پایگاه گشت 7171، ولایت هلمند، افغانستان (31 ژانویه، 2012) – تفنگداران پیاده نظام اعزام شده به افغانستان با چالش هایی رو به رو هستند که آمریکایی هایی که با زندگی نظامی آشنایی ندارند قادر به درک آن نمی باشند. هوای نامساعد، گرسنگی سیری ناپذیر، خستگی دائم و مبارزه مستقیم با نیروهای دشمن چالش هایی هستند که یک پیاده نظام به علت فعالیت در شرایط سخت و نامساعد غالباً با آنها دست و پنجه نرمی می کند. تفنگداران پیاده نظام در افغانستان، که معمولاً 18 سال سن دارند و به تازگی از دبیرستان فارغ التحصیل شده اند، غالباً بخاطر تجربه منحصر به فرد خود از بلوغ بالاتری از هم سن های خود برخوردار هستند.

تفنگداران گروهان فاکس، گردان دوم، هنگ دریایی چهارم، در حین شرکت خود در عملیات بازرسی مجدد با چالش های رزمی رو به رو هستند. این یک عملیات تهاجمی است برای پاکسازی شورشیان از مناطق جنوبی ناحیه موسی قلعه، واقع در ولایت هلمند، و گسترش حضور دولت در اماکنی که در سال های اخیر مامن شورشیان بوده اند.

عملیات بازرسی مجدد در ساعات اولیه روز 3 ژانویه آغاز شد، هنگامی که پیاده نظام ها، که به اسم گرانت شناخته می شوند، با هلیکوپتر در تاریکی وارد منطقه عملیاتی شدند و شروع به پاکسازی مجتمع هایی کردند که باور می رفت کارخانه هایی برای ساخت دستگاه های منفجره دست ساز باشند. کشف زود هنگام مواد قاچاق حاکی از این بود که دشمن ممکن است در نزدیکی باشد.

گروهبان دوم، جاستین اسمیت، رهبر جوخه در گروهان فاکس، از اهالی شهر کلینتن تاونشیپ، ایالت میشیگان، گفت: «ما پس از ورود به مجتمع پی بردیم که این یک مکان متروکه است، ولی پس از جستجو اتاقی را یافتیم که تمام کف و دیوارهایش مملو از [مواد] منفجره دست ساز بود». او ادامه داد: «ما مشغول جستجوی بقیه مجتمع شدیم، و به دنبال موارد مشابه بودیم، و سپس با یک در قفل شده مواجه شدیم – این یک مخفی گاه واقعی اسلح نبود، ولی ما در آنجا هم تعدادی قطعات مسلسل پیدا کردیم».

در حالی که تفنگداران در هنگام طلوع خورشید به پاکسازی مجتمع مشغول بودند، مقاومت اولیه علیه جوخه اسمیت آغاز شد. دشمن از یک موضع مخفی با شلیک مسلسل به سمت آنها شلیک کرد، و از این رو  بسیاری از تفنگداران خم شدند تا خود را بپوشانند. تفنگداران این عمل را با پرتاپ نارنجک پاسخ گفتند و به سمت یک موضع غالب پیش رفتند. آنها سپس مستقیماً به سمت شورشیان شلیک کردند، که این امر به گفته اسمیت 27 ساله باعث فرار شورشیان شد. اسمیت، که در سال 2002 از دبیرستان لانس کروس در شهر هاریسون، میشیگان، فارغ التحصیل شد، گفت: «با این که نزدیک بود بسیاری از ما در هنگام تیر اندازی مورد اصابت گلوله قرار گیریم هیچ کس روحیه خود را نباخت». او ادامه داد: «به سمت [تفنگداران] شلیک می شد و آنها مجدداً به جای خود باز می گشتند و با نگاه خود به دشمن می گفتند "یک بار دیگر سعی کن"».

طبیعت هم در طی اولین هفته های عملیات با تفنگداران سر نامهربانی داشت. دمای بسیار سرد در شب زندگی تفنگداران را که تنها از کیسه خواب، ژاکت های سرمایی، و پلوور برخوردار بودند بسیار سخت کرده بود. لباس نظامی خیلی کمک کرد، ولی گریزی از سرما وجود نداشت.

سرجوخه، راسل اسواب، از اهالی شهر دیتون، ایالت اوهایو، رهبر تیم آتش در گروهان فاکس، گفت: «ما آنجا مستقر شدیم و سعی کردیم برای گرم شدن افراد زیادی را در اتاق های کوچک جای دهیم – با وجودی که این اتاق ها خیلی کوچک بودند». او ادامه داد: «ما یک سری پتو و بالش کثیف را که در مجتمع جا مانده بود پیدا کردیم و هنگامی که نباید کشیک می دادیم برای گرم ماندن نزدیک هم می نشستیم». در هنگام کشیک، من و هر کسی که با او کشیک می دادم یک پارچه کرباسی روی یک دیگر می انداختیم و نزدیک هم قرار می گرفتیم».

