برای دیگران بفرستید

اخبار مرتبط

• امضای یادداشت تفاهم همکاری دفاعی ایالات متحده و عراق
• ایالات متحده و عراق به سمت روابط عادی نظامی حرکت میکنند
• سربازان پیاده نظام، دانش خود را در زمینه تیر اندازی با سربازان عراقی در میان می گذارند.

افسر درجه دار نیروی دریایی لیز جی اروالو، سرباز با گردان لجستیکی رزمی 5، طی ماموریت بهداشتی، کمی خارج از پاسگاه گشت در مرجاه، به کودکی رسیدگی می کند.

مرجاه، افغانستان (21 ژوئیه 2010) – حساسیت های فرهنگی می تواند درمان پزشکی را برای زنان بسیار دشوار سازد و آنها را مجبور به سفر به لشگرگاه، پایتخت ولایت هلماند کرده یا حتی عبور از مرز ملی به سوی پاکستان نماید.

برای بهبود کیفیت زندگی و مراقبت های بهداشتی برای این فرقه مذهبی از جامعه افغان، در تاریخ 5 ژوئیه گروهی از تفنگداران دریایی و ملوانان زن، یک ماموریت ده روزه را در سراسر شمال مرجاه، جهت ارائه مراقبت های بهداشتی به مردم افغان به عهده گرفته اند.

با این گروه پزشکی شامل زنان، این اولین باری بود که اکثر این مریزهای زن افغان توانستند مراقبتهای بهداشتی دریافت کنند.

این گروه شرکت کننده، شامل تفنگداران دریایی زن از گروه هنگ رزمی 7 و پرسنل بهداشتی از گردان آماد رزمی 5 بود که هر کدام برای دو روز چادرهای بهداشتی در چهار محل در مرجاه بر پا کرده بودند. افسر پزشکی و پزشکیار کشتی، 97 بیمار را که اکثراً از زنان و کودکان تشکیل شده بود درمان کردند.

محل شماره 1: نخستین نا امیدی

با رسیدن به پاسداری نظامی کوتو در اواخر روز 5 ژوئیه، برای رفع خستگی و خوابیدن  قبل از شروع ماموریت بهداشتی شان این گروه در چادر خود در تختخوابهای سفری به استراحت پرداخت. روز بعد، پس از تقلا جهت برپایی دو چادر و آماده کردن تجهیزات پزشکی شان، تفنگداران دریایی برای 7 ساعت منتظر ورود بیماران شدند. آنها بسیار نا امید شده بودند زیرا هیچکس به آنها مراجعه نکرده بود و تصمیم گرفتند که آنجا را ترک کنند.

صبح روز بعد تفنگداران دریایی به امید یافتن افغانهایی که برای کمک بهداشتی مراجعه می کردند، به آنجا بازگشتند.

ستوان نیروی دریایی جیسون هان، افسر پزشکی از  گردان آماد رزمی 5 گفت: "حتی اگر یک نفر را ببینیم، برای ما این روز موفقیت آمیز خواهد بود."

با آمدن 13 نفر، این روز موفقیت آمیز تلقی شد. بعد از اینکه چادرها و همچنین تجهیزات بهداشتی جمع آوری شدند، تفنگداران دریایی  برای استراحت قبل از عزیمت صبح روز بعد، به مقر پاسداری نظامی بازگشتند.

محل شماره 2: فقط چند نفر دیگر

تفنگداران دریایی در اولین ساعات صبح 7 ژوئیه وارد یک کاروانی که به مقصد مقر پاسداری نظامی ریلی حرکت می کرد شدند. با رسیدن در ساعات آخر بعد از ظهر، آنها استراحت کردند و قبل از اینکه محل بعدی خود را آماده کنند کمی خوابیدند.

تفنگداران دریایی حدود 6 صبح بیدار شدند و بعد از آماده شدن، به سوی محل جدید راه افتادند و باری دیگر چادرهای بهداشتی شان را بر پا کردند.

