پایگاه هوایی قندهار، افغانستان (12 آوریل، 2012) – سربازان کلاس کاهش خطرات ناشی از مواد منفجره در نیروی امنیت ملی افغانستان در محاصره خرده های اشیاء منفجر شده، در حالی که  ردیاب های مین را با خود حمل می کردند از کامیون خود خارج شدند. با قدم زدن در هر دو سوی وسیله نقلیه، سرباز ارتش ملی افغانستان و پلیس یونیفرم افغانستان منطقه مجاور را برای تضمین خروج ایمن سایر اعضای تیم مورد بررسی قرار دادند.

نیروی کار پالادین (جنوب) و همتایان افغان آنها در پایگاه قهرمان که سربازان خود را از تمامی منطقه فرماندهی (جنوب) استخدام می کنند، برنامه چهار هفته ای کاهش خطرات ناشی از مواد منفجره (EHRC) را به منظور آموزش و بهبود توانایی های نیروی امنیت ملی افغانستان (ANSF) در تشخیص و از میان برداشتن خطرات ناشی از مواد منفجره در میدان نبرد برگزار نمودند.

سروان ارتش، بنجامین جی بک، افسر مسئول  سازمان مشترک انهدام مواد منفجره (EOD)، نیروی کار پالادین (جنوب) گفت: «این افراد قرار است فضاهای خالی را در واحدهای [انهدام مواد منفجره] پر کنند». سی دانش آموز به سه گروه با دو آموزگار افغانی و دو آموزگار استرالیایی تقسیم شده اند.

در حول این فضای آموزش، چهار دانش آموز به گشت مشغول هستند تا از امنیت 360 درجه در منطقه آسیب پذیر اطمینان حاصل کنند. دانش آموز دوم، یک پلیس یونیفرم افغانستان، یک میله بلند را به اسم چنگک با خود می کشاند، و با دقت به زمینی که مقابل او و افراد تیم او قرار دارد نگاه می کند.

بک گفت: «در حال حاضر آنها سیم فرماندهی را با خود می کشند، و از امنیت منطقه اطمینان حاصل می کنند».

با مشاهده یک شی مشکوک در انحنای جاده مقابل، دانش آموزان باید اطمینان حاصل کنند که تمامی احتیاطات لازم برای تیمی که به تشخیص منطقه خواهد پرداخت به عمل آمده است.

گروهبان ارتش ملی افغانستان (ANA)، بهادر، آموزگار کلاس کاهش خطرات ناشی از مواد منفجره (EHRC)، افسر درجه دار جوخه مهندسی، خط کوماندو کندک، لشکر 205، گفت: «این کار سختی است چرا که اگر اشتباهی صورت گیرد، آنها می توانند جداً مجروح شوند و یا اتفاق بدتری برای آنها رخ دهد».  او ادامه داد: «آنها خیلی مراقب هستند چرا که این کار بسیار خطرناک است».

بک گفت: «هنگامی که به افغانستان رسیدیم، ما به برنامه ای که مورد استفاده قرار می گرفت نگاه کردیم و تصمیم گرفتیم که آن را در اواسط نوامبر مجدداً آغاز کنیم». او ادامه داد: «ما دانش آموزانی که از قابلیت تدریس برخوردار بودند را تشخیص می دهیم و اجازه می گیریم تا آنها را به عنوان کارآموز آموزگاری به کلاس وارد کنیم».

او اضافه کرد: «ما بر این باوریم که بین اواسط تا اواخر تابستان، تدریس این کلاس به طور کامل توسط افغان ها به انجام خواهد رسید».

در حال قدم زدن در صد متری یک دستگاه منفجره دست ساز (IED)  احتمالی، دانش آموزان در حالی که ردیاب های مین را با خود حمل می کنند با احتیاط نزدیک می شوند. هنگامی که دانش آموز اصلی به دستگاه مظنون می رسد، او با احتیاط ردیاب را در پشت خود بر روی زمین می گذارد و بر روی شکمش می خوابد.

با استفاده از حرکات دقیق و جزئی، او یک ردیاب مین را بیرون می آورد وفرایند شل کردن و برس زدن خاک و شنی که دستگاه مظنون را پوشانده بود آغاز می کند.

این یک فرایند طولانی است که احتیاج به تمرکز و ظرافت دارد. نهایتاً هر برس بخشهایی رنگ نارنجی زیر خاک را نمایان می سازد.

