پایگاه لترنک، افغانستان (24 می، 2012) – دو تفنگدار در گروه هوایی پشتیبانی اسکادران 273 پیش از اعزام به افغانستان به نقطه عطفی در زندگی خود رسیدند.

گرهبان دوم، جیسون کنستبل، افسر مراقب و مهندس رزمی، و گروهبان هوزه گارداراماپدرازا، متخصص اداری، اکنون از تبعیت ایالات متحده برخوردارند.

کنستابل، از اهالی نیوزلند، گفت: «من همیشه خود را یک آمریکایی می پنداشتم».

کنستبل گفت که او در سال 1985 به ایالات متحده آمد و سال دوم دبیرستان را پس از چهار سال اقامت در این کشور به اتمام رساند. او در سال 1991 بازگشت و به عنوان یک گارد نگهبان در بیمارستانی در فینیکس به کار مشغول شد و سپس در سال 1993 به تفنگداران پیوست.

او گفت: «پدر من می خواست من به لژیون خارجی فرانسه بپیوندم». ولیکن کنستبل نظر دوستان خود را در مورد این که سخت ترین گزینه برای خدمت در ارتش ایالات متحده کدام است جویا شد. دوستانش به او گفتند که باید لشکر تفنگداران را در نظر بگیرد.

کنستبل در سال 1993 به خدمت ارتش در آمد و چهار سال بعد با خاتمه دوران استخدامش از آنجا خارج شد.

او گفت: «پس از آن در طی هفت سال بعد اتفاق خاصی در زندگی من رخ نداد». او ادامه داد: «پس از این که خارج شدم، هیچ چیز مانند سابق نبود».

کنستبل گفت او دلش برای روابط دوستانه و احساس تعلق و هدفمندی زندگی تنگ شده است. او گفت پس از حملات یازده سپتامبر احساس وطن پرستی بار دیگر در او شعله ور شد و مجدداً در سال 2004 به استخدام ارتش در آمد. در سال 2005، او به عراق اعزام شد، و در آنجا پس از مجروح شدن در اثر اصابت ماشنش به یک بمب کنار جاده ای به کسب مدال بنفش نائل شد.

کنستبل گفت او می خواست تبعیت به دست آورد و همچنین باید به وظایف خود می پرداخت. او توضیح داد: «من به پروانه هایی احتیاج داشتم که نمی توانستم بدون تبعیت به آنها دست پیدا کنم». او چند ساعت پیش از اعزام به افغانستان سوگند تبعیت خود را یاد کرد.

گارداراماپدرازا همراه با خانواده 11 نفری خود از بخش مرکزی مکزیک به ایدهو مهاجرت کرد. او در یک خانه کوهستانی رشد کرد و در سال 2004 به استخدام تفنگداران در آمد. او گفت که پیش از پیوستن به ارتش از اقامت دائم برخوردار بوده است، ولی عدم تابعیت توانایی او را در انجام فعالیت های روزمره تحت شعاع قرار می داد.

او گفت: «من می توانم کار خود را راحت تر به انجام رسانم و نگران تجدید کارت سبز و عدم توانایی برخی از وظایف خود نباشم». او گفت: «این امر موجب آسودگی خاطر است».

گارداراماپدرازا گفت که به دست آوردن تبعیت راه های جدیدی را در مقابل او قرار داده است. به عنوان یک متخصص اداری، او اطمینان حاصل می کند که پرسنل اسکادران هزینه های خود را پرداخت کرده اند و جوائز خود را به دست آورده اند. پروانه های جدید به او اجازه می دهد تا در زمان اعزام به شبکه های ایمن دسترسی داشته باشد.

او گفت: «من احساس افتخار کردم». او ادامه داد: «این امر کار صحیحی برای خانواده من و تفنگداران بود. من برای انجام بهتر کار خود و کسب مهارت و پشتیبانی از تفنگداران به تابعیت احتیاج داشتم».