برای دیگران بفرستید

اخبار مرتبط

• آمریکا منتظر پیشرفت بیشتر در پرداختهای صندوق وجهی متحدین است
• فارغ التحصیل فولبرایت به کودکان خیابان های اسلام آباد برای یافتن آینده ای بهتر کمک می کند
• دمپسی می گوید روابط نظامی ایالات متحده و پاکستان رو به بهبود است

جنیفر مک اندرو در سفارت ایالات متحده در اسلام آباد، پاکستان، خدمت می کند.

اسلام آباد، پاکستان (2 ژانویه، 2013) – جاوید یک کودک چهار ساله است که زباله گردی می کند. او می خواهد وقتی بزرگ شد یک درخت شود.

حداقل این چیزی است که او در طی کلاس هنر که توسط پروژه کودکان لتوسبی در اسلام آباد پشتیبانی می شود به آموزگار خود می گوید.

آموزگار به او می گوید: «ولی تو درخت نیستی». او ادامه داد: «اگر از جایی که قرار گرفته ای راضی نیستی می توانی به جای دیگری بروی».

این در واقع ایده کلی ای در پس برنامه لتوسبی است، که به کودکان خیابانی مانند جاوید کمک می کند تا زندگی همراه با تکدی و آشغال گردی را ترک کنند و مجدداً از طریق هنر، موسیقی، و مربیگری به دامان جامعه بازگردند.

ایده کودکان لتوسبی که زایده افکار سارا عدیل، فارغ التحصیل دانشکده طراحی رود آیلند (RISD) است، هنگامی به ذهنش رسید که او در سال 2008 در پاکستان مشغول تحقیقی در ارتباط با تز فوق لیسانس خود در مورد رفاه کودکان در آسیای جنوبی بود.

عدیل توضیح داد: «من یک تحلیل تطبیقی بین یتیم خانه ها و پروشگاه ها انجام می دادم، جاهایی که ناخوشایندترین مکان های قابل تصور است». او ادامه داد: «من ساعات های بسیاری را مصروف آشنایی با کودکان کردم. یک روز من از آنها خواستم تا نامه هایی به هر کسی که بیش از همه دلشان برای او تنگ شده بود بنویسند، و اکثر آن نامه ها خطاب به خداوند بود. وقتی من دیدم که آنها کسی را بجز خداوند برای مکاتبه ندارند، می دانستم که می خواستم به این کودکان کمک کنم، که از بد شانسی، در کنار جاده ها به دنیا آمده بودند».

پس از فارغ التحصیلی از دانشکده طراحی رود آیلند (RISD) در سال 2009، عدیل به میهن خود پاکستان بازگشت تا سازمان غیر انتفاعی لتوسبی را همراه با چند تن دیگر راه اندازی کند، آنها عبارت بودند از جبر بنگاش، از برنامه جهانی تعویض دانشجو (Global UGRAD) که مدرک خود را از دانشگاه کارلتون بدست آوردند، موشین علی افضل، وابسته به دانشگاه فولبرایت و فارغ التحصیل یو سی برکلی، و زناب فروز کاپادیا، وابسته دانشگاه فولبرایت و فارغ التحصیل دانشگاه کلمبیا. سرمایه گذاری ایالات متحده در برنامه فولبرایت در پاکستان از سرمایه گذاری هر کشور دیگری در جهان بیشتر است، این کشور همچنین از برنامه های متعدد تعویض دانشجو که تواماً منتج به شبکه وابستگان آکادمیک پاکستان-ایالات متحده با 12000 عضو شده اند پشتیبانی به عمل می آورد.

به گفته کمیسیون حقوق بشر آسیا حدود 1.2 میلیون کودک اکنون در خیابان های شهرهای اصلی پاکستان هستند. بسیاری از آنها با گشتن در زباله ها یا تن سپردن به کارهای پست امرار معاش می کنند. بعضی دیگر از آنها با دزدی و روسپیگری روزگار خود را سر می کنند. تیمی که از کودکان لتوسبی پشتیبانی می کند می خواهد کمک کند که این کودکان آینده بهتری داشته باشند.

با کمک وام کوچک بلا عوض 5000 دلاری وابستگان آکادمیک از سفارت ایالات متحده در اسلام آباد در سال 2012، برنامه کودکان لتوسبی اولین برنامه هنر درمانی خود را به نام «طراحی لتوسبی» آغاز نمود، که به کودکان خیابانی در اسلام آباد به صورت مستمر کلاس های هنری ارائه می کند. تا به اینجای کار، هفت کلاس در مکان هایی از پارک های محلی گرفته تا مدارس و حتی باغ وحش برگزار شده است. برنامه وام های کوچک بلاعوض سفارت به مشارکت کنندگان برنامه تعویض دانشجو کمک می کند که پس از بازگشت به پاکستان به جوامع خود کمک کنند.

لورا بران، معاون افسر امور فرهنگی گفت: «پروژه لتوسبی زندگی و جامعه این کودکان را تغییر می دهد». او ادامه داد: «این نمونه خوبی است از این که چگونه یک وام کوچک بلا عوض می تواند تغییر بزرگی ایجاد کند».

یک نمایشگاه هنری قرار است در ماه فوریه 2013 در اسلام آباد برگزار شود، و برنامه دراز مدت این است که شبکه هنری کودکان به یک مکانی برای درست کردن کارت تبریک تبدیل شود تا درآمدی به دست آورد و این برنامه را به خود متکی سازد.

کار بعدی برای کودکان لتوسبی پروژه حیاط جامعه و آغاز برنامه گروه موسیقی لتوسبی است، که به ارائه کلاس های موسیقی برای کودکان خیابانی می پردازد.

گروه بلوگراس دلا مای از بوستن، در طی تور موسیقی خود، به نام موسیقی آمریکایی در خارج از کشور به پشتیبانی وزارت امور خارجه، از آسیای میانه بازدید می کند، یکی از اولین گروه های موسیقی بود که در طی توقف خود در اسلام آباد در نوامبر گذشته به ارائه کلاسی برای کودکان لتوسبی پرداخت.

کورتنی هارتمن، از اعضای گروه موسیقی، گفت: «ما چند آهنگ برای آنها اجرا کردیم و سپس به آنها آموختیم چگونه آهنگ این نور کوچک من را به زبان انگلیسی بخوانند». او ادامه داد: «... من گیتار خود را در بین دختران دست به دست گرداندم، و دیدن غافلگیری و هیجان آنها در حالی که آنها برای اولین بار در زندگی خود گیتار می نواختند تجربه ای گرانبها بود».

برای عدیل و تیم لتوسبی، هدف غایی این است که به کودکانی مانند جاوید کمک شود تا از خیابان خارج گردند، به درخشندگی درون خود دست یابند و تابش آن را ببینند. او گفت چاره ای جز انجام این کار در جلوی روی ما نیست، چرا که این کودکان آینده پاکستان هستند.

عدیل گفت: «پاکستان از این توانایی بالقوه برخوردار است که به یک قدرت اقتصادی در آسیای جنوبی تبدیل گردد». او ادامه داد: «اگر مورد پرورش، آموزش، و تعلیم صحیح قرار گیرند، این کودکان می توانند به یک نیروی بزرگ و مترقی از شهروندان پاکستان مبدل گردند».

چاپ

ایمیل