کابل، افغانستان (27 ژانویه، 2012) – یک تیم معماری متشکل از هشت زن که در حال اتمام ماموریت خود در افغانستان می باشد شور و شوق بسیاری را در این کشور آغاز کرده است.

داستان آنها به قول یکی از اعضای این تیم، افسر درجه دار رتبه سوم، امبر مان، «به صورت هشت خانم که دلشان می خواست چکش بزنند» آغاز شد، و از زمانی که در روزنامه لس آنجلس تایمز و چندین منبع دیگر مطالبی را به آنان اختصاص دادند مخاطبان بسیاری را در آمریکا مجذوب خود کرده اند.

این گروه مشخصاً به عنوان یک گروه مونث اعزام نشد، ولی از روی اتفاق تعداد زیادی از خانم ها در گردان 4 معماری سیار دریایی پایگاه هوایی بگرام قرار گرفتند. کار آنها وظایف استاندارد مهندسی دریایی استاندارد را شامل می شد.

ولی آنچه که از اهمیت برخوردار است نقش شخصیت های آنها است - دست انداختن یک دیگر، افتخار حرفه ای در حین رقابت با همکاران مرد و همچنین نظریاتشان در ارتباط با روابط خود با افراد محلی در افغانستان.

مان گفت: «ما زنانی هستیم که در زمینه معماری کار می کنیم». او ادامه داد: «حتی اگر نتوانیم واقعاً هیچ چیز را ثابت کنیم، ما همیشه می خواهیم از مردانی که در کنار ما کار می کنند بیشتر کار کنیم ... آنها از این کار خیلی کیف می کنند– و وقت هایی که از ما رو دست می خورد کیفشان بیشتر هم می شود».

مان، از اهالی شهر گاتیر، میسیسیپی، گفت که این تیم هر روز با هیجان در مورد کار خود بیدار می شد، و اغلب از فرصتی برخوردار بود برای ملاقات با افراد محلی، خصوصاً کودکان افغان.

بسیاری از افراد تیم گفتند که خاطره انگیزترین اوقات آنها زمانی بود که با کودکان افغانی صرف کردند.

یکی از اعضای تیم، کیسی دانلاوی، یک مهندس دریایی از شهر لومپوک، ایالت کالیفرنیا، گفت: «تماشای بچه ها و کارهایی که می کردند خیلی جالب بود. آنها از دیدن این که خانم ها برای کار به آنجا آمده بودند تعجب می کردند».

همه مهندسان دریایی، واقع در پایگاه پرت هونمی، ایالت کالیفرنیا، از افغان ها تحسین به عمل آوردند و خاطر نشان ساختند که آنها هر آنچه را که از دستشان ساخته است برای مقاومت در برابر ارعاب شورشیان و ایجاد آینده ای بهتر برای خود و خانواده خود انجام خواهند داد.

رهبر تیم، افسر درجه دار رتبه سوم، قفایات مورادیو، از آبکوتا استیت، نیجریه، گفت: «ما فرصتی داشتیم برای تعامل با افغانی ها تا به آنها در فراگیری زبان انگلیسی کمک کنیم». او ادامه داد: «ما توانستیم فرهنگ افغانستان را درک کنیم ... از نظر من آنها مانند هر فرد دیگری هستند – شاید فرهنگ آنها متفاوت باشد».

او افغان ها را مردمی عادی و «با محبت» و خانواده دوست توصیف کرد که مانند همه افراد جهان امیدها و آرزوهای بسیاری دارند.

مان گفت که غیر افغان ها ممکن است به غلط تصور کنند که درصد بالایی از افغان ها نسبت به شورشیان وفادار هستند، ولی آنها تنها خواهان امنیت شخصی و ثبات اقتصادی هستند.

او گفت: «موارد خوب از موارد بد بیشتر است – موارد بد، موارد نادری هستند. موارد بد چیزهایی هستند که به ندرت خود را به شما نشان می دهند». او ادامه داد: «فکر می کنم آنها به همان نسبت که ما در مورد آنها کنجاو هستیم در مورد ما کنجکاو باشند».

اعضای این تیم گفتند که با کار کردن در میان جمعیت محلی، مهندسان دریایی تصور مردان و زنان افغانستان را در مورد توانایی زنان تغییر دادند.

یکی از اعضای تیم، مهندس دریایی، کارلا دیازکاستیلو، از ارپیپا، پرو، گفت: «این تنها مردان نیروهای ائتلاف نبودند که ما توانستیم توانایی های خود را به آنها نشان دهیم، ما این کار را در ارتباط با نظامیان افغان نیز انجام دادیم. ما احترام آنها را جلب کردیم».

مسئولین در ابتدا پیش از ارسال این گروه به هلمند در مورد اعزام یک تیم کاملاً مونث قدری دودل بودند. ولی این خانم ها با تلاش خود بر این نگرانی ها خط رد کشیدند.

مان گفت: «همیشه نقطه نظراتی وجود خواهد داشت». او ادامه داد: «ولی این شما هستید که با تلاش خود بهتان نظریاتی که شما را به عنوان یک زن تعریف می کنید به اثبات می رسانید».

مان تاکید کرد که با توجه به حضور گسترده مهندسان دریایی در این نیرو، هیچ مانع مقرراتی برای فائق آمدن وجود نداشت.

اعضای گروه گفتند این گروه کار خود را با سرعت بالایی به پایان رساند، که این امر خود دال بر این بود که توانایی یک گروه مونث با هیچ گروه دیگری تفاوت ندارد.

مان اضافه کرد که از بخت خوب آنها هیچ تاخیری در ارتباط با هوا یا تجهیزات به وجود نیامد، و متذکر شد که «گویی همه چیز دقیقاً در جای خود قرار گرفت» تا ثابت شود که توانایی خانم ها هیچ تفاوتی با توانایی مردان ندارد.

آنها در طی اعزام خود با هیچ درگیری نظامی مواجه نشدند، و تنها ناراحتی جدی آنها آب و هوای نامساعد و حمام های سرد بود. ولی گروه به صورت متحد عمل کرد و نقش همه آنها مکمل یکدیگر بود.

مان گفت: «معمولاً کار کردن با اولین گروه با موانعی همراه است» ولی «هر یک از ما در بخش کار خود تبحر داشتیم – این کار خیلی سریع و روان پیش رفت ... این همان چیزی است که از یک گروه انتظار می رود. شما می خواهید کسی ببیند چه کاری باید انجام شود، و سپس آن کار را انجام دهید».

یکی از اعضای تیم، شلبی لاتری، از آپاچی جانکشن، ایالت آریزونا، گفت او رفاقت بین اعضای تیم را بیش از هر چیز دیگر به یاد خواهد داشت.

او گفت: «فکر می کنم من در این اعزام در مقایسه با هر زمان دیگر به افرادی که در کنار آنها کار می کنم نزدیک تر هستم».

سایر مهندسان دریایی این تیم عبارتند از افسر درجه دار رتبه سوم جسیکا ورا، از شیکاگو، افسر درجه دار رتبه سوم کادیشا لی، از شهر کامپتون، کالیفرنیا، و مهندس دریایی شیلا مایلز از شهر پولاسکی، تنسی.