پایگاه لترنک، افغانستان (26 ژوئیه، 2012) – سرجوخه بهزاد رازادا، عضو تیم همکاری جاسازی شده، گردان تدارکاتی رزمی 4، گروه تدارکاتی تفنگداران 1 (مقدم)، گفت: «من روزی را که شنیدم آمریکا قرار است به افغانستان برود به یاد دارم». او اضافه کرد: «والدین من خوشحال هستند چرا که این فرصتی است برای افغانستان که متحد گردد و برای آزادی به مبارزه بپردازد. آنها گفتند که این تنها راه پایان دادن به بی عدالتی در افغانستان است».

تصور ارائه آینده بهتری برای مردم افغانستان ذهن رازادا، یک سرباز 24 ساله از اهالی افغانستان، را به خود مشغول می دارد.

رازادا گفت: «من در کابل به دنیا آمدم و تا 10 سالگی در آنجا زندگی کردم». او اضافه کرد: «من در آنجا به مدرسه رفتم. این یک مدرسه عادی بود مانند هر مدرسه دیگر پیش از آن که طالبان روی کار بیایند. من تا کلاس پنجم درس خواندم ... و سپس هرج و مرج آغاز شد. همه شروع به ترک کشور کردند، و همه به یک سو روانه بودند و آرزو داشتند که توسط طالبان کشته نشوند».

خانواده رازادا پس از آن که طالبان قوانین سفت و سخت خود را به اجرا گذاشت این کشور را ترک کردند.

رازادا گفت: «من خیلی جوان بودم، ولی به خاطر دارم که [طالبان] مردم را سر می بریدند، و آنان را مجبور به پوشیدن نوع خاصی از لباس و بهداشت می کردند». او ادامه داد: «تمامی افرادی که برای دولت پیشین کار می کردند در خطر بودند. هر کسی که [کارفرماهای] دولت پیشین را می کشت جایزه می گرفت، و پدر من از شغل بالایی برخوردار بود».

رازادا که همراه با خانواده خود سفر می کرد سه سال بعد را در مدرسه ای در شمال شهر پیشاور گذراند و به تعلیم ریاضی، علوم، و انگلیسی پرداخت، و در این ضمن خانواده او برای اجازه مهاجرت به ایالات متحده بود اقدام نمود.

رازادا گفت: «ما نمی دانستیم آیا قرار بود به ایالات متحده بیاییم یا نه. مردم می گفتند شانس ارائه یک دعوی موفقیت آمیز برای ورود به ایالات متحده در حدود 10 در صد بود». او ادامه داد: «هنگامی که ما از افغانستان خارج شدیم، ما نمی توانستیم در پاکستان بمانیم، چرا که آنها هنوز اعضای [افغان] دولت پیشین را در آنجا به قتل می رساندند ... و به این دلیل بود که ما پذیرفته شدیم. ما در وضعیت پناهندگی وارد آمریکا شدیم، و بنابراین بخشی از 10 درصدی بودیم که پذیرفته شده بود».

زمانی که رازادا در افغانستان و پاکستان صرف کرد در آینده زندگی او به کار آمد، چه در زمانی که او به عنوان یک تفنگدار به این منطقه آمد، و چه پیش از آن هنگامی که او مدرسه ابتدایی را در سنت لویس آغاز نمود.

رازادا گفت: «انگلیسی من خوب بود، خیلی قوی نبود، ولی خوب بود ... بنابراین من سریعاً مدرسه را آغاز نمودم». او ادامه داد: «ولی آن فرهنگ کاملاً متفاوت بود».

پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان و رفتن به دانشکده یوبا در شهر یوبا، ایالت کالیفرنیا، رازادا به تفنگداران پیوست.

رازادا گفت: «من پس از دو سال تحصیل در دانشکده در رشته روانشناسی به لشکر تفنگداران پیوستم». او ادامه داد: «من قرار است مدرسه خود را به پایان رسانم، از این رو لشکر تفنگداران راه خوبی برای پرداخت دانشکده و در عین حال تعلق به بخشی از ارتش است».

هنگامی که رازادا به گردان تدارکاتی رزمی 4 (CLB-4) پیوست، این گردان در حال آموزش برای اعزام به افغانستان بود.

رازادا گفت: «من باید با والدینم صحبت می کردم و به آنها می گفتم که من قرار است اعزام شوم». او ادامه داد: «آنها به من گفتند که این فرصت خوبی است تا من پا به محیط خارج بگذارم و به دیگران کمک کنم، چرا که من از اهالی همان کشور بودم. آنها از من خواستند که به آنجا بروم و بیشترین توان خود را به کار گیرم».

رازادا با انتصاب به تیم همکاری جاسازی شده (EPT) به یک نقطه ایده آن منصوب شده است.

رازادا گفت: «من به زبان دری، مقداری پشتو، هندی و اردو و انگلیسی صحبت می کنم». او ادامه داد: «من از فرصت کمی برای یاری رساندن برخوردار بودم، بخصوص برخورداری از [سلسله مراتبی] که به من اجازه می داد تا جای ممکن با [ارتش ملی افغانستان] گفتگو کنم».

تیم همکاری جاسازی شده (EPT) در سمت مشاورین و متختصین برای کمک به آموزش و همچنین برنامه ریزی برای گسترش عملیات های اجرایی با گردان 2، کندک 5، لشکر 215 همکاری کرد.

سرگرد چارلز ای پارکر جونیور، افسر مسئول، تیم همکاری جاسازی شده (EPT)، گردان تدارکاتی رزمی 4 (CLB-4)، گفت: «ما بخشی از کندک پشتیبانی خدمات رزمی بودیم. ماموریت ما این بود که آنها را آموزش دهیم ... تا به پشتیبانی گردان های پیاده نظام مقدم بپردازند».

انجام این کار عملی برای کمک به ایجاد زندگی بهتر برای مردم افغانستان با خلق و خوی رازادا جور می آمد.

پارکر گفت: «مانند هر تفنگدار دیگر در تیم من، او از سن خود بالغ تر است، و همیشه منتظر است تا کمک کند». او ادامه داد: «او از پیوندی قوی با مترجمان ما برخوردار بود ... و من گاهی او را [ به جلسات] می آوردم، و او می توانست من را در جریان تصورات و روحیات اعضای ارتش ملی افغانستان (ANA) بگذارد».

رازادا با بازگشت خود به افغانستان به عنوان یک تفنگدار و کمک کردن به ساخت کشور متعاقب حکومت طالبان به نقطه آغازین سفر خود بازگشت.

رازادا گفت: «من واقعا خوشحالم که از چنین تجربه ای برخوردار بودم». او ادامه داد: «آنچه تیم همکاری جاسازی شده (EPT) انجام داده است این است که در ارتش ملی افغانستان (ANA) اعتماد به نفس ایجاد کند و آنها برای انجام ماموریت های مستقل به خود متکی سازد. ما ماموریت خود را با موفقیت به انجام رساندیم».