برای دیگران بفرستید

اخبار مرتبط

• فیزیوتراپی دست و پای افراد را نجات می دهد
• ژنرال جوزف اف دانفورد، جونیور، تصدی فرماندهی نیروی امداد امنیت بین المللی (ISAF) را بر عهده می گیرد
• رزمجوی مجروح بخاطر عشق به ماموریت مجدداً اعزام می شود

در 17 ژوئن، گروهبان کریستوفر شافر، اپراتور یک دستگاه سنگنین با جنگجویان گردان بخش حمایت تفنگداران دریایی 274، از جستجوی کامیونهای حامل ریگ در اینجا، برای شوخی با مترجم لفظی که در آن یگان کار می کند، چند دقیقه استراحت می کند. شافر کنترل محل بازرسی نقطه ورودی را با نظارت بر چهار تفنگدار دریایی به عهده داشت، و اطمینان کسب می کرد که تعداد صحیح کامیون ها به پایگاه میرسند. در طی روز، شافر و تفنگداران دریایی او به تفتیش بیش از 100 وسیله نقلیه پرداختند.

پایگاه اف او بی ادنبورگ، افغانستان (21 ژوئن 2010) - زندگی در اینجا سخت و در بهترین مواقع همراه با انضباط اسپارتی است. وزش بادها بر همه چیز قشری از گرد و خاک مانند پودر تلک باقی می گذارد، از گرمای سوزان گریزچندانی نیست، وجود برق نادر و غذای گرم کمیاب است، اما روحیه مردم شاید در بالاترین سطحی باشد که در جنوب افغانستان دیده باشم. 

اگر چه محل سختی برای زندگی بوده و واقع در یکی از خطرناکترین مناطق در کشورمی باشد – پایگاه   ادنبورگ برای جنگجویان گردان بخش حمایت تفنگداران دریایی 274 پناهگاهی به شمار می آید. سلام بازار، موسی غله و نوزاد حلقه پایگاه عملیاتی کوچکی را تشکیل می دهند و سنگرهای نظامی طالبان در کوههای با ابهت فقط به فاصله چند کیلومتری از پایگاه دیده می شود. 

گردان حمایتی از چری پوینت در کارولاینای شمالی، چندین ماه پیش مسئولیت اف او بی را از بریتانیا به عهده گرفته است و از آن زمان به بعد این پادگان کوچک را به یک فضای کارکردی و تا حدی راحت برای زندگی تبدیل کرده است. این گردان با استفاده از ژنراتورهای بنزینی برق ایجاد می کند، خدمات لباسشویی و یک کافه تریا برای تفنگداران دریایی ایجاد است که در آنجا می توانند در روز دو وعده غذای گرم بخورند، دوشهایی را درست کرده و شروع به تصفیه آب کرده است.

گردان مربوطه همچنین مرزهای اف او بی کوچک را گسترش داده است و سکو را برای جا دادن تفنگداران دریایی، صدها متر به جلو برده و راه را برای برنامه اصلی اش – یعنی باند برای نشستن هواپیماهای جنگی که قادر به میزبانی هلیکوپترهای تخلیه پزشکی، هلیکوپترهای حمایت جنگی و هلیکوپترهای جنگی است، گسترده است. به علاوه باند برای نشستن هواپیما، MWSS-274 محلی رزمی برای نقطه بنزین گیری، که قادر به تجدید سوخت گرم و سرد برای هر نوع هلیکوپتر، منجمله آنهایی که توسط سایر نیروهای متحد استفاده می شود، ایجاد کرده است.

اما حتی با وجود این "سازگاری ها" و بیش از 200 ساکن، پایگاه در طی روز ساکت است - سکوتی که گاهی اوقات با انفجار یک مواد منفجره ناگهانی یا شلیک توپخانه طی انجام ماموریت شلیک، شکسته می شود. هنگام شب این محل تقریباً آرام می باشد. چشم انداز ستاره ها مجذوب کننده است و اکثر شبها می توانید دهها تفنگدار دریایی که در بیرون نشسته یا دراز کشیده به ستاره ها نگاه می کنند و با استفاده از چندین تلفن ماهواره ای به خانواده های خود زنگ می زنند، را ببینید. کمبود نور و انزوای پایگاه، نمای بسیار واضح و روشنی را از مجموعه ستارگان فراهم می کند. 

تفنگداران دریایی و ملوانان باید از تلفن های ماهواره ای استفاده کنند زیرا خطهای دیگر ارتباطی در اف او بی  تا حدی غیر قابل اعتماد می باشند. با وجود اینکه مرکز روحیه جنگجویان دستگاههای جدیدی را دریافت خواهد کرد، که به تفنگداران دریایی امکان دسترسی به اینترنت را خواهد داد، تنها خطوطی که به آمریکا وصل می شود از طریق دو تلفن دی اس ان در ساختارهای کوچک قفس مانند می باشند. اما بسیاری از تفنگداران دریایی به آن اهمیت نمی دهند و هر گاه که فرصتی پیدا می کنند با خانواده های خود صحبت می کنند و بقیه وقت خود را با همتایان خود می گذرانند. وجود این عنصر انزوا باعث تشدید رفاقت بین آنها می شود که در واقع از پیش نیز قوی بود.

