برای دیگران بفرستید

اخبار مرتبط

• پل دجله به کشاورزان و تجارت در ناحیه سلمان پاک کمک خواهد کرد
• او دیرنو: ایران به خرابکاری در عراق ادامه می دهد
• وزیر دفاع در کانال «فاکس»: عراق در مسیر درست است و استراتژی ما در افغانستان دارد نتیجه میدهد

گروهبان ویلسون در حال تبریک گفتن به یک کشاورز ساکن روستای خیدر بعد از امضای قرارداد یک پروژه اقتصادی که برای او 30 بوقلمون و همچنین خوراکشان را فراهم خواهد کرد. آن قراردادها که در راستای کمک دادن به بینوایان منطقه شمالی استان بابل تدوین شده اند، راهی را برای خانواد های محتاج خواهد گشود که از طریق آن، آنان بتوانند قادر به تامین معاش خانواده هایشان باشند، بدون نیاز به رجوع به سلولهای تروریستی برای درخواست کردن کمک.

بیوه زن 20 ساله ای با پنج فرزند تعریف می کرد که چگونه  سه سال پیش در نیمه شبی "مردان خبیثی" شوهر او را از خانه ربودند و چگونه یک هفته بعد جسد او پیدا شد وچگونه معاش امرار برای خانواده او دشوار بوده است.

پسر 17 ساله ای وارد اتاق شد که ژاکتی پاره پاره و صورتی رنگ به تن داشت. او میگفت که مجبور به ترک تحصیل شد تا نان آور کودکان برادرش باشد. وقتی که از او پرسیده شد که چرا باید آن کار را می کرد، با صدایی اندوهبار توضیح داد که برادر بزرگ و پدرش هر دو شان چند سال پیش بدست تروریستها به قتل رسیدند.

فهرست نیایمندان در آن صبح، پایانی نداشت.

زندگی در خیدر عراق، روستایی کوچک که در مکانی واقع شده است که در آغاز عملیات نظامی آزادی عراق رسانه های آمریکایی نام آن منطقه را "مثلث مرگ" گذاشته بودند، دشوار می‌تواند باشد. اگرچه یک پاسگاه پلیس اکنون در حال ساخته شدن است، آن منطقه هنوز دارای نیروی امنیتی برای خود نیست.

لشکر 8 ارتش عراق به حد توان خود در برقراری امنیت کوشش می کند، اما یک شیخ ساکن محل اذعان دارد که سرعت رسیدن کمکهای مالی دولت عراق به این منطقه کند است.

او گفت: "همه کشاورزان عراق حق دارند که برای درخواست کمک به دولت مراجعه بکنند، اما اگر چیزی هم در آن صورت به دستشان برسد، برای کشاورزان اینجا هرگز کافی نخواهد بود."

او بیان داشت که تاکنون این آمریکایی ها بوده اند که نقش کلیدی در جبران ناکارآیی ها در آن زمینه را به عهده داشته اند.

او گفت: "نیروهای آمریکایی با دادن پروژه هایشان به ما، ما را بسیار کمک کرده اند. صادقانه بگویم که اگر آمریکاییها به ما کمک نکنند، من نمی دانم که چه کس دیگری به ما کمک خواهد کرد."

روز 12 اکتبر سربازان دسته B، گردان 2، هنگ زرهی 69، که در پایگاه گشتی همیه میباشند، در آنجا حاضر شده بودند تا برای زنان بیوه و افراد بی بضاعت منطقه کمکهای ضروری مورد احتیاجشان را فراهم سازند.

آن گردان قراردادهایی را برای 70 بیوه بینوا و کشاورز با خود آورد که به آنها امکان تاسیس مزارع پرورش بوقلمون، کندوهای زنبور عسل، و چاههای آبیاری را می‌دهد.

در حالیکه متقاضیان اسمهایشان را در صفحات قراردادها امضا می کردند، گروهبان دوم جان کِرکندال سرجوخه ای از دسته B، که از اهالی شهر پورتسموث ایالت اوهایو است، گفت که در بسیاری از آنها او می توانست بالاخره ناظر امید اندکی باشد.

او گفت: "این مردم دقیقا کسانی هستند که این برنامه ها برایشان طرح ریزی شده است. خیلی از آنان را شما می توانید ببینید که در سرپرستی و امرار معاش خانواده هایشان در بیچارگی بسر می برند. امید ما بر این است که این پروژه ها آنان را در رسیدن به خودکفایی یاری بدهند."

به گفته گروهبان برایان ویلسون، سربازی که متعلق به پادگان فورت لوئیس و هم اکنون در خدمت دسته B گماشته شده است، آن سه برنامه برای مردمی که در کمکشان هستند بسیار عالی می باشند، و آن به این دلیل است که آن برنامه ها طوری طراحی شده اند که به صورت کارهای خودکفا بوده و از سوی متقاضیانشان نیازمند کمترین کوششها را هستند.

ویلسون که خود از اهالی «اِلک گرُو» ایالت کالیفرنیا است، گفت: "زنبورعسل در این ناحیه بسیار باثمر است. واقعا تنها کاری که این بیوه ها در مورد آنها باید بکنند این است که صبر کنند تا زنبورها عسل تولید کنند و آنها بروند و کندوها را خالی کنند. به متقاضیان بوقلمون 30 بوقلمون داده خواهد شد که در عرض چند ماه بعد از رسیدنشان شروع به تولید مثل خواهند کرد. و با غذایی که ما برای آن طیور فراهم خواهیم کرد تنها کاری که پرورش دهندگان بوقلمون لازم است بکنند این است که حیواناتشان را غذا بدهند و صبر کنند."

ویلسون گفت که اگرچه هزینه شروع این پروژه ها چندان بالا نیست، حجم منافعی که این برنامه ها در بر خواهند داشت می تواند بسیار عظیم باشد.

او گفت: "تا زمانی که متقاضیان مجاز باشند که آنچه که این برنامه ها برایش طراحی شده اند را انجام دهند، من فکر می کنم که همه آنها به مرحله خودکفایی خواهند رسید. البته واضح است که همه آن 70 متقاضی موفق نخواهند بود، ولی حتی اگر ده نفرشان هم به توفیق نائل شوند این برنامه ارزش انجام دادنش را داشته است."

ویلسون گفت شاید که آن ده نفر سوا از این برنامه، به کم چیزی امید می داشتند.

او گفت: "این برنامه ها اکنون در دسترسی قشری از جامعه عراق قرار می گیرند که این لایه از مردم از لحاظ سنتی امکانات بسیار قلیلی برای تامین معاش خود و خانواده هایشان داشته اند.

همچنانکه متقاضیان شروع به بیرون رفتن از آن اتاق کوچک کردند ویلسون و کرکندال دست هر یکشان را فشرده و برایشان آرزوی شانس خوب در امورشان شدند.

کرکندال گفت: "کمک کردن به مردم برای انسان احساس خوبی را ایجاد می کند. فقط امیدتان را بعد به این می بندید که آنان بتوانند راهی برای پایدار نگه داشتن برنامه شان پیدا کنند و از خانواده هایشان سرپرستی کنند."

چاپ

ایمیل