بگرام، افغانستان (8 ژوئن، 2012) – در یک صبح یک شنبه طوفانی، کارشناس هلن جسچو در هنگام خروج از در، خود را در محاصره موج آبی روشن برقع های متعدد خانم هایی می یابد که در حالی که سر تا پای آنها با لباس های محلی پوشیده شده به استقبال او می شتابند. او خم می شود تا کودکان را در آغوش گیرد و ببوسد و از طریق مترجم، آلکس، با نرمی با آنها سخن بگوید.

یکی از زن ها کودک سه ماهه خود را در دستان جسچو قرار می دهد، و او هنگامی که جسپو سر کوچک او را می بوسد و نوازش می کند لبخند به لب می آورد. فرد دیگری دست در جیب لباس خود می کند و حلقه ای را بیرون می آورد و آن را به جسچو می دهد. او ابتدا امتناع می ورزد ولی به زودی مجبور به قبول آن می شود.

بیمارستان میدانی مصر که در سال 2003 گشایش یافت توسط دولت مصر اداره می شود و هر ماه هزاران بیمار افغانی را به صورت رایگان معالجه می کند. این بیمارستان از ورودی ایمن خود به پایگاه بگرام برخوردار است، و از این جهت افغان ها از جاهای مختلف برای دریافت معالجه برای طیف نامحدودی از بیماری ها به آنجا می آیند. کودکان حدود یک سوم بیماران را تشکیل می دهند و معمولاً در معیت مادران یا خانم های سرپرستی هستند که غالباً آزادانه با دکترها و داروسازهای مرد صحبت نمی کنند.

این خلایی بود که جسچو در صدد پر کردن آن برآمد.

جسشو، از اهالی شهر گرینبورو، ایالت کارولاینای شمالی، گفت که او هر یک شنبه به دلایل خود خواهانه در بیمارستان میدانی مصر به عنوان داوطلب خدمت می کند.

او در حالی که در بین کلبه های تخته ای که به عنوان اتاق بیمارستان از آنها استفاده می شود ایستاده بود گفت: «من این کار را برای روحیه خودم انجام می دهم». او ادامه داد: «این راه خوبی برای آغاز یک هفته جدید است».

کسانی که با او همکاری می کنند با او مخالف اند و می گویند جسشو فداکارترین انسان ها است.

گروهبان ارتش ایالات متحده، شان میس، از شهر فلورنس، ایالت کانزاس، یک رهبر تیم در واحد جسشو، گروهان عملیات های پشتیبانی اطلاعات نظامی تاکتیکی 340 گفت: «او تنها به این خاطر به آنجا می رود که بر روی صورت ها لبخند بنشاند». او ادامه داد: «این مسئله با رفتن او به آنجا برای کار آغاز شد، ولی قلب رئوفش او را مجبور کرد تا دو بار در هفته به عنوان داوطلب به آنجا برود».

پس از چند ماه بازدید منظم، خانم های محلی به او اعتماد پیدا کردند و دیگر امتناعی نداشتند که به نزد او بیایند و نیازها و مسائل خود را با کارکنان بیمارستان در میان بگذارند. جسچو همچنین اعاناتی را برای تجهیزات مدرسه و اسباب بازی برای اهدا به بچه ها در زمان خروج در هر بعد از ظهر جمع آوری نموده است.

از طریق این روابط جسچو به نوعی به یک مادرسالار در یک گروه بزرگ با ارتباطات محدود متشکل از خانم ها و کودکان افغان تبدیل شده است.

سرگرد ارتش مصر، امیر سامه، افسر روابط عمومی و مترجم بیمارستان میدانی مصر، گفت: «او ضمیمه خوبی به این مکان بوده است». او ادامه داد: «او قلب رئوفی دارد و می خواهد پیام بسیار شگفت آوری را به مردم افغانستان ارسال کند».

رابطه جسچو با مردم افغان رابطه ای صمیمی است در کشوری که نیروهای ائتلاف و نیروهای افغان باید بر چالش های بسیاری در روابط خود در طی 10 سال گذشته غلبه می کردند.