این یک بشکه بنزین است، یک ظرف فولادی بزرگ با گنجایش بیست لیتر بنزین که زیر زمین قرار گرفته و با نزدیک شدن ماشین تیم به انحنای جاده آماده انفجار بود.

پس از انداختن چند ماژیک در کنار دستگاه منفجره دست ساز (IED)، این سرباز خود را به آهستگی بالا می کشد، ردیاب مین را بازیابی می کند و برای ارائه گزارش به سمت تیم خود می رود.

بهادر گفت: «در گذشته مشکلات زیادی با مین های زمینی و دستگاه های منفجره دست ساز (IED) داشتیم». او ادامه داد: «ما موفقیت کنونی خود را مرهون این آموزش ها هستیم. من یک فرد حرفه ای هستم. افرادی که با من کار می کنند حرفه ای هستند. ما مانند سابق تلفات نمی دهیم».

در فرایند آموزش به نیروهای افغان آموخته می شود که موارد خطرناک را در اشیایی که به نظر معمولی و روزانه می آیند  شناسایی کنند و تشخیص دهند. آنها همچنین باید پی ببرند که اگر خود را در چنین موقعیتی یافتند چه کاری باید انجام دهند. در هر ملت و هر بخشی از خدمت، تیم های انهادم مواد منفجره (EOD) بخاطر ماهیت خطرناک و خاص کار خود از اعتبار خاصی برخوردار هستند. تمامی سربازان در مورد مواد منفجره و خطرات مورد آموزش قرار می گیرند، ولی تعداد افرادی که قادر به مقابله این تهدیدات هستند ناچیز است.

گروهبان ارتش ملی افغانستان، قدرت الله، دانش آموز خط کماندو کندک، لشکر 205، گفت: «ما در مورد تمامی تاکتیک های طالبان، کار کردن با دستگاه های منفجره دست ساز (IED)، سیم فرماندهی، انزوا و ... مورد آموزش قرار گرفتیم. این امر برای ما بسیار مفید بوده است». او ادامه داد: «قبلاً، من می توانستم مین هایی را پیدا کنم ولی من یک مهندس غیر حرفه ای بودم و نمی توانستم این کار را در امنیت انجام دهم. من اکنون یک فرد حرفه ای هستم».

سرباز انهدام مواد منفجره (EOD)، کاماندو ارتش ملی افغانستان (ANA)، به سمت بشکه بنزین حاوی دستگاه منفجره دست ساز (IED) می رود، و آنجا را با مین روب دریابی می کند و چشمان خود را به ماژیک های روشن رنگی می دوزد که هم تیم اش در کنار آن قرار داده است.

با پیروی از همان فرایند حرکات موثر و دقیق، این دانش آموز  کلاس کاهش خطرات ناشی از مواد منفجره (EHRC) از رو در روی دستگاه منفجره نارنجی رنگ روی زمین دراز می کشد. او طناب انفجار و C4 را بیرون می آورد تا دستگاه منفجره دست ساز (IED)  را منهدم سازد، تا تیم او بتواند به ماموریت خود ادامه دهد.

پس از فرایند اولیه، او به سمت تیم خود باز می گردد. این کاماندو سه دقیقه تا انفجار فرصت دارد.

با ایجاد گرد و خاک و شنیده شدن صدای انفجار، دانش آموزان و آموزگاران آنها پی می برند که آموزش آنها موفق بوده است.

پس از اتمام کار تمام گروه ها، آموزگاران آنها را مجددا به کلاس فراخواندند، این کلاس در ساختمانی قرار دارد که مملو است از نمونه هایی از انواع مختلف مین، موشک، دستگاه های منفجره دست ساز (IED)، و پوسترهایی که تکنیک های آموزشی نجات را نشان می دهند. در اینجا، آموزگاران در مورد هفته آخر، امتحانات آینده، زندگی پس از کلاس، و این که چه کسانی مایل اند پس از احراز سمت تدریس مجدداً مورد آموزش قرار گیرند صحبت می کنند.

بهادر گفت: «من خیلی خوشحالم. این تجربه برای من خیلی رضایت بخش بود». او ادامه داد: «وقتی دانش آموزان برای بار اول به اینجا آمدند، آنها نمی دانستند مین ها با یکدیگر چه فرقی دارند، ردیاب چیست، ... من این بار فقط نظاره گر بودم. بچه کار خود را یاد گرفته اند».