برای دیگران بفرستید

اخبار مرتبط

• سربازان دست وپای مصنوعی به بیمارستان بغداد تحویل می دهند
• پل دجله به کشاورزان و تجارت در ناحیه سلمان پاک کمک خواهد کرد
• نظامیان عراقی و آمریکایی به کودکان نیازمند لوازم مدرسه هدیه می دهند

کارگری در حال خم کردن میل گرد برای استفاده در نصب واحدهای مسکونی برای نیروهای آمریکای در منطقه لجیستیکی پایگاه نیروی عملیاتی بصره عراق، 14 نوامبر. مسئولیت نظارت و طرح ریزی کار آن منطقه را یک تیم عراقی مهندسی تسهیلات به عهده دارد.

ابراهیم م عدا التمیمی سرپرست شش مهندس عراقی برق، ساختمان، و مکانیک است که برای به عهده گیری کار تیم مهندسان تسهیلاتی نیروی هوایی ایالات متحده استخدام شده اند.

تیم تمیمی سرپرستی تضمین کیفیت و کنترل تمامی تسهیلات، امکانات و امور ساختمانی را در ظرفیتی معادل با طراحان شهرسازی دراین پایگاه نظامی به عهده خواهد داشت. و آن شهر کوچک که پایگاه نیروی عملیاتی بصره نام دارد بسیار پیچیده تر از آن است که خیلی ها تصورش را ممکن است بکنند. آن پایگاه برخوردار از سیستم کامل فاضلاب، آب و برق است و جاده هایی که مدام تحت سازش و بهبودسازی هستند و چندین طرح ساختمانی در حال اجرا.

این مسئولیتی است با حجمی قابل توجه که تیم تسهیلاتی کنونی وقت و همت گذاشته است که تا قبل از عزیمتشان چند هفته دیگر و آمدن تیم جدید نظامی، اطمینان حاصل کند که تیم عراقی آماده به عهده گیری آن خواهد بود.

ستوان یکم نیروی هوایی «جو گَلِِگوس»، که مهندس برق است در خدمت اسکادران مهندسی ساختمانی 150 از پایگاه نیروی هوایی «کیرتلند» ایالت نیومکزیکو گفت که اعضای تیم نیروی هوایی در ماه اکتبر شروع به آموزش دادن مهندسین عراقی در موضوعات مقررات نظامی، آداب و رسوم، و همچنین استانداردهای محیط زیستی ایالات متحده کردند. او اضافه کرد که اکنون نیروی هوایی قدمی به پس خواهد کشید.

حالا تیم نیروی هوایی به طور عمده نقش پشتیبانی تیم عراقی را ایفا خواهد کرد و به آنان مشاوره در باره خصوصیات نظامی آمریکایی داده و یقین حاصل خواهد نمود که مهندسین عراقی همه چیزهایی را که لازم است خواهند داشت، حتی چیزهای ابتدایی مانند مبل و لوازم دفتر.

گَلِِگوس گفت: « هدف این است که [تیم] نیروی هوایی هرگز مجبور به بازگشت نباشد و [تیم] عراقی قادر به انجام همه چیز باشد. اصولا ما در تلاش از دست دادن کارمان هستیم. »

ولی تیم عراقی به عنوان پیمانکاران قادر به انجام بعضی چیزها نخواهند بود، و حتی وقتی که حدود شش ماه دیگر تیم بعدی  - تیم آخر – نیروی هوایی می رود برای مهندسین عراقی یک افسر نظامی خواهد بود که می توانند برای رفع اشکالات خود به او رجوع کنند.

ولی هنوز هم در حالیکه پیمانکاران محلی بیشتر کارها را در پایگاه انجام میدهند، تیم عراقی قادر است از عهده اموری برآید که انجامش برای همتایان نظامیشان سخت تر است. با عراقی ها مشکل تفاهم زبان مطرح نیست و تمیمی و همکارانش می دانند که چگونه مواد مورد نیاز خود را از محل تهیه کنند و این به آنان امکان مطرح نمودن گزینه های صرفه جویانه تر را می دهد.

ولیکن هزینه همیشه عامل اول نیست. در 14 نوامبر ایستاده در دفترشان، اعضای تیم مهندسی تسهیلات عراقی مشغول به بررسی نمونه هایی از پریزهای برق بودند که یک پیمانکار برایشان فراهم کرده بود. آنها در ظاهر خوب به نظر می آمدند و بیرونشان کلمات « ساخت بریتانیا» چاپ شده بود ولی فاقد علائم و گواهیهای مطابق با استاندارد های ارتش ایالات متحده نبودند. احمد، یک مهندس برق که مایل نبود اسم فامیلش بکار برده شود، آنها را بدون تردید رد کرد.

احمد همچنین مسئول انجام کارهای برقی در واحدهای مسکونی کانتینری نوسازی شده در «منطقه پشتیبانی لجیستیک آنزیو» است، جایی که یک پیمانکار محلی روزانه تولید هشت تریلی را به اتمام می رساند.

احمد توضیح داد که « ما مقدار بار را محاسبه می کنیم و بعد صفحات مداری برقی، سیم کشی، و پریزهای هر تریلی را امتحان می کنیم.» او میگوید که هر لوازمی، از چراغ و وسائل الکترونیک تا قهوه جوش و یخچالهای کوچک، که در این واحدها ممکن است به کار گرفته شود را در محاسباتش در نظر می گیرد. بعد او به پیمانکار دستور ایجاد تغییرات لازمه را میدهد و برایش مقتضیاتی را که قطعات باید با آنها تطابق داشته باشند فراهم می کند.

