برای دیگران بفرستید

اخبار مرتبط

• نجات ملوانان ایرانی توسط نیروی دریایی ایالات متحده
• غواص زن جای پایی از خود در تاریخ به جا می گذارد
• مركز لوژستيكي كويت خطوط تدارك رساني را به افغانستان بهبود ميبخشد

ستوان اول کریستی پلاکیس، چهارمین غواص زن در تاریخ ارتش ایالات متحده، به رسم غواص ها با انگشتان خود علامت «بسیار خوب» را به گروهبان دوم اریک بیلی، ناظر غواص، نشان می دهد در حالی او وی را برای نگرانی های پزشکی واضح در نقطه دریایی دبارکاشن / امبارکشین، پایگاه شوایبا، کویت، ارزیابی می کند. (عکس از گروهبان میکاح وندایک)

پایگاه شوابا، کویت – همانطور که اسپارتی ها نامحتمل ترین کار را انجام دادند و هزاران سرباز دشمن را بازداشتند، امروز نیز یک سرباز مونث یونانی تبار همان اراده را به کار بست تا به یکی از تنها چهار غواص مونث در تاریخ ارتش ایالات متحده تبدیل شود.

این خانم ظریف اندام با اهتمام تمام در دنیایی که مردان در آن غلبه داشتند سیاحت کرد و آرزوی خود را برای تبدیل شدن به یک غواص دنبال کرد. او همان عزم «خلل ناپذیری» را که خانم دمی مور بر روی پرده بزرگ به نمایش گذاشت از خود نشان داد.

ستوان اول کریستی پلاکیس، افسر اجرایی منصوب به ماموریت مهندسی غواصی 74، اعزامی از پایگاه مشترک لنگلی-یوستیس، ویرجینیا، گفت: «من فکر می کردم این کار قرار بود مانند فیلم جی آی جین باشد. من قرار بود آن فرد باشم».

والدین او هیچگاه در ارتش خدمت نکردند، و او اصلاً نمی دانست که زندگی نظامی چگونه خواهد بود. در سن هشت سالگی، او شنای رقابتی را آغاز کرد و این کار او را برای سرنوشت خود آماده ساخت: غواص بودن. در طی سال های دبیرستان و دانشگاه ارتباط او با آب قطع نشد، از جمله پرداختن به مربیگری و غریق نجاتی، که او را در بهترین وضعیت جسمی برای چالش های پیش رو آماده ساخت.

در سال 2007، سرهنگ دوم کنت ریدوت، افسر فرمانده لشکر آموزش افسران رزرو (ROTC) در دانشگاه ایالتی سن دیاگو به او گفت که افسران ارتش می توانند به غواص تبدیل شوند. بنابراین شعله این اشتیاق روشن شد و هیچ گاه خاموش نشد.

پلاکیس با اطمینان گفت: «این کاری است که من انجام خواهم داد». او ادامه داد: «برایم مهم نیست که شانسم زیاد نیست یا این که من تنها فرد مونث در اینجا هستم».

در کلاس پایه ای رهبری افسر در پایگاه لئونارد وود، میزوری، او از هر کسی که به غواصی اشاره می کرد خواست تا توضیح بیشتری بدهد. در بسیاری از مواقع این پاسخ ها خوشایند نبودند.

پلاکیس گفت: «من به قدری مشتاق بودم که غواص شوم که از آموزگار سوالاتی را در مورد رشته غواصی کردم». او ادامه داد: «هنگامی که به او گفتم می خواستم غواص شوم، او جواب داد: نه تو خیلی کوچک و ضعیف هستی».

این نوع پاسخ بسیار برای این خانم جوان کوچک اندام آشنا بود. ولی او نگذاشت کدورتی حاصل شود.

پلاکیس گفت: «افراد زیادی بودند که تنفر خود را ابراز می کردند. من باید گامی به عقب بر می داشتم و به خود یادآوری می کردم که آنها اصلاً من را نمی شناسند». او ادامه داد: «این امر فقط آتش شوق و اشتیاق من را برای آموزش بیشتر می کرد. شعله این آتش را بزرگتر می کرد. من را از یک طرف عصبانی و از طرف دیگر مصمم می کرد. به من انگیزه می داد».

او هر روز عصر پس از تلاش طاقت فرسا برای فراگیری حرفه جدید، تا روز آزمون او به شنا ادامه می داد. در غواصی، آمادگی ذهنی و جسمی تنها راه برای برخورداری از شانس موفقیت است.

