ولایت لغمان، افغانستان (6 فوریه، 2012) – تک تیر انداز دشمن مانند یک مار در سکوت تاریکی کوهستان حرکت می کرد و سربازان آمریکایی و ارتش ملی افغانستان را تعقیب می نمود، و در انتظار فرصتی برای حمله بود.

شکار مورد نظر او: جوخه ای در حال اجرای یک ماموریت مشهور به «افعی آلمینیومی»، یک عملیات سه روزه به منظور پاکسازی شورشیان در دره میل، یک مرکز تولید خشخاش واقع در ناحیه کوهستانی الیشنگ. هدف جوخه: کشتن یا دستگیری دو عامل طالبان که باور می رفت در پاتا تیلی، روستایی که باور می رود به به طالبان پناه داده است، پنهان شده بودند.

این تک تیر انداز تعداد زیادی از سربازان گردان A گارد ملی اوکلاهوما، گردان اول، پیاده نظام 179، «نیروی هدف گیری متمرکز تیم رزمی تیپ پیاده نظام 45» را پس از آن که هلیکوپتر آنها چند ساعت قبل در 28 ژانویه، کمی پیش از نیمه شب در فلاتی پر برف چند کیلومتر شرق این روستا فرود آمد، تعقیب می کرد. او به یک نارنجک و آرمیسکور نیمه اوتوماتیک 22 کالیبر با یک صدا خفه کن، که به کم صدایی مشهور است، مسلح بود.

در حدود 2:30 صبح، در حالی که جوخه تهاجمی از سمت شمال غربی به طرف روستا می آمد، به آنها تذکر داده شد که فردی آنها را دنبال می کند. ستوان اول ارتش ایالات متحده، کریگ مک کولا، رهبر جوخه در جوخه اول، گروهان A، «نیروی هدف گیری متمرکز تیم رزمی تیپ پیاده نظام 45»، از اهالی شهر توپکا، ایالت کانزاس، سریعاً یک تیم کمین را متشکل از چهار آمریکایی و پنج نفر از ارتش ملی افغانستان سازماندهی نمود. این افراد برای پیدا کردن این شورشی از واحد اصلی جدا شدند. باقی مانده یکان پابرجا باقی ماندند و در مواضع امنیتی قرار گرفتند.

با استفاده از تکنولوژی تصویری حرارتی، تیم مک کولا توانست خود را به آن مرد برساند در حالی که او در آن نزدیکی کمین کرده بود. در حالی که برای رسیدن به ارتفاعی بالاتر از آبراهی گذر می کرد، آنها با استفاده از عینک های بینایی شبانه (night vision) پیکر روح مانند او را در فاصله 150 متری مشاهده کردند.

در حالی که ستوان دوم ارتش ملی افغانستان، ننگیالی، فرمانده گروهان بازدید اکتشافی، کندک چهارم، و سربازان او به هدف نزدیک تر شدند تنش ها رو به افزایش رفت. هنگامی که آنها در آستانه شنوایی قرار داشتند، ننگیالی سه بار فراخوان تسلیم را تکرار کرد ولی آنها به آن توجهی نکردند. فرد تعقیب کننده در حین فرار  مورد اصابت گلوله قرار گرفت و از پای درآمد.

مک کولا گفت: «ما به صورت تاکتیکی به او اعلان خطر کردیم، ولی او مایل به همکاری نبود».

یک تحقیق سریع متعاقب مبارزه نیت واقعی این فرد را نمایان ساخت. بر روی اسلح این تک تیر انداز نشانه هایی از نیات افراطی او به چشم می خورد.

ننگیالی گفت: «او یکی از افراد طالبان بود و در لیست مراقبت ارتش ملی افغانستان قرار داشت». او ادامه داد: «او می توانست خیلی به ما ضربه بزند».