او گفت: «او همیشه می خواهد با لبخند و صحبت هایش محیطی صمیمی برای مردم افغان فراهم کند». او ادامه داد: «ما بسیار خوشحالیم که از او پشتیبانی کنیم».

جسچو گفت: «من قلباً می خواهم به دیگران کمک کنم». او ادامه داد: «این کاری است که من از زمان جوانی انجام داده ام. مشاهده خوشحالی دیگران باعث خوشحالی من می شود».

دانا فاسانی، مادر او که از شهر واین، ایالت نیوجرسی، صحبت می کرد با او موافق بود: «او همیشه فرد بخشنده ای بوده است». او ادامه داد: «این برای او یک امر طبیعی است. او با خانواده و دوستان خود در اینجا تماس می گیرد و از ما می خواهد تا بجای این که برای او چیزی ارسال کنیم چیزهایی را برای کودکان آنجا بفرستیم».

جسچو ادعای مادر خود را در مورد آنچه او می خواهد مردم در مورد فعالیت های او در افغانستان بدانند تایید کرد.

او گفت: «من از همه افرادی که در وطن هستند می خواهم تا کمدهای خود را خالی کنند و هر آنچه را که به آن احتیاج ندارند و یا به مدت یک سال از آن استفاده نکرده اند به اینجا ارسال کنند چرا که من افرادی را سراغ دارم که می توانند از آنها استفاده کنند».

فسانا بدون رودرباستی اظهار داشت که وقتی دخترش به او اطلاع داد که قرار است به ارتش بپیوندد چندان خوشحال نبود.

او گفت: «راستش را بخواهید من ناراحت بودم». او ادامه داد: «من عمویی داشتم که به قتل رسیده بود. ولی هنگامی که هلن ذهن خود را بر روی چیزی متمرکز کند او حتماً آن کار را انجام خواهد داد».

جسشو توضیح داد که او برای رسیدن به مقاصد فوق العاده ای به ارتش نپیوست.

او گفت: «اکثر مردم می خواهند این پاسخ را بشوند که من این کار را برای کشورم انجام دادم. من معمولا این پاسخ را نمی دهم چرا که من در آن زمان هم به عنوان معلم یک مدرسه عمومی خدمت می کردم». او ادامه داد: «من کلاس های آمادگی و کلاس اول دبستان را تدریس می کردم. من به مدت شش سال تدریس می کردم و منتظر یک کار نیمه وقت بودم. ارتش نه تنها ساعات نیمه وقت به من ارائه داد، بلکه یک پاداش اضافی برای ثبت نام و یک برنامه بازپرداخت وام دانشگاه در اختیار من قرار داد. من این کار را برای یک فرصت تحصیلی نیمه وقت انجام دادم».

او باطناً به این امر باور داشت و آنچه را که به نظر می آمد یک تصمیم شغلی باشد به یک فرصت برای آوردن شادی به گوشه ای از دنیا که شدیداً به آن احتیاج دارد تبدیل کرد.

ماسه گفت: «این که او توانست به آنجا برود و به آن صورت داوطلب شود، نکته ویژه ای است».

مادر او با خنده گفت: «او همیشه بیش از آنچه در توان دارد انجام می دهد».

جسچو گفت: «من امیدوارم همه از این فرصت برخوردار بودند که به اینجا بیایند و تاثیر خود را بر مردم مشاهده کنند». او ادامه داد: «ما در اینجا در میدان جنگ هستیم، ولی این امری است که می توانیم چشم انتظار آن باشیم».

در حالی که یکی از دوستان جوان او، یک دختر خردسال به نام سوده جان که هر هفته برای صرف وقت با او به آنجا می آمد، با کمرویی دست او را گرفته بود، گفت: «تنها چالش این است که زمانی برای آمدن به اینجا فراهم کنم و توضیح مناسبی را برای حضور در اینجا به سلسله مراتب فرماندهی ارائه کنم».

جسشو کمی مشت خود را عوض کرد تا دست سوده کوچولو را محکم تر بگیرد.

«هر بهانه ای که به ذهنم خطور کند من را به اینجا می رساند».