Combined Joint Interagency Task Force-435
| نیروی کار مشترک بین سازمانی 435 به «بخش حمایت از زندگی» ارتش ملی افغانستان، روستاهای محلی، برق ارائه می کند |
|
نوشنۀ Senior Chief Mass Communication Specialist (EXW) Tom Jones, Combined Joint Interagency Task Force 435 سدو خان، افغانستان (13 اوت 2011) – به عنوان بخشی از فرایند انتقال بازداشتگاه پروان (DFIP) به کنترل افغان ها، مهندسان نیروی کار مشترک بین سازمانی (CJIAFT) 435 در 10 اوت در مورد اتصال بخشی از این مجتمع به شبکه برق ملی افغانستان به نظر سنجی از مناطق همجوار پرداختند. با اتمام این پروژه برق 220 ولت/50 مگاهرتز– تنظیمات استاندارد برق در تمامی افغانستان – به «بخش حمایت از زندگی» و «مرکز قضایی پروان» (JCIP) در ارتش ملی افغانستان ارائه خواهد شد. سرهنگ دوم ارتش ایالات متحده، مارک مارتینز، از فورت لیونزورت (Ft. Leavensworth) کانزاس، و رئیس مهندسان نیروی کار مشترک بین سازمانی (CJIAFT) 435، رهبری تلاش های هماهنگی را برای ارائه مستمر برق به این مجموعه بر عهده دارد. او گفت که دسترسی ارتش ملی افغانستان و مرکز قضایی پروان به شبکه برق از اهمیت بالایی برخوردار است چرا که تجهیزات مورد استفاده ارتش ملی افغانستان و پرسنل مرکز قضایی پروان به منظور کارکردن با برق 220 ولت/50 مگاهارت طراحی شده است. مارتینز گفت: «این پروژه از اهمیت بالایی در انتقال مجتمع پروان به کنترل افغانی ها برخوردار است.» او ادامه داد: «در حال حاضر، برق «بخش حمایت از زندگی» و «مرکز قضایی پروان» در ارتش از طریق ژنراتور تامین می گردد. هزینه های سوخت و نگهداری آن نمی تواند توسط افغان ها تامین گردد.» از نظر نماینده وزارت امور خارجه ایالات متحده، وینس جاریستی، مدیر برنامه مرکز قضایی، ارتباط منطقه حمایت از زندگی ارتش ملی افغانستان و مرکز قضایی پروان به شبکه برق افغانستان فراتر از اتصال تجهیزات به مدارهای الکتریکی است. جواریستی گفت: «تمامی زیرساخت ها برای استمرار خود از سه رکن برخوردار هستند – الکتریسیته، آب، و فاضلاب. با استقرار آنها، این خطوط برق به کارگران افغان در تاسیسات افغانی اجازه خواهند داد تا از برق به جای ژنراتور استفاده کنند. ژنراتور روزانه از سوخت بسیاری استفاده می کند، به نگهداری دائمی نیاز دارد، و اغلب از کار می افتد.» او ادامه داد: «افغان ها در مرکز قضایی پروان خواهند توانست یک قبض ماهانه پرداخت کنند و دیگر هر روز نگران پرکردن تانک 22 ژنراتور نباشند.» به عنوان بخشی از این پروژه، خطوط برق در نزدیکی روستاهایی مانند، سدو خان، که در مجاورت فرودگاه بگرام و در مسیر مرکز قضایی پروان قرار دارند ساخته می شوند. مارتینز و جوارستی هر دو گفتند که این پروژه فرصتی ارائه می دهد برای اتصال سدو خان و سایر روستاها به الکتریسیته مستمر و چیز های دیگر. جواریستی گفت: «با برقراری ارتباط با روستاهای محلی، ما به کاری بالاتر از اتصال سیم و حرکت دادن الکترون ها می پردازیم.» او ادامه داد: «ما ایجاد دوستی می کنیم. ما یک سرویس ابتدایی – به اسم الکتریسیته – ارائه می کنیم که به افراد محلی در زندگی روزمره آنها کمک می کند، ولی از آن فراتر می رود. این امر به آنها اجازه می دهد که مشاغلی ایجاد کنند یا تاسیسات جدیدی برای خود بنا سازند.» جواریستی گفت که از طریق ارائه مستمر برق به روستاها، افغان های محلی فرصتی برای موفقیت اجتماعی و اقتصادی پیدا خواهند کرد. جواریستی گفت: «من به این می گویم ارائه قدرت به مردم، چه به صورت نمادین و چه واقعی، چرا که برق گزینه های بیشتری به زندگی آنها برای گسترش توانایی های خود، ایجاد کانال های اقتصادی، و اشتغال می دهد.» او گفت: «این برای ما، برای آنها، و برای ماموریت ما در افغانستان امری مفید است.» هنگامی که مهندسان نیروی کار مشترک بین سازمانی 435 طرح پروژه را به اتمام رسانند، این پروژه برای مناقصه به پیمان کاران محلی افغان ارائه خواهد شد. انتظار می رود که این پروژه تا این زمستان به اتمام رسد و یک روستای افغانی دیگر به زیرساخت ملی متصل گردد و گامی دیگر در جهت انتقال نهایی بازداشتگاه پروان به کنترل کامل افغان برداشته شود. اتمام این پروژه امری است که به صورت شخصی برای مارتینز حائز اهمیت است. او گفت: «هنگام راه رفتن در روستاهایی که خارج از فضای احاطه کننده فرودگاه باگرام است، می توان مشاهده کرد که چگونه همسایه های افغان به ما می نگرند.» او ادامه داد: «بزرگترین ملت روی زمین، برخوردار از حفاظت و امنیت است، در حالی که همسایگان آن در فاصله کمتر از پرتاب یک سنگ، تلاش می کنند از خشک شدن دیوارهایشان و تمام شدن سوخت ژنراتورهایشان جلوگیری کنند. از طریق اتصال این روستا و ارائه الکتریسیته از طریق این پروژه، من امیدوارم که این کار به نحوی – هر چقدر ناچیز – خطی را که «آنها را از ما» جدا می کند از میان بردارد. نیروی کار مشترک بین سازمانی، که در پایگاه فینیکس در کابل مستقر است، سربازان ایالات متحده را از ارتش، نیروی دریایی، تفنگداران دریایی، نیروی هوایی، و شرکای ائتلاف و شهروندان غیرنظامی از سازمان های زیر تشکیل یافته است: وزارت امنیت داخلی ایالات متحده آمریکا، وزارت مهاجرت و گمرکات ایالات متحده، وزارت دادگستری ایالات متحده، اداره مبارزه با مواد مخدر، سازمان توسعه بین المللی ایالات متحده، اداره بازرسی فدرال، فرماندهی مشترک نیروی امداد امنیت بین المللی، خدمات مارشال ایالات متحده، و فرماندهی مشترک انتقالی امنیت افغانستان. نیروی کار مشترک بین سازمانی 435 در همکاری با دولت جمهوری اسلامی افغانستان و شرکای بین المللی و بین سازمانی عملیاتی را در زمینه بازداشت، تصحیحات، امور قضایی، و بیومتریک در راستای انتقال کنترل افغانستان و ارتقاء قانونمندی انجام می دهد.  چاپ ایمیل |
Detention Facility in Parwan Province, Afghanistan
تصاویر
پادکست
اینک هیچ پادکستی قابل دسترس نیست.