تفنگداران همه جا پیاده راه می رفتند و سعی داشتند کوله پشتی آنها تا جای ممکن سبک باشد. اکثر آنها تنها موارد ضروری را برای مناقط رزمی با خود حمل می کردند، مانند لباس نظامی برای هوای سرد و باطری. با این وجود، این کیسه ها قدری ناهماهنگ بودند و حمل آنها برای تنفگداران که لباس کامل نظامی برتن داشتند سنگین بود.

سرجوخه ناتان اسچنبرنر، از اهالی اوکلند، ایالت اوکلاهوما، یک تیرانداز سلاح اتوماتیک در گروهان فاکس گفت: «این کار بسیار خسته کننده است، و فرقی نمی کند که شما چه مقدار چیز جابجا می کنید». او ادامه داد: «تنها راه انجام این کار این است که از روحیه مثبتی برخوردار باشید و به آن به صورت یک لطیف نگاه کنید "باورم نمی شود دارم این کار را انجام می دهم».

این سرباز 24 ساله افزود: «من تنها به مسافت بین دو نقطه بازرسی فکر می کنم». او اضافه کرد: «اگر من فکر کنم "خدای من، من باید امشب چندین کیلومتر راه بروم یا مسافت زیادی را امروز طی کنم" این امر من را از پای خواهد انداخت، ولی اگر تنها به مسافت بین دو نقطه بازرسی فکر کنید یا از یک هدف به هدف بعدی، این کار با سرعت بالایی انجام می پذیرد».

تنفگداران در طی این عملیات خود را به کارهای مختلف مشغول کردند، و اکثر زمان خود را صرف انتقال به مواضع جدید، ارسال گشت های امنیتی، و کشیک کردند. هنگامی که پیاده نظام ها از فراغتی برخوردار می شوند، این مدت را با سایر تفنگداران جوخه خود می گذرانند، دور و بر آتش می نشینند، و با یک دیگر به ورق بازی و شوخی می پردازند.

اسچنبرنر، که در سال 2005 از دبیرستان ادموند نورث فارغ التحصیل شد، گفت: «اکثر مواقع اگر وقت استراحت داشته باشیم سعی می کنیم بخوابیم، ولی تمام شوخی ها در آن موقع آغاز می شود». او ادامه داد: «اگر ما فرصتی برای برای شوخی کردن و تفریح داشته باشیم، ما مسلماً این کار را خواهیم کرد تا روحیه همه را بالا ببریم».

تجاربی مانند عملیات بازرسی مجدد ممکن است برای افرادی که هیچ گاه عملیات رزمی را تجربه نکرده اند حکم یک کابوس را داشته باشد – داوطلب شدن برای سرما و سختی، عدم استفاده از حمام و توالت، گرسنگی شدید، و به مخاطره انداختن زندگی خود برای مدت زمان طولانی ممکن است به نظر دیوانگی بیاید.

ولی جنبه مثبتی هم وجود دارد.

پیاده نظام های گروهان فاکس از پیوندهای عاطفی ویژه ای با افراد جوخه خود برخوردار هستند چرا که در زمان اعزام، پیاده نظام ها تمام روزها را با یک دیگر صرف می کنند، پیروزی ها را با یک دیگر شریک هستند، تمامی سختی ها را با یکدیگر سهیم هستند – تجارب مشترک در افغانستان آنها را به دوستانی برای تمام عمر تبدیل کرده است.

اسواب، که در سال 2008 از دبیرستان بلمونت فارغ التحصیل شد، گفت: «ما هر روز هفته را در کنار یک دیگر در چادرهای کوچک به سر می بریم یا در ساختمان های کوچکی می خوابیم. برای گرم شدن به هم نزدیک می شویم تا جان خود را از فرط انجماد از دست ندهیم، و این افراد بهترین دوستانی هستند که شما پیدا خواهید کرد». او ادامه داد: «من در آمریکا دوستان خوبی دارم، ولی صادقانه می گویم که من به این افراد از هر کس دیگری نزدیک تر هستم».

یادداشت سردبیر: گردان دوم، هنگ تفنگداران چهارم، در حال حاضر به تیم 6 هنگ رزمی در لشکر دوم تفنگداران (مقدم) منصوب است، که ریاست نیروی کار لترنک را بر عهده دارد. این نیروی کار به عنوان عنصر رزمی زمینی در فرماندهی منطقه ای (جنوب غربی) خدمت می کند و در همکاری با نیروی امنیت ملی افغانستان و دولت جمهوری اسلامی افغانستان برای اجرای عملیات های ضد شورشی فعالیت می کند. این واحد متعهد است به امنیت مردم افغانستان، شکست دادن نیروهای شورشی، و توانمند سازی نیروی امنیت ملی افغانستان در به عهده گیری مسئولیت های امنیتی در منطقه مسئولیت خود به منظور پشتیبانی از گسترش ثبات، توسعه، و حکمرانی مشروع.