در محل جدید، روز اول پنج افغان، منجمله یک کودک که بدنش پر از جوش های بد، مثل آبله مرغان بود، و پاهایش آنقدر پوست پوست بود که قادر به راه رفتن نبود، برای معاینه آمدند.

هم ردیف سرجوخه ایوین سی یومول، که از اعضاء زن عضو تیم در ماموریت بود، گفت: "متاثر شدم زیرا او خیلی غمگین به نظر می رسید."

تفنگداران دریایی قبل از جمع آوری چادرها و ملحق شدن به کاروانی که به مقصد پایگاه گشت سیاپان می رفت، به شش افغان دیگر رسیدگی کردند.

محل 3: از موانع به پیشرفت

هنگام ورود به سیاپان در 11 ژوئیه، تفنگداران دریایی کوله پشتی های خود را در یک پناهگاه انداخته و مستقیماً به سمت محل دیگر حرکت کردند. در حالیکه تفنگداران دریایی شروع به بر پا کردن چادرهای بهداشتی کردند، یک طوفان شنی بزرگی به پا شد و خرده های آن به آنها اصابت می کرد. آنها برای نگهداری چادر در کنار هر یک از پایه های آن نشسته بودند تا اینکه ستون های چوبی و کیسه های شنی به محل آنها آورده شد.

تفنگداران دریایی با آگاهی از اینکه روستاییان طی این طوفان شنی به محل نخواهند رفت، به پایگاه گشت باز گشتند.

دو روز بعدی، در حالیکه 70 بیمار به چادر بهداشتی مراجعه کرده بودند، برای تیم بسیار موفقیت آمیز بود. تفنگداران دریایی گروه های جداگانه ای تشکلی دادند و برخی از گروه قبل از ورود افغانهای محلی به چادرها آنها را بازرسی بدنی می کردند، در حالیکه سایرین با کودکان بازی می کردند و به زبان پشتو، که هنگام کارآموزی آموخته بودند، صحبت می کردند.
 
یامل، اهل لوس آنجلس گفت: " ما با خانواده ها روابط بسیار خوبی برقرار کرده ایم و از این به بعد همه چیر بهتر خواهد بود."
 
در حالیکه کودکان منتظر بودند که مادرهای آنها درمان دریافت کنند، یامل و سایر اعضاء تیم اسباب بازی و خوراک مختصری به آنها دادند. بعضی از کودکان کلاه های زرهی تفنگداران دریایی را بسر گذاشته بودند و با خنده به اینطرف و آنطرف می دویدند.

هان گفت: " آنها خیلی خوشحال بودند که نزد ما بیایند زیرا هیچ پزشک زن در محل موجود نیست. من فکر می کنم که به خانم ها کمک کردیم تا بتوانند با ما بیشتر آشنا شوند و از وجود ما بیشتر قدردانی کنند."

محل 4 : پیشرفت بیشتر، روابط بهتر

آخرین محل توقف در مسیر ماموریت بهداشتی پاسداری نظامی سیستانی بود، که در آنجا تفنگداران دریایی گروهان لیما، از گردان 3، هنگ تفنگداران دریایی 7 خوشحال بودند از اینکه بجای پادرهایشان، ساختمانی را پیدا کرده بودند که می توانستند خدمات خود را در آنجا ارائه دهد.

طی دو روزی که در آنجا گذراندند، تفنگداران دریایی قادر به دیدن 10 بیمار شدند. آنها اکثراً مردان افغان و کودکانی را که در اثر مزرعه داری دردهای مختلفی داشتند را دیدند. زنی که از یک غده بدی در عذاب بود، باید در یک فرقون به محل منتقل می شد.

هان، از شهر انید در ایالت اوکلاهوما، احساس کرد که گروه او مراقبتهای بهداشتی بسیار خوبی به افراد محل ارائه داده است.

هان گفت: "ما بدون تردید تاثیر مثبتی گذاشتیم."

چاپ

ایمیل