او گفت که مجموع نمرات و حروفی که روی یک پریز وجود دارد اطلاعات مختلفی را در باره آن قطعه فراهم می کند از جمله مقاومت آن نسبت به آب. او توضیح داد که برای یک واحد مسکونی میزان بخصوصی قابل قبول است ولی از همان پریز در یک تریلی مجهز به حمام دوش نمیشود استفاده کرد.

تدارکات برقی بیمارستان پایگاه، که در فاصله رانندگی کوتاهی قرار دارد، مورد بازسازی قرارخواهد گرفت.

احمد با اشاره به انبوه درهم پیچیده از کابلهایی که از مولدبرقی که پشت بیمارستان حمایت رزمی قرار داشت بیرون می آمد گفت: «این اسپاگتی ما است.» این کابل ها وقتی که بیمارستان اول ساخته شده بود نقش «راه حل موقتی» را داشتند. احمد گفت: « آنها کابل ها را زیر بار بیش از توانشان قرار می دادند برای اینکه نمی دانستند کدام کابل به کجا می‌رود. »

به جای استفاده از سیمهای بلندتر سیمهای کوتاه به هم متصل شده بودند و محل اتصال سیمها ممکن است آب به داخل بگیرد. در همان یک نگاه اجمالی راه حلهای موقتی آشکار هستند: چندین نقطه اتصال کابلها با چسب و کیسه بسته شده اند که در معرض هوا پاره پوره شده اند. اغلبشان کلا بدون پوشش قرار دارند.

احمد گفت که وضع خود کابلها خوب است و به آن دلیل تیم او آنها را بطور کلی تعویض نخواهند کرد. در عوض، با کار کردن به صورت مرحله به مرحله تا اختلالی در عملکرد بیمارستان وارد نشود، آنها هر کابلی را امتحان کرده و به پیمانکاران سفارش تعویض پریز ها را با بستهای مستقیم ضد رطوبت آب بندی شده می دهند.

احمد توضیح داد که وقتی که آن تمام شد گودی های درازی در زمین کنده شده و کابلها در آنها بطور مناسب زیر خاک گذاشته و در جا محکم می شوند بصورتی که اگر بعدا کسی به سراغشان برود بلافاصله بداند کدام کابل کدام است.

ساعاتی بعد در انتهای دیگر «اردوگاه چارلی» مهندس ساختمان مصطفی محمد عطو الحیدری در باره نقش خود را به عنوان یک نقشه بردار توضیح می دهد. به عبارت ساده کار او جمع آوری داده ها است. ولی داده ها هرچه باشند، ساده نیستند.

مصطفی گفت سطوح زمین را بررسی میکند، همه زوایایش، عرض، طول و حتی موقعیت جغرافیایی آن از طریق ماهواره های «جی پی اس» را یادداشت می کند. او همچنین ابعاد هر ساختمان موجود را ثبت نموده و تغییرات ساختاری و چشم اندازی لازم به انجام در آن مورد را ضمیمه می کند.

مهندس ساختمان جلیل ضیاب به اهمیت نقشه برداری محل آنزیو اشاره کرد.

او گفت: « برای ما نقشه برداری بعضی اوقات دو یا سه روز طول می کشد. ولی در حقیقت موجب صرفه جویی در وقت و هزینه می شود.» در اردوگاه چارلی مصطفی تاکید کرد به آن نکته.

او در حالی که دستانش را در اشاره به نابسامانی عدم قطعیت تکان میداد، گفت: « بدون پایگاه داده ها انگار که گم شدی.»

زمانی که همه داده ها جمع آوری شده حیثم عبود الحیاتی که یک مهندس مکانیک است آن اعداد را تبدیل به نقشهای تصویری می کند -- مصطفی منطقه را به اعداد تبدیل می کند، حیثم اعداد را به نقشه تبدیل می کند، و بعد مصطفی نقشه را به واقعیت تبدیل می کند. حیثم به شوخی گفت که همکاری میان آنها به طوری شبیه ازدواج است.

اعضای تیم عراقی گفتند که از کارکردن با نیروهای آمریکایی لذت می برند و مصطفی حتی به شوخی گفت که هنگام مرحله نهایی عزیمت آنها به پشت ماشینهای آمریکایی میچسبد و  با آنها برمیگردد.

حکایت حیثم شاید به گوش خیلی از سربازانی که به آن منطقه اعزام شده اند آشنا باشد. او گفت که داشتن وقت مرخصی محدود و همسری که محل کارش در فاصله ای دور در سوی دیگر کشور واقع است، باعث می شود که ماهها سپری شوند بدون اینکه بتواند همسرش را که تازه امسال با او ازدواج کرده ببیند. او افزود که آنها در صدد پس انداز کردن برای آینده شان هستند ولی آن در عراق آسان نیست.

جلیل که از سال 2004 مشغول کار در کنار آمریکاییها بوده است در حال آماده سازی خود برای دادن یک امتحان زبان انگلیسی اینترنتی است و با اقامت داشتن فامیلش همینک در آمریکا، امیدوارست که به آمریکا رفته و بعد از اخذ شهروندی آمریکایی به عراق بازگردد و در کمک بازسازی آن کشور باشد.

ابراهیم گفت که به طور قطعی نمی داند در آینده چه خواهد کرد. او که اکنون 68 ساله است دختری دارد که در حق خودش معماری است موفق و مقیم لهستان، جایی که تحصیلات فوق لیسانسش را در آن گذراند. او گفت که فکر رفتن به کانادا و یا ایالات متحده را کرده است، ولی آن هم نهایتا بستگی به این دارد که چقدر کار در عراق باقی خواهد بود که باید به انجام رسد.

او پرسید: « اگر بروم به لهستان، بجز نشستن چه کاری می توانم انجام دهم؟ »

چاپ

ایمیل