استوار چهارم والتر جونز 61 ساله از اهالی کلارکسویل، تنسی، که در گروهان دی (D)، گردان 5، تیپ رزمی هوایی 101 در شرق افغانستان خدمت می کند. جونز یک سرباز سابق ویتنام است با 30 سال تجربه خدمت. (عکس از سروان کریستینا رایت)
ولایت لوگر، افغانستان (21 اکتبر، 2012) – اگر از استوار چهار والکر جونز بپرسید چرا خدمت می کند و او پاسخ خواهد داد: «بخاطر پرواز و بودن با سربازان».
جونز، متولد ماونتن هوم، آیدهو، در افغانستان به عنوان افسر تعمیرات هوایی در گروهان دی (D)، گردان 5، تیپ هوایی رزمی 101 خدمت می کند. جونز در سن هجده سالگی در ارتش ثبت نام نمود و پس از پایان آموزش ابتدایی در سال 1969 به فورت راکر، آلاباما رفت تا به رئیس خدمه هوایی یو اچ 1 (UH-1) «هووی» تبدیل شود. او پس از چندی به گروهان هلیکوپتر هجومی 162 در کان تو، ویتنام، منصوب شد.
یک روز در طی ماموریت به هواپیمای او با اسلحه های کوچک شلیک شد. گلوله ها به مخزن بنزین هلیکوپتر اصابت کرد، و این هواپیما سریعاً آتش گرفت. هلیکوپتر شروع کرد در ارتفاع 200 پا از زمین به دور خود بچرخد.
جونز خود را آماده اصابت کرد و بیهوش شد.
او مجروح شد و به مدت ده ماه در بیمارستان مشغول مداوا بود. در طی این مدت او تصمیم مهمی گرفت.
جونز گفت: «این تجربه واقعاً باعث شد که من بر روی آنچه می خواهم در زندگی خود انجام دهم تمرکز کنم». او ادامه داد: «من می خواستم ارتش را به شغل خودم تبدیل کنم». ارتش او را با سمت تعمیر کننده خط تلفن استخدام نمود و او را در لشکر هوایی 82 در فورت براگ، نورث کالولاینا مستقر نمود. با داشتن تجربه ارزشمند رزمی به عنوان رئیس پرسنل هووی در ویتنام، او سریعاً راه خود را به هوانوردی بازیافت.
این اولین تجربه او در جنگ سرد بود، در طی جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1973. او بخاطر دارد که بر روی سکوی سبز هواپیما به صورت آماده باش برای پشتیبانی از اسرائیل در صورت لزوم نشسته بود، ولی اسرائیل احتیاجی به این کمک پیدا نکرد.
هنگامی که در فورت براگ بود مدل تجربی چوبی بالسای هلکوپتر آینده بلک هاوک یو اچ 60 (UH-60) را مشاهده کرد. او به یکی از دوستانش اشاره کرد و گفت: «من یک روز آن را پرواز خواهم کرد».
جونز، که اکنون خلبان سابق بلک هاوک است، گفت: «و این کار را انجام دادم».
او در سال 1975 از مدرسه خلبانی فارغ التحصیل شد. لشکر هوایی 101 گام بعدی در فهرست کارهای او بود. او به گروهان دی (D)، گردان هلیکوپتر هجومی 158، منصوب شد، و در اینجا بود که با استفاده از «گوست رایدرها» رویای او برای پرواز بلک هاوک به حقیقت پیوست. گروهان دی (D) اولین واحد در ارتش بود که موفق به دریافت هواپیماهای یو اچ 60 (UH-60) شد، و در سال 1979 او یکی از اولین خلبانانی بود که در کلاس صلاحیت پرواز یو اچ 60 (UH-60) شرکت کرد.
جونز گفت: «تا آنجایی که به هوانوردی در ارتش مربوط می شود، لشکر 101 تعیین کننده استانداردها بود». او ادامه داد: «لشکر 101 تنها راه انجام کار است، چرا که استانداردها را برای هجوم هوایی تعیین می کند».
پس از ماموریت ایی در کره، هاوایی، و تگزاس، هنگامی که گردان آموزش هجومی 6 به خانه اصلی لشکر 101 بازگشت تا به گردان هجومی 2/101 تبدیل شود، جونز نیز راهی خانه شد.
جونز با خروج از فوت کمپبل در سال 1993 از خدمت فعال نظامی خارج شد. پس از بازنشستگی، او به عنوان پیمانکار به عربستان سعودی رفت، و در آنجا به پرواز ادامه داد.
در سال 1999 همسرش به او یک اولتیماتوم داد.
جونز به یاد آورد: «او به من گفت، اگر می خواهی دوباره بروی دیگر برنگرد».
بنابراین او یک بار دیگر در فورت کمپبل برای شرکت دین کورپ در سال 2001 به کار پرداخت. با بازگشت به پایگاه نظامی، و همکاری با سربازان در حالی که مسئولیت او منحصر به تعمیر هواپیما بود، جونز شاهد تفاوت بزرگی بین زندگی خود به عنوان سک سرباز و زندگی اش به عنوان یک غیر نظامی بود.
