دو خواهر عراقی، در حال گرفتن عکس، پس از دریافت کمک‌های پزشکی در یک عملیات پزشکی مشترک در مودیق عراق. این مراقبت‌های پزشکی توسط نیروهای دریایی و سربازان گردان دوم، هنگ دریایی ٢٤ تیم رزمی یکم صورت گرفته است.

مودیق، عراق (١٧ ژوئیۀ، ٢٠٠٨) – نیروهای دریایی گروهان اف، گردان دوم و گروهان دریایی ٢٤ از تیم رزمی یکم، برای تقویت روابط خود با عراقیان محلی، از ابتدای ماه جاری شروع به انجام کارهای پزشکی مشترکی کرده اند. ماتیو جی. مک‌دانلد، درجه‌دار نیروی دریایی رستۀ دوم، پزشکیار کشتی رستۀ خدمات و فرماندهی گردان دوم در لشگر دریایی ٢٤ گفت: «مردم نیاز دارند که حضور ما را در منطقه ببینند، و بدانند که ما برای کمک به آنها اینجا هستیم. پشتیانی ما از طریق کمک‌های پزشکی، تغذیه، برچسب ها، رسیدگی به شیرخواران، و تعامل با کودکان، از اهمیت بالایی برخوردار است.»

عملیات پزشکی مشترک، خدمات پزشکی را برای کسانی که استطاعت مالی ندارند، یا به درمانگاه‌هایی که مراقبت‌های پزشکی لازم را ارائه نمی‌کنند دسترسی ندارند، فراهم می‌آورد. در طی بعد از ظهر، پزشکیاران چند صد بیمار عراقی را درمان کردند. مک‌دانلد، که یک سرباز ٢٥ ساله از شهر هانورپارک ایلینویز است گفت: «عراقی‌ها این را می‌بینند که ما برای کمک به آنها اینجا هستیم؛ در نتیجه شروع به درک این مطلب کرده‌اند که نیامده‌ایم تا به آنها آسیبی برسانیم. ما برای برگرداندن امید به آنها اینجا هستیم.»

زنان نیرو دریایی، مامور رسیدگی به امور زنان و کودکان عراقی، مطابق اعتقادات اسلامی هستند. سروان لیزا ام. اُبرین، افسر ارتباطات اسکادران ٣٧٤ جناح دریایی گفت: «حضور ما در آنجا، تصویر مثبتی از ما ارائه کرده است. امروز، ما دست کم ٣٠٠ بیمار را ویزیت کرده‌ایم و بدون کمک زنان نیروی دریایی، کار هم برای نیروها و هم برای عراقی‌ها مشکل‌تر می‌شد.» آماندا آر. کارنگی ٢٠ ساله، درجه‌دار نیروی دریایی از ونکوور، واشنگتن، اظهار داشت که در ابتدا کمی دلهره داشته است.

اما به تدریج آرام شده، و از تعامل با مردم عراق لذت برده است. کارنگی گفت: «کار سختی بود، در ابتدا من مطمئن نبودم که باید انتظار چه چیزی را داشته باشم. اما در نهایت، این کار برایم تجربۀ بزرگی شد. کار لذت‌بخشی بود، زنان عراقی به پیش شما می‌آیند، و با زبان عربی و حرکات دست، هر کاری که بتوانند می‌کنند تا نیازهای خود را به شما بفهمانند. این در ابتدا گیج کننده بود، اما با گذشت زمان، روش کار را درک کردم و از آن لذت بردم. اگر بتوانم دوباره برای این کار داوطلب شوم، این کار را با اشتیاق خواهم کرد. دانستن اینکه من در واقع به آنجا رفته‌ام تا به مردم عراق کمک کنم، برایم پاداش بزرگی بود.»