پایگاه عملیاتی مقدم آرین، افغانستان (8 ژوئن، 2012) – یک فرمانده ارتش ایالات متحده امروز در جنوب ولایت غزنی گفت شورشیان دارند متوجه می شوند که نیروهای ایالات متحده و افغان در هر زمان به هر مکانی برای مختل ساختن توانایی های شورشیان خواهند رفت.

سرهنگ دوم پراکیتلیس ومواکیاس، فرمانده لشکر هوایی 82، گردان 2، هنگ چترباز پیاده نظام 504، تیم تیپ رزمی 1 گفت پس از کاهش بمب های کنار جاده ای در کنار بزرگراه 1 در اینجا، چتربازان ارتش ایالات متحده و نیروهای افغان آغاز به پرواز به پناهگاه های شورشیان نمودند.

ومواکیاس گفت چتربازان فورت براگ، کارولینای شمالی، در 5 ژوئن به یک تهاجم چند روزه هلیکوپتری پایان دادند که منجر به انهدام حداقل پنج مخفیگاه اسلحه شورشی و تعدادی از روستاهای «پناهگاه دور افتاده» در کوهستان های غرب مرکز ناحیه قره باق گشت.

او گفت: «این بخشی از برنامه ما برای مختل نگه داشتن تعادل شورشیان و ارائه فضا و زمان به نیروهای امنیت ملی افغانستان و حکومت ناحیه برای بهبود امنیت، حکمرانی، و اقتصاد است».

شهرک های کشاورزی بارلا، لار، و چندین روستای کوچک دیگر، که تمامی آنها در حدود ارتفاع 8000 فوتی در یک دره دور افتاده قرار دارند پاکسازی شدند.

سروان رابرت گاک سوم، یکی از فرماندهان گروهان در این عملیات، گفت که چنین عملیات هایی به قصد اخلال در آسایش شورشیان صورت می پذیرد و منجر می شود که آنها اشتباهاتی کنند که نیروهای ایالات متحده و افغان می توانند از آنها به سود خود استفاده کنند.

مثلاً در طی بزرگراه 1 فشار بالا از تیم های پاکسازی جاده منجر به توقف تلفات غیرنظامیان در اثر بمب های کنارجاده ای که احتمالاً برای کاروان های نظامی کار گذاشته شده بودند گشته است. چنین اشتباهاتی همپنین تحمل غیر نظامیان را نسبت به فعالیت های شورشیان پایین می آورند، که امر در حال حاضر نیز رو به کاهش می باشد.

یک اشتباه دیگر شورشیان تعطیلی اجباری 83 مدرسه در ناحیه اندار غزنی به نشانه اعتراض به دستور دولت مبنی بر ثبت تمامی موتور سیکلت ها بود، که این امر فوراً پس از درگیری شهروندان با طالبان پایان یافت.

گاک، که گردان او در پاکسازی بارلاه با سربازان ارتش ملی افغانستان به همکاری پرداخت، گفت که او باور دارد که بزرگترین منفعت حاصل از ماموریت آخر این بود که آن به مثابه «جرقه ای برای آغاز انتقال مسئولیت و رهبری ماموریت از ما به افغان ها عمل کرد».

این ماموریت قبلاً از یک «تمرین نظامی سلاح های مشترک» استفاده نمود، یک وسیله مهم برنامه ریزی که در طی آن هر فرمانده جزئیات نقش خود را بر روی نقشه تشریح نمود.

سرگرد شمهون صاف، افسر عملیاتی در کندک 6، تیپ 3، لشکر 203، گفت که او می خواست از روش برنامه ریزی برای ماموریت های خودشان در آینده استفاده کند.

او گفت: «ما می خواهیم تا این حد حرفه ای شویم».

گاکه گفت «پیروزی بزرگ» چتربازان آمریکایی در میدان هنگامی به وقوع پیوست که سربازان افغان رهبری پاکسازی مجتمع ها را بر عهده گرفتند.

یکی از رهبران جوخه، ستوان اول، کیرک شومیکر، توضیح داد که سربازان افغان اول به هر یک از خانه ها وارد شدند و همیشه در رهبری آرایش نظامی قرار داشتند.

شومیکر گفت: «عملکرد شرکای ما در ارتش ملی افغانستان (ANA) فوق العاده بود، بخصوص ستوان اول لشکا خان و گروهبان جوخه او، گروهبان بشیر».

او گفت: «در واقع، بعضی اوقات سرعت آنها در بالا رفتن از کوه ها از ما بیشتر بود. آنها تشنه این هستند که اطمینان حاصل کنند که مردم از حفاظت برخوردار هستند و طالبان در این منطقه از بین رفته است».

شومیکر اذعان کرد که سربازان افغان از مهارت بیشتری در پی بردن به نشانه های پنهانی نفوذ طالبان در زندگی روزمره روستایی افغان ها برخوردار هستند.

لشکا خان، که هفت سال در ارتش افغان خدمت کرده است، با تحلیل ستوان موافق بود، و اضافه کرد که ارتش او هر روز بهبود می یابد.

او گفت: «بزرگترین پسر من 11 سال دارد». او ادامه داد: «او افتخار می کند که من با طالبان مبارزه می کنم چرا که اگر آنها مجدداً کنترل اوضاع را به دست گیرند، کشور ما بار دیگر در تاریکی غوطه ور خواهد شد. هنگامی که ما خانه ها را جستوجو می کردیم، مردم به ما گفتند که آنها مدرسه ندارند. من می خواهم کشورم از آینده روشنی برخوردار باشد و جایی باشد که فرزندان من و فرزندان همسایگان من بتوانند به مدرسه بروند و به شهروندان دانشمندی تبدیل شوند».

شومیکر که پیش از آنکه رهبری یک جوخه را بر عهده گیرد یک افسر اطلاعاتی بود گفت که پناهگاه های پاکسازی شده شورشیان به هیچ وجه به اندازه ای که در گزارشات درج شده بود خطرناک بود نبود و فاقد دستگاه های منفجره دست ساز، مین های ضد تانک، بمب های ماشینی، و جلیقه های خود کشی بود که طراحان عملیات در مورد آنها اخطار داده بودند.

او گفت: «هیچ تبادل آتش مستقیمی با طالبان صورت نگرفت». او ادامه داد: «شایعه شده بود که طالبان به آنجا رفته و در آنجا نفود دارد ، ولی جو آنجا آن طور که ما انتظار داشتیم خصومت آمیز نبود».

او گفت این امر ممکن است نشانه ای باشد از این که شورشیان تا به اینجا کار تا چه حد از امنیت پناهگاه های خود اطمینان داشتند.