گروهبان دیوید فرسنیوس، کمک رهبر تیم جوخه 3، دسته براوو، گردان 1 شناسایی در حال دریافت مدال بنفش قلب از ژنرال سرتیپ جوزف اُستِرمَن فرمانده لشکر 1 تفنگداران دریایی (پیشرو) در اردوگاه لِدِرنِک، 23 سپتامبر. (عکس از گروهبان تفنگدار ویلیام پرایس تفنگداران دریایی ایالات متحده)

اردوگاه لِدِرنِک، افغانستان – در صبحگاه 21 ژوئن گروهبان دیوید فرسنیوس به روی پشتبامی در «ترک نوای» ولایت هلمند به سینه دراز کشیده بود. در کنار خود مسلسلچی و مسئول رادیو سرجوخه گرِگ هریس بود و با هم در حال نگهبانی دادن از ارتفاع برای واحدشان، جوخه 3، دسته براوو، گردان 1 شناسایی بودند. 

همه چیز ساکت بود تا اینکه نزدیک به ساعت ۹ صبح تمامی جهنم به زمین روانه شد.

دهکده ناگهان به زیر آتش اسلحه های سبک دشمن درآمد. برای فرسنیوس 22 ساله اهل وستمینستر در ایالت کالیفرنیا وضعیت می‌رفت که خرابتر از آن هم بشود. تقریبا سه دقیقه پس از آغاز درگیری، او متوجه شد که از جهت بیشه‌ای در کنار آبراهی در فاصله 300 متری طرف راستش در هدف گلوله قرار دارد. 

چیزی که فرسنیوس متوجهش نبود این بود که در همان حالیکه به هدفگیری مشغول شده بود یک تک تیرانداز طالبان هم او را در هدف تفنگش قرار داده بود. دشمن گلوله ای را شلیک کرد و تیر کالیبر 7.62 میمیمتریش درست به وسط پشت فرسنیوس اصابت کرد.

فرسنیوس چنین به یاد می‌آورد: "مثل این بود که با یک چکش سنگین به من ضربه زده شد."

با اینکه دید که تیر دشمن به کمک رهبر تیمش خورده، هریس که اهل اَپِل ولی در ایالت کالیفرنیا است فکر کرد که "ادامه به شلیک بده" تا آتش دشمن مختل بشود. بعد از اینکه بارش را خالی کرد، هریس گلوله‌هایش را تمام کرد و به کمک فرسنیوس شتافت.

فرسنیوس که داشت از درد به خود می‌پیچید با پا به محل امنی کشانده شد. با فریاد هریس در فراخواندن کمک درمانی، مهناوی درجه 2 «دَن براون» معروف به "دکتر" دوان دوان آمد. بعد هریس و براون فرسنیوس را از طریق نردبانی در عقب ساختمان محاصره شده به پایین و داخل آوردند. و آن موقع «دکتر» براون مشغول به کار خود شد.

در حالیکه گلوله های دشمن هنوز حدود یک متر بالای سر او داشتند اصابت می‌کردند، براون اهل «کلورادو اسپرینگس» ایالت کلورادو به رسیدگی به تفنگدار دریایی مجروح پرداخت. "من بلافاصله لوازمش را از بدنش جدا کردم تا زخمش را مورد معاینه قرار بدهم. دیدم که گلوله به ناحیه بالای ستون فقراتش خورده بود ولی خوشبختانه به پوست اصابت نکرده بود."

ولی چنین چیزی چطور ممکن بود؟ گلوله بخش بالای صفحه حفاظت بدنی فرسنیوس را داغان کرده بود. در اثر اصابت گلوله یک ورم به بزرگی یک توپ بیسبال در وسط پشت او ایجاد شده بود ولی از پوستش عبور نکرده بود! آن تفنگدار دریایی تکان سختی خورده بود ولی بجز آن اشکال دیگری دیده نمی‌شد.

فرسنیوس گفت: "به محض اینکه متوجه شدم وضعم خوب است تنها فکرم این بود که میخواستم برگردم به میدان نبرد – می‌خواستم که در کنار همرزمانم باشم."

او به موضع رزمی‌اش برمیگردد و به گشودن آتش به روی دشمن با تفنگ تک‌تیراندازی M40-A3 خود ادامه می‌دهد. هریس هم یک ساعت دیگر در کنارش به دشمن‌یابی ادامه می‌دهد و با هم همه موضع های دشمن را به آتش می‌گیرند.

با رسیدن پشتیبانی هوایی دو هلیکوپتر کبرای AH-1 درگیری به پایان می‌رسد. آتشبار هوایی و جوخه 3 چندین شورشی دشمن را به هلاکت رسانده و بقیه را مجبور به فرار می‌کنند.

دو ماه بعد در روز 23 سپتامبر در مقابل تمامی گردان فرسنیوس نائل به دریافت مدال بنفش قلب از ژنرال سرتیپ جوزف اُستِرمَن فرمانده لشکر1 تفنگداران دریایی (پیشرو) در اردوگاه لدرنک شد.

فرسنیوس که در ژوئن سال 2006 درست بعد از فارغ التحصیلی از دبیرستان «مونت ریج» شهر فینکس در ایالت آریزونا در نیروی تفنگداران دریایی ثبت نام کرد گفت که افتخار دارد از اینکه راه پدرش را که یک تفنگدار دریایی پیاده نظام 0311 بود دنبال می‌کند.

چاپ

ایمیل