برای دیگران بفرستید

اخبار مرتبط

• ژنرال شوارزکوپف با افتخار و خاطرات شیرین در وست پوینت به خاک سپرده می شود
• دوره آموزشی به خدمه افغانی هواپیما در برقراری ارتباط و حفظ ایمنی کمک می کند گروهبان دوم جاستین ویور روابط عمومی 438 گروه هوایی نیروی اعزامی
• کاهش نیروها در عراق به آرامی پیش می رود

گروهبان دوم جرال ماجتیک (دست چپ) و سرجوخه چارلز دوپری در حال ابراز همدردی با گروهبان دوم کریستوفر بِین در طی دیدار از مکانی که او در سال 2004 در آن مجروح شد. این سه تن همراه هشت رزمنده مجروح جنگی دیگر در انجام آخرین سفر بغداد برنامه ای به نام "عملیات خروج شایسته" برای 12 - 16 ژوئن به اینجا آمدند. آن سربازان رزم دیده یک هفته را به سفر در عراق پرداخته و به مکان هایی رفتند که در آنجا مجروح شده بودند و مدتی را با سربازان در آن نقاط به سر برده و در باره تجاربشان با آنان به گفتگو پرداختند.

بغداد (27 ژوئن 2010) - سرجوخه چارلز دوپری زانو به زمین گذاشت و صورتش را درون دستانش فرو برد. گروهبان دوم جرال ماجِتیک در برابر او زانو زد و هر دو همدیگر را نگه داشتند؛ چرا که آن دو سرباز رزم دیده بیش از آن متاثر بودند که اتکای وزن خود باشند. بعد دوپری با صدایی شکسته از احساسات و تاثر گفت: "همین جا است، دوباره برگشته ایم." 

دوپری و ماجتیک پنج سال پیش در نزدیکی های بغداد مجروح شدند، ولی اخیرا با همدیگر به صحنه پیکار عراق بازگشته اند و اینبار به اراده خود آن را ترک خواهند کرد.

دو سرباز وظیفه و نه سرباز رزم دیده مجروح دیگر از همینجا، به عنوان انجام برنامه ای بنام "عملیات خروج شایسته VII" که طی 12 - 16 ژوئن برقرار بود، از تالار قهرمانان واقع در قرارگاه دیدبانی پیشرو فالکون (پرنده شکاری باز) بازدید کردند. پشتیبانی آن برنامه را سازمانی بنام "سربازها اول" به عهده دارد و طبق آن برنامه رزمندگانی مجروح جنگی عراق دوباره به آن کشور و نقاطی که در آن مجروح شدند بازگردانده می شوند تا داستان تجربیات و سرگذشت خود را به نظامیان دیگر حکایت کنند.

در سال 2005 ماجتیک در خدمت گروهان 304 عملیات روانی بود و دوپری عضو گسیل محافظ شخصی واحد عملیات روانی(پی.اس.دی) بود.

روزی در آن ماه اکتبر در طی عملیاتی در بیرون بغداد خودرو هاموی آنان مورد اصابت یک بمب جاده ای قرار گرفت. دوپری گفت که بلافاصله بعد از انفجار آنان تحت آتش اسلحه های سبک دشمن قرار گرفتند.

انفجار آن بمب دست ساز جاده ای منجر به کشته شدن دو سرباز درون خودرو و پرتاب شدن دوپری به بیرون از لانه مسلسل هاموی شد. در خوردن به زمین پنجاه متر دورتر از آن نفربر، دوپری متحمل شکستن استخوان آرنج، ترک خوردن بخش پاینی استخوان پای راست و سوختن درجه دو هشت درصد از بدنش شد.

دوپری گفت: "پایم چنان ورم کرده بود که مجبور شدند آن را ببندند تا فشار را رفع کنند. اگرنه مجبور می شدند که همان درجا پایم را قطع کنند."

انفجار باعث چسبیده شدن درهای خودرو به بدنه و گیر افتادن ماجتیک در داخلش شد. در نتیجه تمامی سر و صورت و بیش از 35 درصد از بدنش دچار سوختگی های درجه 2 و 3 شد.

بعد از بیرون کشیده شدن از «هاموی» در طی تیراندازی بعد از انفجار پای راست او مورد اصابت دو گلوله قرار گرفت. بعد از آن به مدت 52 دقیقه هردو سرباز از میدان جنگ تخلیه پزشکی شدند.

حالا بعد از پنج سال هر دو رزمنده مجروح به عراق بازگشته اند و دوپری می گوید که طعنه ای از قضای روزگار در این دیدار آنان است.

او گفت: "آن روز که به ما حمله شد، اولین چیزی که گفتیم این بود که دیگر هرگز به اینجا برنخواهیم گشت."

ولی دوپری و ماجتیک، هر دو، از اینکه اشتباه گفته بودند خوشحالند. دوپری گفت: "من از بازگشتم به عراق واقعا لذت بردم و از اینکه توانستیم با هم بیاییم شکرگزارم."

دوپری گفت که در تمامی مدت برگزاری عملیات خروج شایسته VII، او هنوز احساس می کرد که مانند همان موقع که باهم در واحد عملیات روانی خدمت می کردند مراقب ماجتیک بود.

اما در این روز این ماجتیک بود که مراقب دوپری بود.

دوپری گفت: "این بار ماجتیک برای من آنجا بود. بسیار خوب است که آدم کسی را داشته باشد که بداند به او چه می گذرد."

ماجتیک گفت که او نمی تواند زیاد از آن حمله بخاطر بیاورد و می دانست که آن دیدار برای دوپری کمی مشکلتر خواهد بود.

او گفت: "من می خواستم همانطور که او در زمان حمله برای من آنجا بود، برای او هم اینجا باشم."

فرصت دیدار دوباره قرارگاه دیدبانی پیشرو فالکون برای هر دو ماجتیک و دوپری بسیار احساسات آمیز بود. ولی به گفته دوپری آن چیزی است که هرگز فراموش نخواهند کرد.

او گفت: "دیدن دوباره قرارگاه دیدبانی پیشرو فالکون کار دشواری بود؛ بسیار دشوار. و نه به این خاطر که اندوهناک بود، بلکه به این خاطر که دوباره باید آنجا را ترک می کردیم. ای کاش که میتوانستم به اینجا برگشته و بمانم و دوباره شغلم را انجام بدهم."

چاپ

ایمیل