برای دیگران بفرستید
اخبار مرتبط
سروان فحد از نیروی زمینی ارتش پاکستان، که به رسم خیلی از اهالی منطقه فقط با یک نام به خطاب گرفته می شود، در طی یک ملاقات سر حدی روز 5 ژوئیه در معبر پر ارتفاع نوا پاس که ولایت کونار افغانستان را از مناطق قبایلی تحت اداره دولت فدرال پاکستان جدا می سازد، در حال گفت و گو با سروان مایکل هریسون از نیروی زمینی ارتش ایالات متحده در در باره ادامه همکاری و اشتراک گذاشتن اطلاعات به منظور متوقف ساختن جریان تردد شورشیان و قاچاقچیان در مرز مشترک دو کشور. هریسون فرمانده گروهان الف (اِی) ، گردان 1 ، تیپ 32 پیاده ، لشکر 10 کوهستانی از پایگاه نظامی فورت درام واقع در ایالت نیویورک است. (عکاسی به وسیله گروهبان نیروی زمینی، متیو سی موئلر، از واحد سیار 5 امور روابط عمومی)
بدین صورت که در مورد های متعددی شورشیان توانسته بودند با سوء استفاده از فقدان ارتباطات دولتی که در ابتدا در مناطق سرحدی موجود بود و بدون روبرویی با هیچ مقاومتی، اگر هم بوده باشد، به خاک یک کشور حمله و گریز به خاک کشوری دیگر بکنند.
پس به منظور جلوگیری، هر دو دولت به همراهی اعضای نیرو های بين المللي کمک به امنيت افغانستان ( آيساف ) به طور مرتب دیدار هایی انجام دادند که نمونه اش اجلاس اخیرشان بود که روز 5 ژوئن در معبر نوا پاس واقع در استان کونار صورت گرفت. این دیدار در طرف افغانستانی معبر مرزی مرتفع و کوهستانی انجام گرفت که در مسافتی بسیار دور از مناطق آباد پایتخت های اسلام آباد و کابل، مرز بین ولایت کونار افغانستان و مناطق قبیله ای تحت اداره فدرال پاکستان را معین می سازد. در این جا نمایندگان از هر سه طرف روبروی هم دیگر بر روی صندلی های پلاستیکی مخصوص چمن و باغچه در هوای آزاد نشسته و در محفل همدیگر گپ از خانواده، فرهنگ مشترک، و از همه مهمتر امنیت می زنند.
سروان فحد از نیروی زمینی ارتش پاکستان، که به رسم خیلی از اهالی منطقه فقط با یک نام به خطاب گرفته می شود، با صدایی آمیخته با احساسات ابراز داشت که « همه مان در جنگ یک دشمن هستیم » و اینکه « آن ها به یک طرف حمله می کنند و به طرف دیگر می گریزند. »
سروان مایکل هریسون از نیروی زمینی ارتش ایالات متحده در موافقت با بیانات همتایان افغانی و پاکستانی اش سر خود را تکان داده و هم چنین گفت: « و به همان دلیل است که برای متوقف ساختن دشمن، ما نیاز به هم کاری با هم دیگر داریم. »
مجزا شده به وسیله حصار سیم خار دار به بلندی کمر انسان، اراضی حوالی معبر نوا پاس امان گاه و بیتوته سرای تاریخی جنگجویان و قاچاقچیان بوده است. حال این منطقه به مثابه مثال قاطعی است از این که چگونه این همکاری سه جانبه توانسته به موفقیت های مرزی شان منجر شود.
هریسون که فرمانده گروهان الف (اِی)، گردان 1 ، تیپ 32 پیاده ، لشکر 10 کوهستانی می باشد گفت: « این منطقه در حقیقت مقیاسی است برای اندازه گیری موفقیت حاصل از آنچه که می تواند با همکاری هر سه طرف با اشتراک گذاشتن تدابیر امنیتی، اطلاعاتی و تفاهم کامل عملیات هم دیگر، صورت پذیرد. »
بنا به گفته های هریسون موفقیت در اجرای تدابیر امنیتی اجازه به کامیابی در آباد سازی و توسعه داده است، بدین گونه که با اتمام پروژه بهبود سازی جاده ها، که هزینه اش را تیم باز سازی استانی عهده دار بود، راه این منطقه دور افتاده به سایر نواحی ولایت باز شده است. و به اذعان او « یک نتیجه مستقیم افزایش امنیت در منطقه همانا توانایی انجام عملیات جاده سازی بوده است. »
اگر چه هریسون تصدیق می کند که همه نقاط عبور و کنترل مرزی به سطح همکاری موجود در دو ایستگاه بازرسی مرزی نوا پاس نرسیده اند، ولی او میگوید پیشرفت هایی حاصل شده است.
او گفت که « در جمع، آن ها بسیار پذیرا بوده اند، » و افزود که « در طی شش ماه گذشته که این جا بوده ایم پیشرفت های بزرگی را دیده ایم. و اگر بتوانیم رهبران بیشتری مانند آنان که در نوا پاس داریم داشته باشیم، به بهبود سازی و پیشرفت ادامه خواهیم داد. »