پایگاه لترنک، افغانستان (28 دسامبر، 2011) – در حالی که خانواده ها در سرزمین مادری روز کریسمس را جشن می گیرند و به یکدیگر هدیه می دهند و در شادی این تعطیلی سهیم هستند، هشت سرباز ارتش ایالات متحده از گردان مهندسی 14 در سر صف ایستادند و سرلشکر تفنگداران دریایی، جان ای تولان، افسر فرمانده، نیروی دوم اعزامی تفنگداران دریایی (مقدم) و فرماندهی منطقه ای جنوب غربی، مدال های قلب بنفش را بر سینه هایشان سنجاق زد.

این گردان، که اسم مستعار آن «زمخت» است به پیدا کردن و خنثی سازی دستگاه های منفجره دست ساز در سراسر ولایت هلمند می پردازد. سربازان با استفاده از وسایل نقلیه سنگین زره دار که به منظور حفاظت سرنشینان از انفجار طراحی شده است دستگاه های منفجره دست ساز را پاکسازی می کنند.

با وجودی که این وسایل نقلیه برای حفاظت سربازان موثر است، صدمات بدنی هنوز هم محتمل است و گاهاً به وقوع می پیوندد.

هنگامی که سرباز یکم، جوزف جکسون، گروهان مهندسی حفاری 571، از اهالی اروین، کارولاینای شمالی، در حال پاکسازی یک جاده و بازیافت یک وسیله نقلیه سقوط کرده بود، او و تیمش با یک بمب کنار جاده ای برخورد کردند.

جاکسون گفت: «یک کالیبر 0.50 کامیون را برش داد به صورت من اصابت کرد». جاکسون گفت دریافت قلب بنفش از اهمیت ویژه ای برای او و خانواده اش برخوردار است.

او گفت: «پدر من هم یکی دریافت کرد».

سرباز یکم، هوزه رولدان، گردان مهندسی حفاری 571، گفت: «من اولین فرد در خانواده خود هستم که در ارتش خدمت می کند، یا فعالیتش به نحوی به ارتش مربوط می شود». او ادامه داد: «این امر حقیقتاً برای من یک افتخار است». او که از اهالی سینت آگوستین، فلوریدا، است گفت در هنگام دریافت این مدال احساس تواضع می کرد.

«قبول کردن چیزی به این درجه از اهمیت، قدری سخت است – بخصوص برای من. من تنها یک سال است که در اینجا هستم».

رولدان در دو انفجار توسط بمب های 80 پوندی مجروح گشت. «بمب دوم جهان را مقابل چشمانم متزلزل ساخت و دنده من را مجروح کرد».

او گفت هر روز از این که زنده است سپاسگزار است. «با پشت سر گذاشتن آن انفجارها شما خواهید آموخت که باید برای بسیاری از چیزها سپاسگزار باشید. این امر به شما می آموزد که ناله و شکایت نکنید».

کارشناس ارتش، شاون هاچینسون، که از بانی لیک، واشنگتن، به اینجا آمده و در گردان مهندسی حفاری 571 هاچینسون خدمت می کند، در حالی که کامیون های سوخت را به یک پایگاه عملیاتی مقدم می برد وسیله نقلیه او با یک بمب 80 پوندی کنار جاده ای برخورد کرد.

«من قدری سوختگی داشتم».

کاپیتان ریچارد پیکاک، فرمانده گروهان پاکسازی مسیر 95، گفت: «این سربازان افراد متعهدی هستند». او ادامه داد: «آنها سعی می کنند از مسیرها مراقبت کنند، هوای یک دیگر را داشته باشند، و در همه زمان امنیت خود را برقرار کنند».

پیکاک، از اهالی ساراگوتا اسپرینگز، نیویورک، گفت که او به سربازانش افتخار می کند، ولی به صورت ایده آل سربازان او مشکلات خودشان را حل خواهند کرد.

تولان بر اهمیت ایام تعطیل برای سربازان خود تاکید کرد، ولی به آنها اطمینان داد که حضور آنها در افغانستان برای این ماموریت از اهمیت حیاتی برخوردار است.

تولان گفت: «تنها تعداد کمی از آمریکاییان لباس هایی را که شما اکنون بر تن دارید بر تن دارند. من افتخار می کنم مدالی را به آنهایی که از این شهامت برخوردارند که هر روز صبح از خواب بیدار شوند، با خطر مواجه گردند، و این کار را با افتخار انجام دهند اهدا کنم».

«قلب بنفش نشانی از درجه شهامت است ».