برای این جنگجویان، اگر شانس بیاورند، نامه ها یک بار در ماه می رسد. کاروانهایی با صدها بسته وارد می شوند و گروه های کاری آنها را به حدود یک دوجین جعبه مختلف تقسیم می کنند. تفنگداران دریایی با شوق در توده این جعبه ها به کاوش می پردازند و اکثر اوقات جعبه های زیادی را که مدت مدیدی منتظر دریافت شان بودند، دربغل گرفته از آنجا دور می شوند. گاهی اوقات نیز با نا امیدی و دست خالی دور می شوند، اما بسته های مراقبتی در اینجا باز شده و در اختیار تمامی تفنگداران دریایی قرار می گیرند، تا  آنچه را که بدان نیاز دارد از آنجا بردارد. در اینجا هیچگونه احتکار یا مفهوم اضافی وجود ندارد؛ تفنگداران دریایی با رویی باز و با میل همه چیز را تقسیم می کنند.

از هر تفنگدار دریایی در اف او بی انتظار می رود که علاوه بر وظائف روزمره خود در پست های نگهبانی کشیک دهد یا نقاط بازرسی ورودی را اداره کند و این امر بسیاری از تفنگداران  نیروی هوایی را در نقش هایی که با آن آشنا نیستند قرار می دهد. آنها آچار، کلاهخود و دستگاههای سنگین خود را با فشفشه روشن کننده، عینک ایمنی برای دید شب و سلاحهایی که توسط خدمه مورد استفاده قرار گرفته است، برای شیفت های چهار ساعته در یکی از پست های امنیتی دور اف او بی تعویض می کنند. با وجود اینکه پایگاه مورد حمله منظم قرار نمی گیرد، اما نشانهای ثابتی دال بر نظارت ادنبورگ از سوی طالبان وجود دارد. متخصصین فنی توپخانه منفجره به صورت مداوم مواد منفجره ناگهانی که در فاصله چند صد یاردی در پیرامون اف او بی قرار داده می شود را کشف و خنثی می کنند. 

آشپزهای ادنبورگ صبحانه و شام گرم سرو می کنند – ناهار همیشه بر مبنای غذای از پیش بسته بندی شده و آماده – برای حدود 400 وعده در روز سرو می شود. با وجود اینکه این غذایی سریع است، اما در مقایسه با غذاهای ثابت از پیش بسته بندی شده، که تا حدود یک ماه پیش منبع اصلی تغذیه بودند، دلگرمی ایجاد می کند. منوها با یکدیگر تفاوت زیادی ندارند، اما بیشتر تفنگداران دریایی برای داشتن آن غذای گرم و فرصتی برای استراحت در یک چادر مجهز به کولر، که با چراغهایی که ازبست های چادر آویزان شده است روشنایی  می شود، سپاسگزار هستند.

در پایگاه، منابع کمیاب می باشند. آنچه که تفنگداران دریایی نمی توانند از طریق بسته های مراقبت که از وطن ارسال می شود دریافت کنند، می تواننداز طریق فروشگاه سیار اختصاصی پادگان ارتش که هر شش هفته یک بار از اف او بی دیدن می کند خریداری کنند. وقتی کامیونها به آنجا می رسند، مثل زمان تعطیلات پر از مایحتاج هستند. در حالیکه خریداران راهرو ها را برای خرید وسائل بهداشتی، نوشیدنی های انرژی دهنده و تنباکو اشغال می کنند، صفی از دهها تفنگدار دریایی تشکیل می شود. رسیدن به آخر صف معمولاً چندین ساعت طول می کشد.

ادنبورگ در مقایسه با پایگاه های جنگی گسترده که به اندازه شهر بزرگ هستند مانند پایگاه هوایی قندهار در نقطه عکس منظر قرار گرفته است. زندگی سربازان در آنجا که در تجهیزات بزرگتری بسر می برند از زندگی در این اف او بی ساده بسیار متفاوت است. اما تفنگداران دریایی توضیح دادند که مسئله راحتی امری نسبی است؛ آنها احساس می کنند که در مقایسه با برادران خود که در حفره های جنگی در خارج از پایگاه نظامی می خوابند، آنها در وفور نعمت زندگی می کنند. تفنگداران دریایی این واحه کوچک را دوست دارند و اکثر آنها نمی خواهند که آنجا را ترک کنند. در صورتی که بتوانند حمایت از جنگ را کمی بیشتر کنند، از آب روان، برق و غذای واقعی، سیستم فاضلاب و سایر سازگاریهایی که برای آنها ارزش دارد، می گذرند.

چاپ

ایمیل