برای دیگران بفرستید

اخبار مرتبط

• بازدید سرتیپ اسپایلات از سنتکام، پایگاه نیروی هوایی مک دیل
• فیزیوتراپی دست و پای افراد را نجات می دهد
• آموزش دید در شب توانایی های نیروی هوایی (AF) افغانستان را بالا می برد

خدمه هوایی رتبه اول نیروی هوایی ایالات متحده، لوک تاکیارون، و گروهبان دوم، یعقوب بارنز، چپ، که هر دوی آنها مسئولین بار در اسکادران بارگیری اعزامی 774 می باشند، در 31 اکتبر 2012 تعدادی تخته را از سی-130 اچ (C-130H) هرکولس نیروی هوایی ایالات متحده در افغانستان خارج می کنند. اسکادران بارگیری اعزامی (EAS) 774 به ارائه بارگیری تاکتیکی، بارریزی و تخلیه هوایی و پزشکی، ایجاد پل هوایی برای پرسنل، و ارائه وسایل و تجهیزات می پردازد. تاکیارون از اهالی آکسفورد کنتیکت است و بارنز از اهالی تیونستا، پنسلونیا است. (عکس نیروی هوایی ایالات متحده/ گروهبان دوم جاناتان اسنایدر)

پایگاه هوایی بگرام، افغانستان (25 نوامبر، 2012) – گروه کوچکی از مردم دفتر خود را ترک می کنند و خود را درون یک وسیله نقلیه جای می دهند. دوازده ساعت بعد، آنها بیش از 800 مایل را پیموده اند – حدوداً فاصلاً بین شهر سیاتل تا سان فرانسیسکو – آنها چندین بار در مکان هایی فاقد آبادی متوقف شدند، چند مسافر را که آشنایی که زبان انگلیسی را با زحمت صحبت می کردند سوار کردند، بر مشکلات موتور ماشین فائق آمدند، و خود را از آتش سلاح های نیمه اتوماتیک نجات دادند.

اگرچه که این موضوع ممکن است به یک سفر جاده ای و یا طرح قسمت بعدی فیلم «هنگور» شبیه باشد، این تنها یک روز عادی در زندگی خدمه هوایی سی-130 (C-130) از اسکادران حمل و نقل هوایی 774 است.

خدمه هوایی رتبه اول لوک تاسیرون، مسئول بار در اسکادران حمل و نقل هوایی (EAS) 774، گفت: «هر یک از پروازها منحصر به فرد هستند، و هر چیزی ممکن است اتفاق بیافتد». او ادامه داد: «حتی اگر شما دقیقاً همان ماموریت را به صورت روزانه انجام دهید، باز هم هر یک از پروازها متفاوت است».

شاید برای خدمه هوایی منصوب به این اسکادران چیزی به معنی پرواز معمولی وجود نداشته باشد، ولی این تسلسل حوادث برای آنچه به آن ماموریت «هوایی/زمینی» گفته می شود غیر متداول نیست.

متعاقب گزارش پیش از پرواز، این خدمه هوایی از اسکادران خارج می شود و به سمت خط پرواز در هواپیمای سی-130 اچ (C-130H) هرکولس می رود. این تیم، همراه با پرسنل پشتیبانی زمینی اطمینان حاصل می کند که این هواپیما به نحو مناسب مورد بازرسی قرار گرفته است و از سوخت کافی برای پرواز برخوردار است. محموله ها و مسافران سپس به داخل آورده می شوند – همه چیز از سوخت گرفته تا وسایل نقلیه زرهی، و تمامی افراد از سربازان ارتش ایالات متحده گرفته تا غیر نظامیان وزارت دفاع یا ملیون کشورهای ثالث، داخل می گردند.

پس از حصول اطمینان از امنیت همه چیز، سی-130 (C-130) آغاز به پرواز می کند، و به سمت یک یا چند پایگاه عملیات مقدم (FOB) که غالباً در مناطق دورافتاده افغانستان قرار دارند راهی می شود. پس از تحویل محموله، آنها یا باید به پایگاه عملیات مقدم (FOB) بعدی حرکت کنند یا برای ماموریت بعدی به بگرام باز گردند. در طی راه چالش های بالقوه ای وجود دارد که باید بر آنها غلبه نمود، از جمله مسائل مربوط به تعمیر هواپیما و شلیک سلاح های کوچک.

سرگرد جیک هیلز، خلبان اسکادران حمل و نقل هوایی (EAS) 774، گفت این ماموریت های «هوایی/زمینی» حدود 80 درصد از پروازهای این اسکادران را در بر می گیرد. در افغانستان هیچ هواپیمایی بهتر از آنچه مشتاقانه «هرک بزرگ» نام گذاری شده برای پرواز آنها وجود ندارد.

هایلز گفت: «ما قادریم به تمامی پایگاه های عملیات هوایی (FOB) پرواز کنیم، با سرعت بیشتر به آنها برسیم، محموله های بیشتری را در مقایسه با هواپیماهای کوچکتر حمل کنیم، و در جاهایی که هواپیماهای بزرگتر نمی توانند فرود آیند فرود آییم». او ادامه داد: «این کشور سی-130 (C-130) است».

این هواپیمای جامع الشرایط از توانایی بالایی برای کار در شرایط چالش آمیز در اینجا، مانند باندهای کوتاه و راه پرواز خاکی، برخوردار است.