هیات انتخاب افسر غواصی، متشکل از رهبری رشته مهندسی غواصی ارتش، پس از مشاهده تحمل او در یک ارزیابی چند ساعته آمادگی جسمی با او مصاحبه کردند.

کارشناس داگان ایندک، غواص رتبه دو که تمامی مراحل آموزش را با او سپری کرد و اکنون در ماموریت مهندسی غواصی (EDD) 74 خدمت می کند گفت: «خیلی جالب است. او از همان ابتدا فوق العاده مشتاق و آماده بود تا با مردان رقابت کند». او ادامه داد: «آنها استاندار متفاوتی برای او قائل نیستند. او باید همان امتحان آمادگی جسمی را می گذراند، تفاوتی بین مرد و زن نیست».

پس از دوام آوردن در سه هفته فشرده از نظر جسمی برای تمرین در طی مرحله اول مدرسه غواصی، او در فوریه 2011 به مرحله دوم رفت. او شش ماه بعد را صرف یادگیری تمامی جوانب غواصی ارتش در غواصی دریایی و مرکز آموزش نجات، پاناما سیتی، فلوریدا، کرد.

پلاکیس برنامه های سخت آمادگی جسمی را شامل 100 بارفیکس و 500 شنا و سایر ورزش های شدید به خاطر آورد و گفت: «از من آمادگی جسمی (PT) خوشم می آید، ولی همیشه روحیه ام را خراب می کرد، همه در طی ورزش گروهی از من زودتر کار خود را تمام می کردند».

غواصان ارتش و نیروی دریایی با یکدیگر در مدرسه غواصی تحت آموزش قرار می گیرند. یکی از همکلاسی های او، یک غواص نیروی دریایی، که از نقطه نظری سنتی در مورد این که چه کسی باید در آنجا حضور داشته باشد برخوردار بود، او را پیش از آنکه او فارغ التحصیل شود کنار کشید و چیز غیر منتظره ای به او گفت.

غواصی، که در ذهن خود همیشه بزرگترین منتقد او بود، گفت: «نمی دانم چگونه به تو بگویم، من برای تو خیلی احترام قائلم». او ادامه داد: «تو پس از ساعات کاری، مدت زیادی را صرف بارفیکس ها و شنا کردی. در سخت ترین زمان، تماشای تو باعث می شد ما به خود بگوییم چطور می توانیم صرف نظر کنیم؟ اگر او می تواند انجام بدهد ما نیز می توانیم انجام دهیم».

پلاکیس گفت: «من خیلی تشویق شدم. من در مدرسه غواصی متوجه شدم که حضور من – وجود من – افراد دیگر را در کار خود بهتر می کند». او ادامه داد: «صرف این که من در آنجا هستم و استعفا نمی دهم به آن معنی بود که آنها قرار نبود از این کار منصرف شوند. من به آنجا رفتم که شرایط لازم را کسب کنم، قرار نبود که کمتر کار کنم».

این نگرش باعث شد او نه تنها احترام آموزگارانش را به دست بیاورد بلکه احترام آموزگاری را که اکنون به عنوان استاد غواصی در واحد او خدمت می کند را نیز کسب کند.

گروهبان اول مایکل رندال، استاد غواصی، گفت: «در گذشته خانم ها معمولاً اجازه نداشتند که در مدرسه غواصی شرکت کنند و یا خودشان این کار را نمی کردند. اکثر آنها از پس بارفیکس بر نمی آمدند». او ادامه داد: «او این طور نبود. وقتی او کارش را آغاز کرد من آنجا بودم و در تمامی دوران آموزش او شکی وجود نداشت که او کار خود را تمام خواهد کرد. هیچ کس به او فشار نیاورد».

با متمرکز ساختن عشق خود به شنا، شهامت شخصی، و عقاید روحانی، پلاکیس توانست در کاری که بسیاری از افراد دیگر، چه مرد و چه زن، از پس آن برنیامدند موفق شود. با وجودی که عده ای توانایی های او را زیر سوال بردند، او بر چالش های بسیار جسمی و ذهنی غلبه کرد، تا به عنوان چهارمین زن غواص در ارتش جای خود را در تارخ محکم کند. امروز موقعیت منحصر به فرد او می تواند به عنوان یک سرمشق برای تشویق خانم های جوان استفاده شود تا رویای خود را دنبال کنند، فاقد از این که چه دشواری ها و چالش هایی ممکن است پیش رو باشد.

چاپ

ایمیل