افغانستان (26 ژانویه، 2012) – یک تیم خدمه هوایی ایالات متحده و افغانستان و پرسنل پشتیبانی در 24 ژانویه 2012 در افغانستان آغاز به کار کردند تا زندگی 31 قربانی یک سانحه بهمن را نجات بخشند.

این تیم همچنین به پشتیبانی خدمه هوایی افغان که هواپیمای آنها در طی تلاش برای کمک به قربانیان بهمن در شمال افغانستان، در مجاورت شهر فیض آباد، سقوط کرد پرداخت.

سرهنگ دوم، چاس تچنی، معاون فرمانده گروه مشاوره اعزام هوایی 438، مسئولیت تشکیل تیمی را برای این ماموریت بر عهده داشت. او گفت اولویت اول او این است که اطمینان حاصل کند که ماموریت او چیزی به تعداد مجروحین موجود اضافه نمی کند.

او گفت: «اولین نکته ای که شما در افغانستان به آن فکر می کنید توانایی بقا است». او ادامه داد: «شما نمی خواهید صدمه بیشتری به خدمه یا وسایل خود وارد کنید».

او که از اهالی شهر پورتلند، ایالت اورگان، است گفت که در وهله اول اطمینان حاصل کرد که از پرسنل حفاظت نیرو و پرسنل پزشکی در این تیم که به دو گروه در دو هلیکوپتر M-17 تقسیم شده اند استفاده کند. او همچنین اطمینان حاصل کرد که همه افراد از وسایل لازم برای این منطقه برخوردار بودند. درجه حرارت این فضا 15- فارنهایت بود که حرارت قطبی به شمار می آید.

این تیم نجات در انجام ماموریت خود قدری انعطاف نشان داد. این تیم برای انجام بازرسی امنیت هوایی مکان سقوط تشکیل شده بود، ولی حدود یک ساعت پیش از ورود، آنها به جنبه انسانی ماموریت پی بردند. حمل هوایی تمامی قربانیان به دو پرواز احتیاج داشت. خدمه هوایی هواپیمای سقوط کرده با تیم نجات خود تماس داشتند تا اطلاعات ارزیابی پزشکی را در مورد قربانیانی که قرار بود در پرواز اول قرار گیرند در اختیار آنها قرار دهد. آنها همچنین نیروها را با روستاهای محلی ادغام کردند تا محل فرود تیم نجات را پارو کنند.

سرهنگ دوم، جان کانمی، فرماندهی نیروی 438 و خلبان Mi-17 در این ماموریت حضور داشت. او گفت: «محل فرود بسیار کوچکتر از انتظار ما بود. تعداد تیم هایی که قادر به انجام چنین کاری هستند بسیار کم است».

تاچنی گفت که بزرگترین چالش موجود این بود که در امنیت کامل به محل برسیم. این مکان در ارتفاع 9000 فوتی قرار داشت و در مجاورت سلسله جبال هندوکش قرار گرفته بود. اعضای خدمه افغان یک بخش جدانشدنی از هدایت بودند، چرا که به خلبانان کمک کردند تا به محل نجات برسند.

تاچنی گفت: «افغان ها این کشور و زمین را می شناسند». او ادامه داد: «آنها به خوبی از پس رهبری ما در کوهستان ها و رساندن ما به مکان مورد نظر برآمدند».

افغان ها همچنین یک سری افسر ایمنی و پرسنل تعمیرات به این ماموریت ارسال کردند. آنها مشتاق بودند که فرصتی برای کمک به هموطنانشان داشته باشند.

فرید سامین، سرگرد نیروی هوایی، گفت: «کمک کردن به افرادی که با خطر مواجه هستند ما را خوشحال می کند». او ادامه داد: «برای انجام این کار خدمه تمامی هواپیماها با یکدیگر به صورت یک تیم همکاری کردند».

سروان مارک مورالز، یک خلبان آموزگار در اسکادران مشاوره ای اعزامی هوایی 438، گفت با وجود هدایت تخصصی، مسافرت ایمن به این مکان کار ساده ای نبود. مورالز به یکی از سه هلیکوپتر اشاره کرد.

او گفت که ادغام ارتفاع و محل فرود مستلزم تلاش فراوان همه افراد ماموریت بود. او گفت مقدار پنج فوت برف که بر زمین نشسته بود فرود آمدن را در مناطقی با مشکلاتی مواجه کرده بود، چرا که منطقه فرود را تیره و تار ساخته بود.

مورالز گفت: «این ماموریت در یک شرایط چالش آمیز پرواز به وقوع پیوست، و مشاهده انجام آن توسط خدمه ما باعث افتخار من است». او ادامه داد: «ولی این تنها خدمه هوایی نبود. افراد زیادی گرد هم جمع شدند تا از کوه بالا روند و جان فردی را در درد و رنج نجات بخشند».

سرگروهبان، کریس بانکز، یک پزشک در گروه هوایی اعزامی 438 نقش مهمی را در این ماموریت ایفا کرد. به عنوان تنها دکتر، او مسئولیت داشت تا اطمینان حاصل کند که هر 31 قربانی سانحه بهمن و خدمه هوایی Mi-17 از مراقبت پزشکی سریع بهرمند گردند.

او گفت: «این شاید یکی از حساس ترین ماموریت هایی بود که من در آن شرکت داشته ام». او ادامه داد: «هنگامی که شما با این تعداد افراد بیمار کار می کنید، بدن شما خود به خود به جنب و جوش می افتد».

در طی این سفر حدود 15 دقیقه ای به فیض آباد، گروهبان، از اهالی شهر اورلندو، ایالت فلوریدا، از بالین یک بیمار به بالین بیمار دیگر می رفت و لباس های خیس را با لباس های جدید عوض می کرد و زخم ها را به بهترین نحو ممکن درمان می نمود. او گفت اگر تیم نجات دیرتر رسیده بود، ممکن بود که نتوانند تمامی قربانی ها را نجات بخشند.

او گفت: «این بدترین مورد سرما زدگی ای بود که تا به حال مشاهده کرده است». او ادامه داد: «من چنین موارد خوفناکی را تنها در عکس ها مشاهده کرده ام».

مورالز، از اهالی شهر سان آنتونیو، گفت که این کار یک تلاش جمعی بود. علاوه بر افغان ها که در کوهستان ما را از راهنمایی خود بهرمند ساختند، یک تیم بازسازی استانی آلمانی یک سری عکس بازدید اکتشافی در اختیار گروه قرار داد که اطلاعات مهمی را در مورد این ماموریت در بر داشت.

مورالز گفت: «کار تیمی و ارتباطات بین ایالات متحده، آلمان ها، و افغان ها اساس تمام این عملیات بود». بدون کمک اطلاعاتی آلمان ها، ما وقت و سوخت ذی قیمت خود را برای تجسس منطقه سقوط و روستا هدر می دادیم.

تاچنی گفت که او متاسف است که نمی تواند از هواپیمایی که سقوط کرده بازرسی به عمل آورد، ولی او خاطر نشان کرد که مهمترین بخش این ماموریت «نجات جان افراد» بود، که با موفقیت به انجام رسید.

او گفت: «بخش انسانی این ماموریت فوق العاده موفق بود». او ادامه داد: «من شدیداً به آنها افتخار می کنم. کار آنها تحسین برانگیز بود».