هایلز گفت: «ما در اینجا در این شرایط تمامی آموزش خود را به کار می گیریم». او ادامه داد: «پرواز در اینجا چیزی است ما در کشور خود برای آن مورد آموزش قرار می گیریم».

توانایی های این هواپیما همچنین به خدمه هوایی 774 اجازه می دهد تا دو ماموریت مهم دیگر را به انجام رسانند: بار ریزی هوایی و تخلیه پزشکی.

سرگرد مت لکلز، خلبان اسکادران حمل و نقل هوایی (EAS) 774، گفت ماموریت های بار ریزی در افغانستان از اهمیت بسیار بالایی، بخصوص برای پایگاه های کوچک و دور افتاده، برخوردارند.

او گفت: «به ازای هر یک از ماموریت هایی که ما انجام می دهیم، یک کاروان نظامی دیگر نباید برای تجدید تجهیزات پایگاه های عملیات مقدم (FOB) در جاده قرار گیرد و خود را در معرض خطر احتمالی تهدیدات ناشی از دستگاه منفجره دست ساز (IED) و تمامی سرگرمی های دیگر افغانستان قرار دهد». او ادامه داد: «پایگاه های عملیات مقدم (FOB) که واقعاً روی ما حساب می کنند، آنهایی که واقعاً در وسط ناکجا آباد قرار گرفته اند، پایگاه هایی هستند که هر روز در حال مبارزه هستند و برای دریافت تجهیزات لازم برای انجام ماموریت های خود روی ما حساب می کنند».

اکلس گفت: «نقش ما توانمند سازی آنها است و ماموریت ما پایداری است ... ما سعی می کنیم کار این افراد را تداوم بخشیم». او ادامه داد: «تحویل لوبیا، گلوله، و سوخت کار پر پاداشی است».

او گفت فاقد از نوع ماموریت، موفقیت این کار مستلزم کار گروهی به معنای واقعی آن است.

اکلس گفت: «از مسئولین بارگیری در هواپیما گرفته تا تمامی سربازان پشتیبانی مانند بخش تعمیرات و خدمه تجهیزات پرواز، این افراد هر روز کوشش بسیاری به عمل می آورند تا ما این ماموریت را به انجام رسانیم». او ادامه داد: «ما واقعاً نمی توانستیم بدون آنها این کار را انجام دهیم».

او گفت: «مسئولین بارگیری از نقش ویژه ای به عنوان خدمه هوایی برخوردارند ... آنها یک نوع افراد نادری هستند». او ادامه داد: «آنچه آنها در پشت جبهه انجام می دهند مستلزم آموزش ویژه ای است و کار ساده ای نیست».

اکلس گفت: «من خوش شانس هستم». او ادامه داد: «من از مسئولین بارگیری بسیار مستعدی برخوردارم، آنها واقعاً در کار خود تبحر بالایی دارند. آنها به همان نسبت کار من را در خط مقدم آسان تر می کنند».

سرهنگ دوم بران واتکینز، فرمانده حمل و نقل هوایی (EAS) 774، گفت ماموریت های این اسکادران از اهمیت بالایی برای ایالات متحده و نیروهای ائتلاف در افغانستان برخوردار است. او گفت حال که نیمی از زمان اعزام او گذشته است مردان و زنان اسکادران او بیش از 800 ساعت را در طی 1300 پرواز پشت سرگذاشتند- که طی آن بیش از 6000 تن محموله را منتقل ساخته و حدود 13000 مسافر را جابجا نمودند.

او گفت: «این اسکادران تجسم بارگیری هوایی رزمی تاکتیکی است». او ادامه داد: «این واحد متشکل از هفت واحد از نیروی هوایی است که برای انجام ماموریت جنگی ما به یکدیگر پیوسته اند».

واتکینز گفت: «من هر روز از کمکی که مردان و زنان حمل و نقل هوایی (EAS) 774 به ایجاد امنیت و ثبات در افغانستان انجام می دهند شگفت زده می شوم». او ادامه داد: «نه تنها خدمه هوایی، بلکه خدمه تجهیزات پرواز (AFE)، مدیریت منابع پرواز، اطلاعات، و پرسنل تعمیرات ... پیشرفت این ماموریت مرهون تلاش مشترک آنها است».

این سروان گفت: «مشاهده به کار آمدن آموزش ما به صورت روزانه و دیدن تاثیرات ملموس آن شگفت آور است. از ارائه بارگیری جهت نجات زندگی یک عضو مجروح نظامی گرفته تا بارریزی 20000 پوند تجهیزات به پایگاه عملیات مقدم (FOB) در منطقه ای نامساعد در افغانستان، این اسکادران کار خود را انجام می دهد».

پس از اتمام شیفت و خاتمه یافتن ماموریت های روز – یا شب – خدمه هوایی برای استراحتی که واقعاً سزاوار آن هستند به بگرام باز می گردند. ولیکن در همین حال یک خدمه هوایی دیگر آماده می شود تا روز خود را آغاز کند، و خود را برای اتمام یک سری پرواز دیگر آماده می سازد. تابلویی در خارج از یکی از اسکادران ها به درستی می گوید: «سرزمین سی-130 (C-130)، 24 ساعته باز است».

چاپ

ایمیل