متعاقب از بین بردن تهدید ناشی از این تک تیر انداز، جوخه اول گروه خود را مجدداً سازماندهی کرد و به ماموریت خود ادامه داد. در حالی که هنوز شب به پایان نرسیده بود، آنها به پاتا تیلی رسیدند تا مظنونان ویژه خود را بازداشت کنند. یکی از آنها یک بمب ساز، سرمایه گزار، و سازماندهی کننده مشهور بود که به دخالت در حملات علیه ایالات متحده و نیروهای افغانستان مظنون است. سایر شورشیان پشتیبان از پاکستان به کابل مسافرت می کردند. ولی هنگام رسیدن به آنجا، هیچ یک از آنها در آنجا نبود. افراد محلی گفتند که یکی از آنها چند هفته پیش به پاکستان سفر کرده بود و دیگری اخیراً به روستایی مجاور رفته بود.

در حالی که عده ای به یک رخنه امنیتی یا افراد محلی گوش به زنگ مظنون شده بودند، سرهنگ دوم، متیو هارشا، فرمانده گردان 1-179 از شهر اوکلاهوما سیتی دلیل دیگری ارائه نمود.

هارشا گفت: «بخاطر همه آنچه ما در اینجا در طی دو ماه اخیر انجام داده ایم، همه آنها متفرق شده اند». او ادامه داد: «تمام آنها از ترس پا به فرار گذاشته اند».

در طی آن دو ماه آخر، سربازان پایگاه رزمی نجیل، که در مرز غربی دره میل قرار دارد، بارها در این منطقه به مداخله نظامی پرداخته اند، و هر بار با مقاومت طالبان مواجه شدند. این مجادلات بخصوص در فصل پاییز از خشونت ویژه ای برخوردار بود. در آن زمان مبارزان طالبان در گندم زار ها در طی مسیرهای عبود پنهان می شدند و ناگهان مانند موش سرخود را بالا می کردند تا به سمت افغان ها و آمریکایی ها شلیک کنند.

هارشا گفت: «آنچه که در ارتباط با این منطقه در مقایسه با مابقی [فرماندهی منطقه ای] شرق تعجب آمیز است این است که آنها به منظور حمله گرد هم جمع نمی شوند». او ادامه داد: «آنها تنها از دره ها حفاظت می کنند و از مزارع خشخاش حراست به عمل می آورند».

برنامه عملیات «افعی آلمینیومی» این بود که سربازان را در زمان زمستان در شرقی ترین بخش دره، سرزمینی بین دو رشته کوه، قرار دهد تا شورشیانی فراری را دستگیر کند.

در طی دو روز بعد، پنج جوخه در این دره قرار گرفتند، و با عمق بیشتری از آنچه نیروهای آمریکایی و افغان تا به آن روز طی کرده بودند پیش رفتند. آنها که توسط ارتش ملی افغانستان و اعضای «راه حل های امنیتی اجتماعی»، برنامه ای به منظور حفظ نظم محلی، رهبری می شدند، برای پیدا کردن اسلحه های غیرقانونی و شورشیانی که ممکن است در اختفا به سر برند، به تجسس روستاها پرداختند. سروان جیسون تایر، از اهالی اوکلاهوما سیتی، فرمانده گروهان A و فرمانده عملیاتی «افعی آلمینیومی» گفت آنها هیچ شورشی ای را نیافتند، ولی این امر نباید یک شکست محسوب شود.

او گفت: «در مقیاس وسیع تر، این نشانه ای از یک موفقیت است».

تایلر توضیح داد که در طی نه ماه فرماندهی پایگاه رزمی نجیل، او و شرکایش در ارتش ملی افغانستان با رهبران ملی و ایالتی به منظور ایجاد حضور پلیس ملی افغانستان در دره مایل و آوردن پلیس اجتماعی به آنجا تلاش کرده اند. در نتیجه، پلیس به گسترش حضور و نفوذ خود می پردازد. طالبان مقیم پاکستان از این امر خشنود نیستند چرا که دیگر قادر نمی باشند با همان آزادی سابق در آنجا حرکت کنند. او گفت این امر مناسبات وضعیت امنیتی را در منطقه تغییر داده است، و آن جا را به مکانی امن تر مبدل کرده است.

تایلر گفت: «مشاهده همکاری بین CBS2، پلیس ملی افغانستان، معاون فرماندار، و ارتش ملی افغانستان در از میان بردن تریاک، ایمن سازی مسیرها، و متوقف ساختن کشتار، امری خشنود کننده است».