واشنگتن (17 آوریل، 2012) – اقدامات ساده یک سرباز آمریکایی در افغانستان در سال گذشته توجه سفیر این کشور را در ایالات متحده جلب نمود. او شخصاً در 13 آوریل در سفارت خود در واشنگتن دی سی با این سرباز به گفتگو نشست.

گروهبان استفان هیرت یک تحلیلگر تصویر در تیم رزمی تیپ چهارم، لشکر هوایی 101، است. در طی اعزام دوم خود به افغانستان، بین 2010 و 2011 هیرت کوشش کرد تا مقداری لوازم مدرسه برای کودکان افغانستان جمع آوری کند و به توزیع آن بپردازد.

در هنگام توزیع این لوازم، او کار خود را متوقف کرد تا همراه با روستاییان محلی نماز بخواند. هیرت، یکی از حدود 10 تا 20000 سرباز آمریکایی در بین سربازان ایالات متحده است که آداب و سنن دین اسلام را به جا می آورد.

هیرت گفت: «فرمانده می دانست که اگر امکانش وجود داشته باشد من می خواهم همراه با مردم محلی نماز بخوانم». او ادامه داد: «از قضا ما دقیقاً در زمان نماز هنگامی که آنها به دعا و مناجات مشغول بودند به آنجا رسیدیم. او از آنها اجازه گرفت و آنها گفتند که اشکالی ندارد. آنها تعجب کردند که من مسلمان هستم. من جلیقه خود را در آوردم و اسلحه خود را به فرمانده دادم تا با مردم محلی نماز بخوانم».

اکلیل احمد حکیمی، سفیر افغانستان در ایالات متحده، گفت که این داستان برای او جذاب بود.

حکیمی گفت: «من می خواستم این داستان را - بخصوص تجربه خاص او را - بشنوم. او همراه با مردم افغان در محل خدمت خود در جنوب افغانستان نماز خواند». او ادامه داد: «من به او گفته ام که ما باید به نحوی این مطلب را به گوش افغانستان برسانیم. بعضی از مردم نمی دانند که در درون ارتش ایالات متحده مردمی از ادیان مختلف وجود [دارند]. آنها بدون هیچ تبعیض و مشکلی در ارتش به خدمت مشغول هستند. اینها چیزهایی است که مردم ما از آن باخبر نیستند. آنها از شنیدن چنین مطالبی خوشحال خواهند شد».

هیرت و حکیمی سفیر افغانستان در سفارت افغانستان در 13 آوریل به مدت یک ساعت در واشنگتن دی سی با هم ملاقات کردند. هیرت همچنین یک چاقوی تاکتیکی را که در درون یک جعبه قرار داشت به عنوان هدیه به حکیمی اهدا کرد.

هیرت گفت که هنگامی که او پرسید که آیا می تواند همراه با مردان محلی در آن روستای افغانی نماز بخواند، احساس کرد که آنها ممکن است در ابتدا در مورد نیات او مشکوک باشند.

او گفت: «فکر می کنم بسیاری از آنها شک داشتند که من نحوه نماز خواندن را بدانم». هیرت در طی هشت سال گذشته آداب و سنن اسلامی را به جا آورده است. او گفت: «فکر می کنم آنها فکر می کردند که من فقط می خواهم رسم ادب را به جا بیاورم، و این کار مانند چایی خوردن با آنها است».

هیرت گفت که او در کنار دو مرد دیگر نماز خواند و یکی از مردان «چفیه خود را به من داد تا بتوانم برای نماز خواندن آن را روی زمین بگذارم».

هیرت گفت که بعدها پی برد که در افغانستان، حتی در میان غریبه ها، و حتی با وجود مانع زبانی، او از وجه مشترکی با روستاییان برخوردار است، که افراد کمی از آن برخوردار هستند.

او گفت: «با وجودی که ما با زبان های متفاوت صحبت می کردیم، من حس می کردم که آنها می دانستند که وجه مشترکی با من دارند».

هیرت گفت مهم تر این که او حس می کند که اقدام او کذب ادعاهای فریب آمیزی را که توسط دشمنان آمریکا و افغانستان در منطقه انتشار می یابد ثابت می کند.

هیرت گفت: «فکر می کنم این کار باعث می شود که عده زیادی از مردم تبلیغات طالبان را در مورد "جنگ آمریکا علیه اسلام" زیر سوال ببرند».

حکیمی نیز بر همین نکته تاکید داشت و اضافه کرد که با مشاهده نماز خواندن هیرت در میان آنها، این سرباز حداقل در آنجا بهتان این افسانه را ثابت کرده است که آمریکا و سایر خارجیان برای غلبه بر اسلام به آنجا آمده اند.

این سفیر خاطر نشان کرد که نیروهای معاندی در افغانستان وجود دارند که هدف اصلی آنها قانع کردن روستاییان است در مورد این که نیروهای خارجی – شامل نیروی امداد امنیت بین المللی، نیروهای ناتو، و ایالات متحده – به منظور اشغال آن کشور به آنجا آمده اند.

حکیمی گفت: «این حرف صحت ندارد». او ادامه داد: «[آمریکا] به آنجا آمد تا به ما کمک کند از شر تروریسم خلاص شویم. [آمریکا] و ما از خون و مال خود مایه گذاشتیم تا خود را از شر تروریست ها خلاص شویم، و نهادهایی را بر اساس ارزش های دموکراتیک بنا سازیم. این ها کارهایی است که شما انجام می دهید. به این علت است که ما چنین بهای هنگفتی را پرداخت کرده ایم. این نمونه [نماز خواندن هیرت] نه تنها ذهنیت مردم را تغییر می دهد بلکه کذب تبلیغات دشمن را ثابت می کند».