او گفت: «بودن در کنار [سربازان] با کار کردن از ساعت نه صبح تا پنج بعد از ظهر به عنوان یک غیر نظامی متفاوت است». او ادامه داد: «هنگامی که به عنوان یک غیر نظامی کار می کنید، به احتمال نود درصد پس از اتمام کار در خارج از محیط کار با افرادی که کار می کنید معاشرت ندارید؛ هر وقت شیفت تمام می شود شما خارج می شوید».
جونز برای رفقیان نظامی خود و صرف وقت با نظامیانی که او آنها را بخشی از خانواده خود می دید دلتنگ شد. دایان نیز احساس کرد که همسرش برای زندگی قبلی خود دلتنگ شده است.
دایان گفت: «هنگامی که او بازنشسته شد، من فکر نمی کردم که دیگر خدمت کند». او ادامه داد: «ولی پس از مدت کمی احساس کردم که او دلش تنگ شده و از بازنشستگی پشیمان است».
والتر و دایان، که به تازگی چهلمین سالگرد ازدواج خود را برگزار کردند، در خانواده های نظامی بزرگ شدند و پدران هر دوی آنها در نیروی هوایی خدمت کرده بودند.
دایان گفت: «راستش را بخواهید، من هم دلم برای ارتش تنگ شده بود». او ادامه داد: «از آنجا که ما در نیروی هوایی بزرگ شدیم، ارتش تنها چیزی بود که از آن با خبر بودیم».
در سال 2004، جونز تصمیم گرفت که زمان آن فرا رسیده است که تغییری در زندگی خود ایجاد کند. او برنامه ای ریخت و تصمیم گرفت با دایان در مورد مزایای مالی بازگشت به خدمت فعال در ارتش صحبت کند.
والتر گفت: «هر وقت در موردش فکر می کنم احساساتی می شوم». او ادامه داد: «او در چشمان من نگاه کرد و گفت تو می خواهی دوباره پرواز کنی. اگر من اشاره کنم که می خواهم به عنوان پیمانکار تعمیرات به خارج از کشور بروم او مخالفت خواهد کرد. ولی من می توانم هر چند بار که بخواهم اعزام شوم. او در همه عمر یک همسر نظامی است».
والتر برای بازگشت به خدمت فعالانه از طریق برنامه فراخوان داوطلبانه تقاضایی به عمل آورد.
یکی از فرم هایی که باید تکمیل می کرد «ورقه آرزو» ارتش بود. هنگامی که از او خواسته شد تا سه گزینه اول خود را تعیین کند، والتر تنها یک مکان را در نظر داشت – فورت کمپبل.
جونز گفت: «من به آنها گفتم می خواهم به لشکر 101 اعزام شوم، و هیچ اما و اگری هم در کار نیست».
در ژانویه 2005، جونز به گروهان جایگزین در فورت کمپبل رفت و به واحد خود فرستاده شد. والتر به همان واحدی که حدود 30 سال پیش فرستاده شده بود ارسال شد. این چیزی بود که او انتظارش را نداشت.
جونز گفت: «پس از بازگشت، من درخواست نکردم که به هیچ واحد خاصی وارد شوم، من فقط می خواستم به بخش هجوم هوایی بروم و به پرواز هواپیماهای هاوک مشغول شوم». او ادامه داد: «من از هر کسی که مسئول این کار بود قدر دانم».
این امر برای جونز حکم مراجعت به وطن داشت و او از بابت آن فوق العاده خوشحال بود.
از آنجا که او به مدت 7 سال گذشته در بریگارد هوایی رزمی 101 خدمت کرده بود، جونز چهار مرتبه همراه با تیپ هوایی رزمی (CAB) 101 اعزام شده است. اعزام فعلی او سومین اعزامش به افغانستان است.
با تجربه 32 سال خدمت فعال در ارتش، جونز به شما خواهد گفت که چیز زیادی از زمانی که او در ویتنام خدمت می کرد فرق نکرده است.
جونز گفت: «وقتی به گذشته فکر می کنم، بزرگترین تفاوت این است که تجهیزات و تکنولوژی خیلی پیچیده تر شده است». او ادامه داد: «من فکر می کنم گذشته دوران ساده تری بود. سربازان جوان باید خیلی باهوش تر باشند تا بتوانند همان کاری را که ما در گذشته انجام می دادیم انجام دهند. من واقعاً این سربازان جوان را برای آنچه با آن سر و کار دارند تحسین می کنم».
در واقع، جونز نمونه ای عالی از یک فردی است که هر روز کار مورد علاقه خود را انجام می دهد.
دایان گفت: «او از این که مجدداً به ارتش بازگشته است و به کاری که عاشق آن است می پردازد خوشحال است». او ادامه داد: «من خوشحالم که او می تواند کاری را که به آن علاقه دارد انجام دهد».
چاپ
ایمیل
