کند و در این صورت، آیا ادامه بازداشت برای کاهش خطری که فرد بازداشت شده ممکن است ایجاد کند، امری ضروری است یا خیر.

برک گفت: "این اطلاعات به هئیت بررسی امور زندان ارائه می شود، لذا شرکت آنها در کلاسها و این که برای بهتر کردن خود اقدامانی کرده اند مد نظر قرار داده می شود و این امر به علاوه موارد دیگر برای تعیین این که آیا زندانی باید آزاد شود یا خیر توسط هئیت بررسی زندانیان استفاده می شود."

در صورتی که شرایط اجازه دهند، کنترل بازداشتگاه از ترکیب سازمانهای دولتی و نیروی رزمی مشترک 435، به کنترل افغانها انتقال داده شود، افغان ها خاطر نشان کرده اند که می خواهند برنامه های آموزشی و کارآموزی را به علت اهمیتی که در موفقیت زندانیان سابق و روستاهای آنها داشته است، ادامه دهند.

سرهنگ ارتش ملی افغانستان، محمد اتای، افسر ارشد ریاست مرکزی امور زندان در بازداشتگاه پروان گفت: "افغان ها هیچ جنگ و ستیزی نمی خواهند. وظیفه ما دادن آموزش و کارآموزی به آنها است. بهترین چیز آموزش است. زندانیان می توانند به روستای خود بازگشته و از قوانین و قانون اساسی افغانستان پیروی نمایند."

اتای گفت که ریاست مرکزی امور زندان در تمامی تسهیلات دیگر نیز برنامه های ویژه ای دارد و برای پروان نیز طرحی را در نظر گرفه است.

او گفت: "از ارائه آموزش در اینجا خوشحال هستیم. برنامه های سواد آموزی خوبی در اینجا وجود دارد. زندانیان از این برنامه ها خوشحال هستند و برای مردم افغانستان نیز مفید است. بسیار حائز اهمیت است و به این دلیل است که می خواهیم مهارتهایی به آنها داده باشیم؛ به آنها کمک خواهد کرد که بتوانند به خانواده شان کمک کنند و درآمدی کسب کنند. آنها برای خانواده و جامعه شان مفید واقع خواهند شد."