پایگاه عملیات مقدم لیندسی، افغانستان – یافتن وقت برای پرداختن به علایق شخصی در میدان جنگ معمولاً با چالش هایی همراه است. استوار ارشد، درک دوتسون، و تیم 2-3 نفری تیپ رزمی استرایکر تیم ثبات و انتقال، هنگامی که سرگرمی خود را با مربیگری ارتش ملی افغانستان همخوان می یابد، این سرگرمی را برای همه یک پیروزی محسوب می کند. تیم مشاوره پشتیبانی خدمات رزمی، در همکاری با کندک 5، تیپ 1، لشکر 205 ارتش ملی افغانستان (ANA) در هنگام ورود به پایگاه عملیات مقدم (FOB) لیندزی می دانست که آنها با یک چالش سخت در همکاری با همتایان افغان خود روبه رو خواهند شد. از زمانی که کندک 5، 1/205 به صورت مستمر در تمامی سطوح کارمندان تحت مربیگری قرار گرفته بود سال های بسیاری می گذشت و این کندک با کارهای تعمیری عقب مانده، کمبود تجهیزات، و سرعت شدید عملیاتی رو به رو بود. یک چالش غیر منتظره برای دوتسون، مربی گروهبان یکم و افسر درجه دار مسئول تیم پشتیبانی خدمات رزمی (CSS)، کمک به بازسازی یک مسجد بود.

مسجد کندک، که در سال 2010 به عنوان بخشی از تلاش مربیگری کانادایی در پایگاه هیرو احداث شد، سریعاً پس از پایان کار منهدم شد. مسئولین پروژه برای به دست آوردن دلارهای قرارداد کار خود را بسیار سرسری انجام داده بودند. رهبری کندک بلافاصله به دنبال راه هایی برای ورود دوتسون و تیم مشاوره 205/1/5 پشتیبانی خدمات رزمی (CSS) گشت.

دوتسون به خاطر آورد: «من واقعاً تحت تاثیر داستانی به نقل از [فرمانده گروهبان ارشد] (CSM) بودم در مورد این که بازسازی مسجد به حدی برای سربازان واحد اهمیت دارد که آنها برای این کار مقداری از حقوق خود را در یک صندوق ذخیره قرار می دادند».

سرگرد پیت نلسون، رئیس تیم پشتیبانی خدمات رزمی (CSS)، سریعاً اجازه آغاز این کار را صادر کرد و دوتسون شروع به نگارش طرح خود برای این مسجد نمود. نلسون گفت: «من احساس کردم این پروژه ای بود که ما باید انجام می دادیم و در آینده روابط ما با کندک 5 از اهمیت بالایی برخوردار بود».

در هنگام آماده سازی طرح خود، دوتسون با یک مانع بزرگ مواجه بود: جمع آوری هزینه.

دوتسون گفت: «برای پایان دادن به این کار ما باید حدود 350$ برای خریداری تمامی مواد لازم جمع آوری می کردیم».

این مانع هنگامی بر طرف شد که تیم مشاوره پشتیبانی خدمات رزمی (CSS)، شامل مترجمان افغانی این تیم، مقداری از هزینه باقی مانده را تقبل کردند. پس از جمع آوری وجوه مورد نیاز، مواد لازم ابتیاع شد و این پروژه آماده آغاز بود. کندک 5 به ارائه نیروی انسانی پرداخت و دوتسون بر کار نظارت می کرد. ولی نظارت سریعاً به کار واقعی تبدیل شد.

دوتسون به یاد می آورد: «هنگامی که من شروع به کار بر روی این مسجد کردم، من باید تقریباً همه کارها را انجام می دادم».

انجام تمامی کارها اندازه گیری های چوب ها و آهن هایی که باید نصب می شد، قطع کردن قطعات به اندازه ها و شکل های مناسب، و نشان دادن محل قرار دادن پیچ ها و/یا محل های جوش کاری به کارگران را شامل می شد. کارگران فقدان مهارت های لازم نجاری را از طریق نوآوری های خود جبران می کردند. بخاطر کمبود فولاد، کندک از تخت خواب های تاشو قدیمی در محوطه اوراق برای مستحکم سازی سقف و شیروانی موجود استفاده کرد.

تخت خواب های تاشو همچنین برای ساخت یک داربست موقتی برای رسیدن به بالای سقف مسجد مورد استفاده قرار گرفت.

دوتسون با افتخار اشاره کرد که «با پیش رفتن کار، سربازان کارهای بیشتری را در زمینه نجاری فرا گرفتند و من قادر بودم که کنار روم و فقط در امر نظارت شرکت داشته باشم».

خبر بازسازی مسجد توسط یک گروهبان آمریکایی بلند قد که چکش و دریل در دست می گرفت به سرعت در تمامی پایگاه هیرو انتشار یافت. دوتسون، که قد او 6 فوت و 5 اینچ است به افسران ارشد تیپ 205/1 و لشکر 205 که برای تماشای کار در آنجا توقف کردند سلام نظامی داد. سرتیپ حبیبی، فرمانده تیپ 205/1، از دوتسون برای کار در روزهای داغ تشکر کرد و یک سکه شخصی را به عنوان جایزه به او اهدا کرد. ولی آنچه برای دوتسون از اهمیت بالاتری برخوردار بود چای و شیرینی افغانی بود که سربازان پایگاه هیرو به صورت روزانه به عنوان قدردانی از او برای بازسازی مکان عبادت به آنجا می آوردند.

پس از حدود دو هفته کار در حرارت 95 درجه تمامی تعمیرات به اتمام رسید و مسجد مجدداً برای استفاده کاملاً آماده بود. سقف مسجد بار دیگر ثبات یافت و برای رنگ کاری نهایی آماده بود.

در ارزیابی تاثیر این پروژه، دوتسون در حالی که لبخندی به لب داشت گفت: «اگر کسی به من گفته بود که من به افغانستان اعزام می شدم تا در بازسازی یک مسجد کمک کنم، می گفتم شما دیوانه هستید. حال که این کار به اتمام رسید، فکر می کنم این یکی از مهم ترین کارهایی است که من در اینجا به عنوان یک مربی انجام داده ام».