پایگاه دویر، افغانستان (1 ژوئن، 2012) – در میان رزم، اقدامات شهامت آمیز و شجاعانه به قدری به چشم می خورد که گاهاً از کنار آنها گذشته می شود. این اتفاق نزدیک بود در مورد داستان سربازانی که سرجوخه ویندر پرز را نجات دادند رخ دهد.

در 12 ژانویه 2012، درخواستی از طریق رادیوها مبنی بر تخلیه پزشکی، یا مد-ایوک، برای نجات یک دختر سه ساله که از پشت مورد اصابت گلوله و شرپنل قرار گرفته بود، اعلام شد. پس از پیاده کردن پرسنل و تجهیزات ماموریت خود، آنها برای برداشتن او به آن مکان رفتند.

پس از تماس با خدمه زمینی در فراکنس یادشده، محل برداشتن او انتقال یافته بود. پس از تایید درخواست تخلیه پزشکی و فرود ایمن برای بازیابی بیمار، کنترل کننده منطقه فرود با صدایی بلند و ناراحت از طریق رادیو گفت: «بیمار (نامفهوم) مهمات منفجره!»

حال دیگر بیمار یک دختر خردسال نبود، بلکه فردی به نام پرز بود که یک آر پی جی در پایش قرار گرفته بود و تا قسمت پایین شکمش امتداد داشت. این آر پی جی (RPG) هنوز منفجر نشده بود، یعنی کوچکترین حرکتی می توانست منجر به انفجار آن گردد.

گروهبان رابرت هاردیستی، رئیس گروه گروهان C، گردان اول، هنگ هوانوردی 171، گارد ملی نیو مکزیکو، منصوب به تیپ هوانوردی رزمی 25، گفت: «این تماس را تا آخر عمر به خاطر خواهم داشت». او ادامه داد: «اول در هنگام فرود فکر می کردیم باید به داد یک دختر خردسال برسیم، بعد فهمیدیم باید به یک تفنگدار کمک کنیم که یک آر پی جی (RPG) منفجر نشده در بدنش قرار گرفته بود».

کارشناس مارک ادنز، یک پزشک پرواز در گروهان C، گردان اول، هنگ هوانوردی 171، اولین فردی بود که آر پی جی (RPG) را در بدن پرز مشاهده کرد. در این مقطع خدمه باید تصمیم می گرفتند.

سرگرد کریستوفر هالند، فرمانده گروهان C، گردان اول، هنگ هوانوردی 171، گفت: «با در نظر گرفتن سطح خطر، اگر خدمه پرز را بر روی زمین گذاشته بود و تصمیم گرفته بود به او کمک نکند، هیچ کس آنها را ملامت نمی کرد. همه ما این امر را درک می کردیم».

سروان کوین دوو، فرمانده خلبان در این ماموریت، خلبان این خدمه تصمیم گرفت آنها تنها در صورتی پرز با را خود ببرند که تمامی خدمه توافق کنند.

دوو گفت: «هیچ کس شک نداشت که ما قرار بود این تفنگدار را با خود ببریم و او را از مراقبت پزشکی مورد نیاز برای نجات جانش برخوردار سازیم». او ادامه داد: «هنگام مواجه با این قضیه نمی دانستیم که هر لحظه ممکن است آخرین لحظه حیات باشد. در فاصله هجده اینج از پای بیمار 360 گالون سوخت پرواز قرار داشت».

این خدمه پرز را با بالاترین سرعتی که از نظر ایمنی مقدور بود انتقال دادند، و تنها 24 دقیقه پس از اصابت آر پی جی (RPG) او را به پایگاه عملیات مقدم ادینبرگ رساندند.

دوو گفت: «پس از آنکه سرجوخه در داخل بلاک هاوک قرار داده شد، 11.2 دقیقه پرواز به طول کشید که هر لحظه آن به منزله یک ساعت بود». او ادامه داد: «در طی این زمان، ما از طریق رادیو با اسکورتهایمان، تیم انهدام مهمات منفجره و پرسنلی که قرار بود به معالجه پرز بپردازند، به هماهنگی می پرداختیم».

هماهنگی های خدمه به ثمر نشست. این هماهنگی شامل درخواست از اسکورت های مسلح هلیکوپتری برای فاصله گرفتن از آنجا به منظور حفظ امنیت بود و همچنین تماس با تیم انهدام مواد منفجره (EOD) برای انهدام آر پی جی (RPG)، و تضمین این که پرسنل پزشکی در مورد وضعیتی که با آن قرار بود مواجه شوند از آگاهی و آمادگی کافی برخوردار بودند.

پس از شنیدن خبر آر پی جی (RPG)، این تیم پزشکی پس از گرد آوردن تجهیزات کافی و ملاقات با پرسنل تخلیه پزشکی در منطقه فرود، طرحی را برای خارج ساختن مناسب گلوله ها آماده کرد. هنگامی که پرز به پایگاه عملیاتی مقدم (FOB) وارد شد، او برای خارج ساختن گلوله به یک منطقه ایمن منتقل گشت که در آن تنها پرسنل مورد نیاز حضور داشتند.

ستوان فرمانده جیمز گناری، رئیس بخش، گروهان جراحی B، گردان تجهیزات دوم، متوجه شد که جراحات پرز خطر جانی داشت. اگر تیم تخلیه پزشکی او را با سرعت انتقال نداده بودند، این جراحات منجر به مرگ او می گشت.

پس از خارج ساختن گلوله و بستن جراحت، پرز برای مراقبت پزشکی بیشتر به بیمارستان بسشن منتقل شد. همان گروهی که او را از میدان رزم خارج ساختند او را به تاسیسات پزشکی بعد منتقل نمودند.

با وجودی که گلوله آر پی جی (RPG) مایل ها با پرز فاصله داشت، مسائل دیگری برای او و گروهش به وقوع پیوست. دستگاه هوای او در طی پرواز به زمین افتاد و این امر از رسیدن اکسیژن به او جلوگیری کرد. در آن حال ادنز و هاردیستی سریعاً اقدام به ارائه اکسیژن و بازگرداندن این تفنگدار به حالت طبیعی نمودند.

گانری گفت: «پس از بازگرداندن او به حال عادی، من مشاهده کردم که کارشناس ادنز و گروهبان هاردیستی به صورت آرام، ملایم، حرفه ای به تضمین ایمنی این بیماری می پرداختند که نزدیک بود با از دست دادن دستگاه اکسیژن برای بار دوم حادثه سهمگینی برای او رخ دهد». او ادامه داد: «من مشخصاً به یاد دارم که فکر می کردم اگر تیم تخلیه پزشکی داستاف برای بازگرداندن یک بیمار خود را به مخاطره می اندازند، حداقل کاری که من می توانم انجام دهم این است که مقداری ریسک قبول کنم و آن را از پای او خارج سازم».