بالا مرغاب، افغانستان (2 فوریه، 2012) – متعاقب موجی از حملات دشمن از سه سمت در 6 ژانویه، به یک تیم کوچک از سربازان ایالات متحده، مشهور به «جوخه سفید»، مستقر در پایگاه رزمی دلارین در دره بالا مرغاب، دستور داده شد تا در منطقه رزمی خود بازرسی اکتشافی به عمل آورند.

«جوخه سفید» به سربازان بولداگ (Bulldog) در پایگاه عملیات مقدم تاد، در مرکز بالا مرغاب، گزارش می دهد. تمامی این سربازان از اسکادران هفتم، هنگ سواره نظام دهم، تیپ اول، لشکر پیاده نظام چهارم، از فورت کارسون کولورادو هستند.

ستوان اول ارتش ایالات متحده، نیکولاس کوستلو، سرجوخه «جوخه سفید» گفت ما در انجام گشت های پیاده در بین افغان هایی که در این نزدیکی زندگی می کنند موفق بوده ایم. او ادامه داد: «این برخوردهای نزدیک به آنها نشان می دهد که ما هم انسان هایی هستیم مانند آنها».

گروهبان دوم، نیکولاس لویس، افسر درجه دار در جوخه سفید گفت: «من می خواهم در تمامی گشت ها شرکت کنم».

لویس گفت: «همیشه هنگامی که با آنها نیستم در مورد سایر سربازان نگران هستم». او ادامه داد: «می دانم که آنها از پس خود بر می آیند ولی نمی خواهم فکر کنم که یکی از آنها ممکن است صدمه ببیند و من قادر نباشم به او کمک کنم».

جوخه سفید با سربازان ارتش ملی افغانستان، مستقر در بالا مرغاب، دو خدمه هوایی بخش کنترل تاکتیکی هوایی، از واحد های زمینی نیروی هوایی متصل به واحد ارتش و پشتیبانی مواقع ضروری، و همچنین دو روزنامه نگار از امور عمومی فرماندهی منطقه ای غرب همکاری کرد.

کوستلو گفت: «ما باید در بستر رودخانه شرقی پایگاه به بازرسی اکتشافی بپردازیم و اطلاعات لازم را برای آموختن مسیرهای نفوذی و ضربه زدن به دشمن به دست آوریم».

کوستلو گفت: «کار ارتش و پلیس ملی افغانستان فوق العاده است. ما در موارد بسیاری با آنها همکاری می کنیم و آنها را در عملیات ها و آموزش خود سهیم می سازیم».

در حالی که این گشت به سمت بستر رودخانه راهی بود، آنها از به تیر اندازی های دقیقی با سلاح های سبک از جنوب شرقی پرداختند. این جوخه در ابتدا پوشش آنها را بر عهده گرفت، ولی بعد از این که شنیده شد که لویس شلیک ها را پاسخ گفت و از سربازان خواست تا صف بکشند، همه در خطوط آتش ایستادند و به تجسس منطقه مشغول شدند.

در این بین، خدمه ارشد نیروی هوایی، هوزه کروز ریچاردسون، هدایت کننده پشتیبانی هوایی، درخواستی مبنی بر پشتیبانی هوایی به عمل آورد.

کروز ریچاردسون گفت: «ما هر آنچه را که داریم در اختیار این سربازان قرار می دهیم». او ادامه داد: «ما همراه با آنان به گشت پرداختیم و همراه با آنان وارد مبارزه شدیم. هنگامی که دشمن خیلی نزدیک شد، کار من این بود که آنچه را که در توان داشتم انجام دهم تا از پشتیبانی هوایی نزدیک برخوردار شویم و یا نیروی خود را از طریق نیروی هوایی نشان دهیم. این افراد برادران ما هستند».

کوستلو تصمیم گرفت که این جوخه به جلو رود و به سمتی که به آنها شلیک شد حرکت کند و به بازرسی اکتشافی خود در میدان و بستر رودخانه ادامه دهد.

کوستلو، لویس، و سرهنگ جاناتان سویتمن، افسر درجه دار واحد، سربازان را به سه تیم تقسیم کردند. آنها به جمع آوری اطلاعات از فضای نبرد پرداختند. پس از این گشت، سربازان به سمت COP دلورین بازگشتند، و به منظور صحبت با برخی ریش سفیدان در راه بازگشت توقف کردند. در هنگام حضور افراد جدید در این منطقه، ریش سفیدان به کاستلو خبر می دهند.

از زمانی که ارتش ملی افغانستان و جوخه سفید در بخش جنوبی بالا مرغاب گسترش پیدا کرده، بسیاری از روستاییان که زمانی از ترس شورشیان به کوهستان ها گریخته بودند برای سکونت به آنجا باز می گردند.

کوستلو گفت: «محافظت از این منطقه از ورود شورشیان جلوگیری می کند». او ادامه داد: «ما می خواهیم آنها از ورود به منطقه عملیات ما بترسند، و بدانند که ارتش ملی افغانستان قرار است در اینجا ماندگار شود. آنها دیگر نمی توانند مردم بالا مرغاب را بترسانند».